Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 23-07: Onderweg

Tien voor vijf. Nee, geen onweer. Hoe dan ook gebeurt het tegenwoordig nog maar zelden dat ik van een nachtelijke onweersbui gebruik maak om wat bij te schrijven. Meestal gaat gewoon het licht aan - een klein lampje - en draai ik me daarna om om weer te proberen verder te slapen. De kinderen slapen eigenlijk altijd wel door een onweersbui heen, ik heb in al die jaren maar een keer een paniekerig meisje gehoord tijdens een heftige nachtelijke bui.

Goed, geen onweer dus. Dan is het optie twee, en inderdaad, we gaan weer op vakantie. Corfu, Griekenland, dit jaar. We hadden na het avontuur in Hongarije de vorige keer ruimschoots genoeg van de zonnebloemen en de mais, en dus gaan we dit jaar weer voor de olijfboomgaarden en de mooie blauwe zee.

Alle spullen zijn ingepakt, Cor past weer op ons huis en op de katten. Ik heb Sterne tot vervelens toe gezegd dat hij dit jaar niet ziek moet worden, alstublieft dankuwel. We kunnen nu niet zo makkelijk eerder terug naar huis. ("Mrauw." Of zelfs "Mra-auw," zo'n verveeld 'Jahaa, laat me nu maar, ik had toch al gezegd dat ik het niet zou doen.' Nou ja, Cor zou het goed in de gaten houden, dus we hopen er maar het beste van.) Thea is weer zo lief geweest om ons naar Schiphol te brengen, en nu zitten we in het vliegtuig.

We konden 24 uur van tevoren inchecken via internet. Handig, maar deze keer ging het even mis, waardoor ik nu vooraan zit in m'n eentje en Harald een paar rijen achter me met de meisjes. Ik merkte het al bij het inchecken, maar toen waren de stoelen al vastgelegd en kon ik het niet meer wijzigen. Een paar uur later ging de telefonische helpdesk pas open. Meteen gebeld natuurlijk, maar volgens de vriendelijke meneer aan de telefoon kon hij de stoelindeling niet meer wijzigen en moest dat maar op Schiphol gebeuren. Maar dat was geen probleem, want daar hielden ze rekening mee.

Nou, niet dus. We waren echt niet laat, maar er viel niets meer te schuiven. Nou ja, hoewel, ik zit nu dus op rij twee in plaats van ergens helemaal achteraan. Maar de kinderen hebben geluk, die kunnen eindelijk ook eens bij het raampje zitten. Meestal zit ik daar, met een van de kinderen naast me, andere kindje daar weer naast aan het gangpad, en Harald op de stoel aan de andere kant van het pad. Vooral voor de veiligheid, maar stiekem vind ik het ook het leukst bij het raampje. Dat magische moment van opstijgen, waarbij het vliegtuig met brullende motoren over de startbaan jaagt, dan voel je even een rukje en ineens zie je alles om je heen lager worden, en daarna kleiner en kleiner... Ik voel me iedere keer weer net zo opgewonden als vroeger, toen ik net zo jong was - en nog jonger - dan de meisjes nu...

We vertrokken vroeg, 5.05u. Als je bedenkt dat chartervluchten pas beginnen om 5 uur kun je nagaan dat we een van de eersten waren. Het is ook nog schemerig buiten, overal onder me branden kleine lampjes. We vlogen net over het Westland met zijn eindeloze kassen, allemaal oranje vlekken onder ons.

Woo, beneden ons een van de grote rivieren, met de A50 waar ze met de nieuwe Waalbrug bezig zijn. Grappig dat ik dat zo herken vanuit de lucht. Pas geleden ben ik daar nog overheen gereden, op weg naar Boxmeer. Meestal kost het me een stuk meer moeite me te orienteren. We vliegen nu naar het zuiden.

De zon is net opgekomen: een puntje rood is te zien door het raam. Grappig, meestal zit ik aan de linkerkant van het vliegtuig, nu voor de verandering aan de andere kant. Hier is het nog steeds vaag, wat schemerig, maar het is wel helder, onbewolkt. Een klein vliegveld onder ons: Maastricht-Aachen? Twee landingsbanen, vlak bij een grote rivier. Mmm, straks maar eens even opzoeken.

Het is heerlijk zo, wanneer de hele wereld voor je en onder je is uitgevouwen. Google Maps is leuk, maar dit is leuker.
Iets over zessen en daar zie ik de bergen! Oostelijk van ons een paar grote meren, onder ons een behoorlijk grote en zo te zien ook oude stad. Mooi klassiek centrum, ik zie onder meer een kerk in de vroege ochtendzon. Net een speelgoedstad. Munchen, hoor ik net van de piloot, en dat zou mijn gok ook geweest zijn. Rachel en Esther zijn al even bij mij geweest, Esther heeft een poosje op schoot gezeten en naar buiten gekeken, maar omdat ze net hier kwamen met eten en drinken (moet je tegenwoordig voor betalen, pfffts!) heb ik haar maar terug gestuurd. Voor ons en onder ons: bergjes bergjes BERGJES!

Bergjes

Bergjes vanuit vliegtuig

We zijn een uurtje verder en onder ons ligt de zee. Het is ondertussen half bewolkt hier - toen we de bergen achter ons hadden gelaten kwamen de wolken - en het is nog steeds wat heiig, dus er is niet veel te zien. Witte plukken wollen wolken, blauwe zee met kleine golfjes. De daling is nog niet ingezet, dus wat je op zee ziet is en blijft nog behoorlijk minuscuul.

Volgens de planning landen we over ongeveer een half uur.

Hah, nauwelijks gezegd dat we nog niet gaan dalen en ik voel het vliegtuig draaien en beetje naar beneden gaan. Rachel is een paar keer bij me komen zitten - de meiden zijn van plaats gewisseld en Esther zit nu voor het raam. Rachel vindt het toch wel eng. We zitten zo hoog en wat is dat getril toch, en het kan altijd mis gaan, en wat zou er gebeuren als het raam eruit vloog? En vooral "Ik verveel me," wat ik me op zich ook wel voor kan stellen.

Ha, nu zijn we duidelijk aan het dalen, je hoort het ook aan het geluid van de motoren rn je kunt het voelen. Ook weer wat druk op de oren. Gek, als kind had ik daar veel meer last van dan nu ik volwassen ben.

De kinderen hadden voldoende snoepjes meegekregen om op te kauwen tijdens het opstijgen en landen. Op Rachel's uitdrukkelijke verzoek hadden we klapkauwgom gekocht.  Natuurlijk, zul je altijd zien, namen ze er twee kauwtjes uit en daarna vonden ze het niet meer lekker.

Meh, bewolkt op Corfu, straks misschien wat regen en 'maar' 24 graden. Zal toch niet gebeuren dat na weken regen en lage temperaturen in Nederland het daar nu warmer is dan waar wij heen gaan?

Volgende