Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

"Mindfullness"

Zaterdag, alweer. Wanneer de vakantie eenmaal een dag of twee oud is, lijken de dagen ineens een stuk sneller te gaan, ze racen voorbij en voordat je het weet moet je weer naar huis. Ik probeer dan wel 'in het hier en nu' te blijven, of 'mindfullness' zoals ze dat zo mooi noemen, maar dat werkt maar tot op zekere hoogte. Ik zit nu op het kleine balkonnetje. De kinderen zitten binnen op de bank, Harald zit daar aan de tafel. Het appartement wat we hebben is op zich prima, maar het heeft twee nadelen: alleen de huiskamer grenst aan het balkon, en het balkon zelf is erg klein. Zo klein dat je er niet met vier personen tegelijk op kunt gaan zitten zonder echt ingewikkeld te gaan doen. En omdat de kinderen in de huiskamer slapen, wordt het voor ons erg lastig om na kinderbedtijd nog even op het balkon te zitten. Maar goed, veel tijd brengen we hier toch niet door.

Ik zit op het balkonnetje. Van hieruit is net een klein stukje zee te zien, tussen wat struiken aan de ene kant en hoge rietpluimen aan de andere. De zee is hier daarentegen goed te horen. Ik hou van het geruis van de golven, het is zo'n prachtig, indrukwekkend, rustgevend geluid. Als ik een huis zou kunnen krijgen op deze afstand van de zee, zou ik zo gaan verhuizen... Maar aangezien die kans niet bijzonder groot is, doen we het hier maar mee, met deze vakantie, de wandelingen het appartement uit en langs de zee, en met het geluid dat ik hoor waar ik nu zit.

Uitzicht vanaf balkon
Uitzicht vanaf het balkon: bomen, riet en daarachter de zee.

Het weer: vandaag hetzelfde als gisteren, inclusief de woelige zee - vandaar ook de duidelijk hoorbare branding. We hebben opnieuw een poging gewaagd om daarin te gaan zwemmen en hebben het nu wat langer volgehouden omdat de kinderen een zandbankje en een kleine plas vonden waar ze in konden spelen. Desondanks hielden we het na misschien een half uur voor gezien en gingen opnieuw naar het zwembad.

Maar nu pakten we het iets anders aan. Geen zin om daar weer de hele dag rond te moeten hangen en dan een brulpartij wanneer we weggaan omdat de kinderen nog niet weg wilden. We spraken af daar tot vier uur te blijven, daarna naar het appartement terug te gaan, douchen, omkleden, en wanneer het straks nog een ietsje verder is afgekoeld gaan we een lekker lange wandeling maken. Langs de kust en maar kijken waar we uitkomen.

Gisterenavond hebben we dat ook gedaan, maar dan een relatief korte wandeling. We vonden een restaurant met een heel klein speelplaatsje en een trampoline, waar Esther meteen op af stoof. Rachel volgde, aangetrokken door het fonteintje tussen de tafeltjes, en Harald en ik keken elkaar schouderophalend aan. Ach, dit restaurant zag er niet beter of slechter uit dan de talloze andere taverna's aan de zeeweg.

In tegenstelling tot Hongarije, vorig jaar, is hier absoluut geen gebrek aan etterem - eh, taverna's. Harald vroeg wel waarom ik hier ineens afsloeg in plaats van even op de kaart te kijken, maar toen ik vertelde dat het Esther was die deze kant op rende, begreep hij dat wel.

We aten hier - hamburger en gehaktballetjes met friet voor de kinderen, Harald en ik sprongen eens uit de band en aten vis. Nee, niet een netjes verwerkte zalmmoot of zoiets, maar gewoon een grote vis, van neuspunt tot staartpunt, vers gegrild. Lekker, maar niet iets om elke dag te doen. Al was het maar voor de prijs.

Verse vis
Verse vis, niet voor de poes!

Griekenland is trouwens hoe dan ook behoorlijk duur geworden, vergeleken met twee jaar geleden - en toen waren de gevolgen van de crisis al duidelijk merkbaar. Kwamen we toen nog ruim toe met een bepaald bedrag per dag, nu komen we met datzelfde bedrag nauwelijks rond. Een klein glaasje ouzo of klein stukje watermeloen in een restaurant, wat een tijd geleden vrijwel standaard was, komt nu nauwelijks meer voor. En de dagelijkese boodschappen in de supermarkten zijn ontzettend duur geworden. Geen wonder dat de bevolking zoveel moeite heeft met verdere bezuinigingen, ze kunnen nu al nauwelijks het hoofd boven water houden.

Het restaurant gisteren, ook al zo'n voorbeeld. Afgezien van ons was er nog maar een andere tafel bezet, en tegen de tijd dat wij weggingen, rond zonsondergang, waren die mensen ook al weggegaan. We maakten nog even een praatje met de vrouw die ons bediende en hoorde dat het voor hun ook een slecht jaar was geweest, en dat het er niet veel beter op leek te worden. Tja...

Een wandelingetje

Nou ja... Als je de kinderen moet geloven, hebben we ze het halve eiland laten zien. We zijn inderdaad gaan wandelen, langs de kust van Acharavi naar Roda. Misschien drie, vier kilometer. Maar om zes uur was het nog behoorlijk warm en daar gingen de dames weer. "Wat is het warm.... wat is het ver... noemen jullie dit een wandelingeTJE?? We zijn moe... we willen terug... we hebben dorst... we willen het water in... we willen ijs..." Veel 'Ik wil' en 'ik wil NIET'. Zucht.

Ondertussen deden Harald en ik ons best om de moed erin te houden door aan te wijzen waar we heen gingen (een pier in Roda), waar we vandaan kwamen ("Kijk eens hoever we al gelopen hebben!") en te vertellen dat dit voor ons inderdaad een wandelingetje was, vergeleken met de wandelingen die we vroeger altijd maakten. Vooral op Rachel maakte het niet veel indruk. Esther had nog wel lol in het verhaal van de lange wandeling op Lefkas, hoewel Rachel daar uiteindelijk ook wel om kon lachen.

Maar we hebben het kleine, lieflijke plaatsje Roda bereikt, hebben net wat gegeten in Restaurant-Bar 'Dolphin' en de kinderen spelen nu heerlijk op het brede, glooiende zandstrand hier. De moeite waard om eens terug te komen, al is het maar omdat de golven op dit stuk ook een stuk rustiger lijken te zijn...

Roda
Even uitwaaien op de pier bij Roda.

Vorige - Volgende