Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 27-06: Een rustig dagje...

Strakblauwe hemel, weer, alleen aan de horizon een paar kleine wolkjes. Een verkoelend briesje maakt het hier in de schaduw goed toeven, maar het maakte de zee ook behoorlijk ruw vandaag. En dat terwijl we eigenlijk het liefst eens een dagje - of tenminste een dagdeel - aan zee wilden doorbrengen in plaats van bij dat lauwe zwembad.

We hebben het wel geprobeerd hoor, vanochtend. Met alle spullen naar het strand: rugtas met boeken, handdoeken, twee luchtbedden, de snorkelspullen, schepje, emmertje, bandjes van Esther enzovoorts. We installeerden ons op twee ligbedden en manoevreerden net zolang totdat de luchtbedden tussen de stoelen lagen, zodat ze niet - of in elk geval minder makkelijk - weg konden waaien. En daarna gingen we de zee in.

Het strand ligt bezaaid met kiezels, wat meestal niet zo'n groot probleem is maar met de woeste golven van vandaag toch wel. Esther had er de grootste moeite mee, want de golven dreigden haar als speelbal te gebruiken. Een meter of twee het water in en je staat op het zand. Het water komt dan tussen de golven door tot je knieen, zelfs bij Esther en Rachel. Maar met de hoge golven van vandaag was 'tussen de golven door' niet zo heel relevant, want elke tweede of derde golf was hoog genoeg om minstens tot haar nek te komen. De enige manier voor het purretje om dus lol in het water te hebben was vastgeklampt aan mama of papa, of heel net aan bij de rand van de golven tussen de stenen.

Rachel, net wat groter en twee zwemdiploma's verder, had er iets minder moeite mee - totdat ze probeerde in de zee op het luchtbed te gaan liggen en de golven, hop, het luchtbed omkieperden. Rachel belandde op de kiezels in een enkel-diep stukje water, maar kwam door de golven absoluut niet zonder hulp overeind en schreeuwde het uit. Ik was net bezig om Esther op het droge te krijgen en moest dus eerst haar veilig buiten bereik van de golven parkeren voordat ik over de toch nog redelijk scherpe kiezels kon wankelen om naar Rachel toe te gaan.

Zee
Woeste zee, Albaniƫ op de achtergrond.

Eindelijk had ik de meisjes weer op het droge en we besloten de zee voor vandaag maar lekker te laten klotsen en schuimen. Harald maakte nog even een plonsje af en daarna verkasten we maar naar het zwembad.

Och, daar was het ook wel leuk. Rachel vond eindelijk een meisje om mee te spelen. Weliswaar sprak dat meisje geen Nederlands maar Engels, en hoewel Rachel en Esther al goed oefenen in die taal, gaat het spreken - maar vooral het verstaan - nog wat stroef. Rachel durfde in eerste instantie dan ook niet naar haar toe te gaan. Ik ging mee om het eerste ijs te breken en Rachel te helpen met wat vragen als "Wil je met me spelen?" en "Hoe heet je?" Maar al gauw was de taal van water, emmers en duikbrillen internationaal genoeg om het ook zonder mama als vertaalmachine te kunnen.

Het meisje bleek trouwens Rebecca te heten, tot mijn grote pret.

Ondertussen wilde Esther vooral veel oefenen zonder bandjes, lekker onder water zwemmen ("Ik ben een orka, mama!"). Helaas mag ze dat alleen maar wanneer Harald of ik in het water zijn, wat tot luide protesten leidt wanneer we verordonneren dat ze haar bandjes weer om moet doen. Netjes schoolzwemmen ("Armen benen rondjes, Esther!") doet ze nog niet zo goed, maar van de kant afduiken en onder mijn poortje doorzwemmen, op ongeveer de afstand van het diepe gat van zwemles, dat doet ze als de beste. Misschien moeten we haar toch maar 'Morgan' noemen.

Meer misschiens. Misschien is de zee morgen wat rustiger. En anders kunnen we misschien een wandeling maken, of kijken of we een bus kunnen nemen naar een dorpje dichterbij. Cassiopi, bijvoorbeeld. We weten nu tenminste hoe laat die bus hoort te gaan...

Vorige - Volgende