Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Twee wondertjes

Eindelijk gelaafd en gespijzigd ondernamen we de terugweg naar Acharavi. De buschauffeur hield wel van een lolletje en riep tegen zijn passagiers: "Ready to fly?"

"Yes!" riep Rachel en draaide zich daarna om naar mij. "...Fly?"

In Acharavi was de eerste stop bij het winkeltje waar we eerder Rachel's vlinder-oorbellen hadden gekocht. Hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar ze was weer een oorbel kwijtgeraakt, nu dus een van de vlindertjes (en weer uit haar rechter oor. Heeft dat oor soms iets tegen oorbellen, of zo?). Het was ook niet de eerste keer deze vakantie, maar de eerste keer dat het haar overkwam waren we nog in het zwembad en slaagde ik er wonderwel in om ook het slotje terug te vinden. Maar nu was ze het vermoedelijk ergens aan het strand of bij de zee kwijtgeraakt en kwijt was nu echt kwijt. Rachel teleurgesteld en verdrietig, mama en papa lief en dus kreeg Rachel toch nog een paar nieuwe oorbellen.

De vlinders waren uitverkocht, dus Rachel zocht nu een paar parelmoer oorbellen uit met hartjes. Esther zocht ondertussen een armbandje voor zichzelf uit.

Ik stond op het punt om al af te rekenen toen ik ineens iets besefte. Waar was Esther's nieuwe schoudertasje?

"Damn," zei Harald. "Die ligt nog in de bus."

Paniek. Wat nu gedaan? De eigenaar van het winkeltje - aardige man waar ik al eerder over geschreven heb - keek met ons mee naar de tabel van de bustijden en gezamelijk constateerden we dat deze bus na aankomst in Cassiopi meteen weer terug naar Acharavi en Sidari ging. Ik hoefde dus eigenlijk alleen maar te wachten totdat de bus weer door het dorpje kwam, om tien over vijf. Dat was al met al nog maar zo'n twintig minuten wachten.

Ik stuurde Harald met de kinderen dus alvast naar het zwembad en installeerde me bij de bushalte om te wachten. En wonder boven wonder: de bus was, voor het eerst in alle keren dat we in Acharavi erop wachtten, precies op tijd. Ik stuiterde de bus in, legde het aan de buschauffeur uit en keek. Ja, daar was het tasje, netjes in het netje van de stoel gestopt. Ook Zilvertje, het kleine tasbewonertje, zat er nog in.

's Avonds gingen we eten bij Faros. Na de late middagmaaltijd hadden we niet veel trek meer en ook geen zin om ver te lopen. "Wij gaan nog even spelen bij het water," zeiden de kinderen. Harald en ik keken nog even naar de zonsondergang en draaiden ons daarna om om het restaurant in te lopen. Achter me hoorde ik ineens een gejammer van Esther. "MIJN ARMBAND!!!"

Ze had samen met haar zus stenen in het water lopen gooien en bij de laatste worp was haar mooie nieuwe armband er achteraan gevlogen. Het was een elastisch snoer met kleine, doorzichtige kwartskristallen. Tja, probeer dat maar eens terug te vinden in dat wat modderige, zanderige water! Ik stroopte mijn toch al korte broek op, deed mijn sandalen uit en droeg Rachel op om de situatie aan Harald uit te leggen. Daarna stapte ik de zee in en deed mijn best om de aanwijzingen van Esther zo goed en zo kwaad als het ging op te volgen, op zoek naar de armband. Maar ondanks nauwkeurig speurwerk en ondanks de hulp van een nieuwsgierig, ook bij het water spelend jongetje, kon ik de armband niet meer vinden.

Toch nog wat teneergeslagen liep ik terug naar het restaurant en bracht verslag uit aan Esther. Tja, misschien waren twee wondertjes op een dag toch teveel gevraagd.

Rachel speelde nog verder bij het water, samen met het jongetje. Maar ineens kwam ze terug... met de armband!! Tijdens het spelen voelde ze ineens iets prikken onder haar voet, ze raapte het op en daar was -ie.

Esther superblij ("En hij is nu ook heel mooi schoon!"), Rachel supertrots.

Twee wondertjes op een dag, het bestaat toch. 

Samen spelen bij de zee
's Avonds samen spelen bij de zee...

Vorige - Volgende