Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Dinsdag 23-07: Turkije

We zijn hier nu precies een week, volgende week zijn we alweer op de terugreis. Maar dat is voor later zorg, op dit moment zitten we op een Turks terrasje te genieten van, respectievelijk, wat te drinken en ijs. Het is hier best leuk, zij het wat warm. Toch, ik weet niet, Turkije heeft ons als vakantieland nooit zo erg getrokken en dat merken we nu ook. Geen idee waar dat 'm in zit. De mensen zijn hier ongetwijfeld net zo hartelijk als in Griekenland, het is hier even warm, de zee is even blauw als die aan de overkant, bij Lesbos, en de krekels tsjirpen hier even hard.

Wat dan? Vooroordelen tegen de Turken, en niet tegen de Grieken? Ik heb vroeger zo'n beetje in Klein-Ankara gewoond voordat we naar Almere verhuisden, dus me dunkt dat ik wel wat gewend ben. En Harald geeft ook les aan allerlei smaken en culturen van studenten, dus daar kan het 'm ook niet in zitten. Het zal wel een kwestie van smaak zijn.

Maar zo'n dagje even een andere cultuur opsnuiven (veel niet-al-te-verse, ehhh, 'rijpe' vis, zo vlak bij de haven!), een andere taal horen (en wat is in vredesnaam 'ja' en 'nee' in het Turks? Of 'dankjewel'? Of 'goeiemiddag'?), de turkse tapijten en theesetjes en waterpijpen in de winkels aan de meiden laten zien is wel leuk.

Maar ondertussen zijn we hier al een paar uur en we hebben nog steeds geen fez gevonden!

Rachel op de boot

Onderweg naar Turkije. Rachel geniet met volle teugen!

De rest van de dag hebben we nog een beetje rondgekeken in Ayvalik, Harald heeft een nieuwe leren tas gekocht (afgedongen naar 75 euro, want afdingen is in Turkije de nationale sport. Ik heb er voor de sier een beetje aan meegedaan, maar ik denk dat als ik fanatieker was geweest, we er nog wel meer af hadden kunnen praten) en de kinderen elk ook een eigen tasje. Ik heb ook nog gekeken voor een andere tas, maar die waren of te klein om m'n ipad in mee te nemen, of veel te groot, of gewoon niet mijn stijl. En hoe gezellig de mensen in dat winkeltje ook waren (de eigenaar had jaren in de buurt van Stuttgart gewoond en vond het duidelijk heerlijk om weer 'ns Duits te kunnen praten), iets kopen om het kopen alleen is nog steeds niet mijn stijl.

Pas 's avonds in bed kwam ik er voor in elk geval een deel achter waar het aan lag. Het stadje deed me denken aan het Griekse havenstadje Igounemitsa, iets boven Sivota. Dat was ook zo'n stad waar je eigenlijk alleen kwam op weg van ergens naar ergens, waar je aankwam met de boot en daarna doorreisde naar het dorpje of stad, appartement of hotel van bestemming. Zo'n uitstraling had Ayvalik ook. Rond het kleine haventje waren de restaurantjes, en iets aan toeristenwinkeltjes, maar voor de rest - ik weet niet, het had gewoon weinig atmosfeer. 

We hebben onze laatste lira's uitgegeven in een supermarkt, wat drinken en nomnoms gekocht, en slenterden toen op ons gemak weer terug naar de boot. Daar installeerden we ons in een rustig hoekje en toen gingen we wachten totdat de boot zou vertrekken. Zes uur kwam, zes uur ging en de boot lag nog steeds aangemeerd.

Een snelle blik leerde ons wat het probleem was. Naast een stapel auto's ging er deze keer ook een touringcar mee - nee, twee touringcars. En die moesten naast elkaar op de boot worden geparkeerd, wat natuurlijk passen en meten was. Toen het eindelijk was gelukt - Rachel en ik waren naar buiten gegaan om de laatste manoevres gade te slaan - klonk er een spontaan applaus.

Er werd nog een auto voor touringcar 2 geparkeerd (beetje schuin insteken, het paste nét) en toen konden we eindelijk gaan. Het was half zeven...