Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Zaterdag 04-08: Snikheet in Sidari

Gisteren hielden we weer een van onze eigen excursies. Ditmaal gingen we naar het dorpje Sidari, dat eveneens aan de noordkust van Corfu ligt, maar dan links van het dorpje Roda. Ik had iets gehoord van een 'Canal d'Amour' dat daar ligt, een natuurlijk gevormd kanaal waar, volgens de legende, je de ware liefde kunt vinden of houden als je daar zwemt. Bij zonsopgang of bij zonsondergang, aan de zonkant of aan de schaduwkant, met of zonder je geliefde, er zijn nogal veel varianten van de legende in omloop. Niet dat het mij veel kan schelen, ik heb die van mij al een tijd geleden gevonden en ben niet van plan hem in te ruilen. Maar het schijnt een mooie plaats te zijn om te zwemmen en dat wilde ik wel eens bekijken. Verder was het gewoon een van de weinige plekjes die met de bus te bereiken zijn die we nog niet gehad hadden.

Dus: zwemkleding onder onze gewone kleren, handdoeken in een eigenlijk te kleine rugtas gepropt en met de bus naar Sidari. De eindhalte van de bus lag deze keer niet aan een lommerrijk pleintje zoals in Cassiopi, maar aan een lange straat zonder enige schaduw. Er lagen wat restaurantjes en supermarktjes aan de straat, maar verder was er niet veel te beleven. We lieten de straat al gauw links liggen en gingen richting strand.

Voor ons zag ik al gauw een paar rotsen waar mensen met slippers en fototoestellen op aan het rondklauteren waren. Daar zouden we dus wel heen moeten. We struinden langs stapels strandstoelen en toeristen - het zandstrand hier was aanmerkelijk voller dan het strand van Acharavi.  Daarna moesten we een klein stroompje oversteken, de uitloper van een rivier die uitmondde in de zee. Het stonk er verschrikkelijk en de 'brug' werd gevormd door twee houten balken. Ik wandelde er met rugzak als eerste overheen, daarna volgden Rachel en Harald. Esther bleef achter, ze durfde niet... Ik liep terug en hielp haar er overheen.

Uitendelijk bereikten we de rotsen en konden het kanaal in kijken. Het was inderdaad een indrukwekkend gezicht. Van de rotsen aan de overkant sprongen verschillende waaghalzen het water in. We bleven hier een poosje kijken en maakten wat foto's. Rachel wilde hier wel zwemmen maar dat heb ik haar toch maar ontraden. Ze kan best redelijk zwemmen, maar er zijn grenzen en die waren op dit punt, bij die rotsen en in de woelige, best diepe zee, toch echt wel bereikt. Zelfs met mij erbij vond ik het te riskant. We hebben nog wat rondgekeken hier en gingen toen naar het strand terug om zelf wat te zwemmen.

Springen in Sidari
Wildspringen in Sidari. Zij liever dan ik.

En na het zwemmen wilden we wat eten. Dus we gingen Sidari in. We hadden geen zin om de stinkrivier weer over te steken en liepen dus een andere straat in, in de hoop dat we een eind verderop de hoofdstraat weer op konden draaien. En ondertussen keken we uit naar een leuk restaurant om wat te eten.

De meesten vielen echter al gauw af. Met zwembad en te beperkte kaart, te trendy, te veel herrie, absoluut kaal en geen sfeer, te duur, of een combinatie van deze factoren. En ondertussen, na iets van tien restaurants te hebben bekeken en afgekeurd, waren we aan het eind van de straat gekomen. Geen zijstraten en al helemaal geen doorsteek naar de hoofdstraat.

Ondertussen begonnen de kinderen toch wel redelijk wanhopig te worden, want ze wilden IJS. En wel nu. En wel veel. En wel onmiddellijk. Ik kreeg een helder idee. Supermarkt in, ijs kopen en daar ondertussen de weg vragen naar de hoofdstraat of de bushalte.

"Bushalte, ja... Dan moet je terug lopen naar het strand, dan naar rechts, dan de brug over..."

"Helemaal naar het strand?"

"Yes."

Gelukkig betekende dat niet dat we het stinkbruggetje over hoefden, want vlak voordat we het strand zelf bereikten, kwam er dan toch een echte zijstraat naar rechts... met een echte brug over het riviertje, dat op dit punt aanmerkelijk minder stonk. De kinderen lebberden ondertussen tevreden aan een paar reuze-ijsjes.

Ondertussen wilden Harald en ik toch echt iets gaan eten. Het was heet, we hadden vooral veel dorst, maar ook trek. Hier was een hotel, daarnaast niets, daarnaast ook niets... Daar zagen we iets. Het zag er gezellig uit, rustig en tenminste zonder herriemuziek. We wilden ons al gaan installeren, toen er iemand uit het restaurant naar ons toekwam en vroeg wat we wilden.

"Lunch," antwoordde Harald droog.

Nee, lunch kon pas na zes uur, dan was de keuken weer open. Die was nu nog gesloten.

Eh? Pardon? Verbijsterd keken we elkaar aan.

Nee, de keuken was echt dicht. Lunch kon pas, eh, diner, na zes uur.

We dropen af. Dan maar naar het restaurant aan de overkant.

Ook hier was het verdacht stil. Erg stil. Dit restaurant was gewoon helemaal dicht. Was er dan nergens hier in dit dorp een plaats waar we iets konden eten?

Eindelijk vonden we, vlak tegenover de bushalte, een restaurant dat daadwerkelijk wel een keuken had die open was. Ze hadden weliswaar geen lunchgerechten op de kaart (hoewel volgens het bord voor het restaurant je hier ook kon lunchen), maar met een salade, wat knoflookbrood en patat kwamen we een aardig eind.

Kortom, Sidari is best een aardige plaats, maar gastronomisch is het geen succes.

Vorige - Volgende