Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Zaterdag 27-07: Hot springs

Om toch iets anders te zien dan Petra, Molivos en een klein Turks kuststadje met de charme van het winkelcentrum van Woerden-Oost (met mijn excuses aan de mensen die toevallig vinden dat Woerden een heel gezellig winkelcentrum heeft), wilden we vandaag een bezoek brengen aan de   Hot Springs van Efalou. Geen idee wat we ons erbij moesten voorstellen, maar het was hier niet al te ver vandaan (een stukje achter Molivos).

Dus we namen een taxi, want opnieuw vermoedden we dat dat wel eens goedkoper zou kunnen zijn dan met de bus gaan - en de bussen rijden hier, hadden we al gehoord, ook op Griekse tijden, dus volkomen willekeurig of wanneer de chauffeurs er zin in hebben.

We reden langs Molivos, hoorden dat er in Eftalou geen taxistandplaats was en kregen het kaartje van de chauffeur zodat we hem konden bellen.

Nou, Eftalou zelf was dus wat we in Hongarije een 'durrepie' genoemd hebben: nauwelijks om over naar huis te schrijven. Het dorpje had een restaurant, we zagen een wegwijzer naar een craftshop (zoals in Hongarije elk dorp een kerk en twee kroegjes moet hebben, moet hier elk dorp in de buurt van een strand minstens een craftshop hebben), verder waren er iets van drie appartementen en dat was het.

De taxi stopte voor een bordje dat naar een pad naar beneden liep. "Hot springs, 50m." stond er op het bordje. "Het is dat pad af," verklaarde de taxichauffeur, voor het geval dat die arme toeristen niet konden lezen. We bedankten hem vriendelijk en liepen het pad af.
Voor ons verscheen een klein gebouwtje. Zou dat het zijn? Ja, dat was het. Tarief: 4 euro per persoon, kinderen tot 6 jaar gratis. We keken elkaar aan. Nou, okee, is goed, laten we maar eens kijken.

We konden onze spullen, inclusief kleren, in een kluisje stoppen en kregen toen instructie. We moesten de bron net zo behandelen als een sauna: eerst naar buiten, een douche nemen of de zee in, daarna naar de bron, een paar minuten daar blijven zitten, daarna weer naar buiten, enzovoorts.

We namen de handdoeken mee, liepen langs de kluisjes en kwamen in de ruimte erachter. Daar waren twee deuren: een smalle naar het strand en een lage naar de bron. Het leek wel iets uit 'Alice in Wonderland'. Als eerste namen we dus het smalle deurtje en liepen naar de zee.

KOUD. Het duurde even voordat ik door was. Rachel en Esther namen niet eens de moeite: die gingen onder de douche staan, want die was warmer. Na een minuutje of twee rillen zwommen Harald en ik weer terug naar het strand en kwamen tot de ontdekking dat het water wat tijdens de eerste aanraking nog zo koud had geleken, nog warm was vergeleken bij het iets diepere deel. 

Hot springs van Eftalou

De daadwerkelijke bron bevindt zich onder het witte koepeltje. Het gebouw erachter heeft de toegang, een mini-winkeltje en de kleedruimte. Erachter het pad naar de autoweg, op de voorgrond het steenstrand. Weer 'ns wat anders dan Thermae 2000!

Pad weer op, smalle deurtje door, rechtsaf, lage deurtje door. Nu kwamen we in een ruimte met een badje in de grond en een witgeschilderd koepeltje met gaten er overheen. Een paar mensen zaten in het water. En het was er warm.

Ik deed mijn voeten in het water en haalde ze er meteen weer uit.

HEET.

Diep ademhalen en ze er weer in laten zakken. Het water, met allerlei mineralen (het was tenslotte bronwater en daar hoort nu eenmaal van alles in te zitten), prikte aan mijn benen, vooral waar ik de muggenbulten had opengekrabd. Nog eens diep ademhalen en me dan laten zakken, alsof ik in bad ging (alleen deel ik mijn bad meestal niet met mijn twee meiden, Harald en een stuk of drie, vier vreemden. Kan ook niet, zo groot is ons bad niet). Heetheetheetheet, aaaaahhhhh...

Rachel had haar benen ook in het water laten zakken, maar er in gaan zitten was nog een stap te ver. Harald zat wel. Esther vond het veel te heet en te 'prikkelig' en maakte na veel aandringen alleen haar voeten nat.

Na een paar minuten gingen we naar buiten en doken weer de zee in. En ontdekten tot onze verbazing dat het koude zeewater nu heerlijk was, in plaats van dat het nog moeilijker was om door te komen, wat ik eigenlijk verwachtte.

Nu ontstond inderdaad het patroon dat de bedoeling was: koud water in, afkoelen en beetje zwemmen, zand afspoelen van je voeten en door het smalle deurtje naar binnen, daarna door het lage deurtje weer naar de bron en je voorzichtig in het hete water laten zakken. Heerlijk. Ook Harald, toch niet zo van de sauna's of hete bronnen, vond het erg lekker. Rachel vond het ook wel leuk, alleen Esther vond er niet veel aan. Het kwam erop neer dat zij uiteindelijk bij de waterrand bleef spelen, terwijl wij nog een keer heen en weer gingen.

Na drie kwartier had Rachel er ook wel genoeg van en gingen we ons weer aankleden. Omdat Esther toch nauwelijks van het bad had genoten (in de zee zwemmen had ze ook aan het strand aan de andere kant van het huisje kunnen doen) smokkelden we even door te zeggen dat ze zes was en dus (ons bent Hollanders en zuunig...) hoefden we maar voor 3 personen te betalen.

We liepen naar buiten en voelden ons inderdaad als herboren. Misschien maar goed dat we hier nog maar een paar dagen blijven, want anders waren we hier vast vaker heen gegaan...