Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

De eerste dag: 's avonds.

Het is nu iets over half tien, de kinderen zijn net een paar minuten geleden echt in bed verdwenen (na het toch nog langdurige circus van tanden poetsen, installeren, verhaaltje, wat te doen als zij morgen wakker zijn en wij nog niet, en tenslotte klagen dat het te donker is en mag er alsjeblieft een lichtje aan?) en wij zitten nu lekker buiten op het balkon. Het is heerlijk hier.

Ja, het was bewolkt toen we aankwamen op Corfu. Ja, het was wat koeler dan de afgelopen dagen en weken. Maar het was nog altijd een comfortabele - zij het wat benauwde - dertig graden. We haalden de koffers op, vonden zonder problemen de vriendelijke dame van de reisleiding en stapten in het busje naar het pittoreske plaatsje Acharavi. Vanuit de lucht had ik het al zien liggen, althans de kustlijn waar het aan ligt. We hadden tijdens de landing wel een prachtig uitzicht op het appartement waar we vier jaar geleden verbleven.

De bus deed er ruim een uur over om hier te komen en ik had de grootste moeite om wakker te blijven. Een uurtje nachtrust begon me op te breken. De kinderen hadden er minder problemen mee: ze vielen allebei in slaap en werden pas wakker toen we bij het eerste appartement kwamen. Gelukkig waren er maar drie in Acharavi en die van ons was de tweede stop.

Het was niet zo verwonderlijk dat de kamers nog niet klaar waren. De eerdere gasten waren misschien een of twee uur voor ons vertrokken. Maar we konden de koffers wel alvast kwijt, de eigenaar van het appartement zette ze vast voor ons neer. Daarna kregen we in hun restaurant een drankje van de zaak.

Toen we erin konden stond het volgende programma-onderdeel al vast: uitkleden, zwemkleding aan en de zee in. Mooi glooiend strand, veel grote kiezelstenen en hoge, woeste golven vandaag. Voordeel: Esther durfde in haar eentje nauwelijks verder dan enkelhoogte het water in.

We hebben een poosje van het water genoten. Het was nog steeds bewolkt, maar de bewolking werd wel dunner en de temperatuur begon langzamerhand wat op te lopen. Na de zwempartij trokken we wat verse kleding aan en gingen het dorpje Acharavi iets beter bekijken. Doel van de missie: boodschappen doen en wat te eten en drinken te regelen.

Onderweg kwamen we als eerste langs een winkel die allerlei dingen verkocht van olijfboomhout. Je kon het zo gek niet bedenken: natuurlijk de geƫikte beeldjes van dieren, maar ook auto's, oorbellen, hangers, horloges, fluitjes, kaarsenhouders, potten, lepels, pijl en bogen, kruisbogen, nepgeweren met 'Corfu' erin gebrand, koelkastmagneetjes, bordjes, honingpotten compleet met honinglepels, kommen in allerlei soorten en maten, snijplanken met recepten erin gebrand... Er hing ook een bordje met "We make everything," en hoewel Harald en ik elkaar meteen aankeken met de gedachte: 'Is dat een uitdaging?' ben ik geneigd hem nog te geloven ook.

Esther wilde weten of ze een orka konden maken. Ze had trouwe metgezel Poetje mee (Poetje en Knuffie wisselen elkaar een beetje af) en die werd omhoog gehouden als voorbeeld. Ja hoor, dat kon, zou ongeveer 15 euro kosten en dan zou het morgen klaar zijn. Gaaf!!

Toen wilde Rachel graag weten hoe ze nou een poes van hout maakten. Tot onze grote verbazing zei de man: "Dat kan ik wel even laten zien." Hij pakte een katje als voorbeeld en nam ons mee naar de werkplaats. Boven de deur hier hing een tweede bordje, viel me later op. Niet met 'verboden toegang' maar met 'vrije toegang'. Wauw!

Het bestaande poesje werd op een stukje hout gelegd en de omtrek werd afgetekend. En toen werd er in no time een kat uit dat stukje gezaagd, bijgezaagd, bijgeschuurd en nog een beetje bewerkt. Vijf minuten later was het diertje klaar. Nog een likje olie eroverheen, nog even de pootjes bijschuren om te zorgen dat minipoes goed kon blijven staan en hop. Kosten: vijf euro. "Ik wil 'm hebben!!" riep Rachel en we gaven haar groot gelijk. Met een klein poesje en de belofte dat we morgen voor de orka terug zouden komen gingen we weer verder. Echt, ik zou die winkel leegkopen als het kon!

De rest van de dag was eigenlijk niet veel bijzonders. Boodschappen gedaan, wat gegeten en de kinderen ijs gegeven, wat gezwommen in het zwembad van een vlakbij gelegen hotel. Weer omkleden, eten in het restaurant van de eigenaars van dit appartement, en toen zat de dag er eindelijk op.

Het is nu bij tienen en ik denk dat wij ook niet lang meer blijven zitten...

Vorige - Volgende