Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 22-07: Naar Molivos

Vandaag hebben we iets gedaan wat we ons al een tijdje hadden voorgenomen: een lekkere wandeling gemaakt. Eerst zochten we de hostess van het reisbureau op (die is namelijk twee ochtenden in de week te vinden in een nabijgelegen hotel en verder alleen te bereiken per telefoon, maar op welke dagen en tussen welke tijden was en bleef volstrekt onduidelijk. In het weekend alleen in uiterste noodgevallen, dat was het enige wat er wel bij vermeld stond...), want we wilden twee excursies boeken. Morgen gaan we naar Turkije, zondag gaan we naar het versteende woud in het westen van het eiland.

Daarna maakten we ons klaar voor de wandeling van Petra naar Molivos. We hadden voldoende water bij ons (dat hoopten we althans), we hadden de kaart bij ons: we konden.

Ware het niet dat nog voordat we goed en wel het dorp uit waren, Esther misselijk werd en stond te kokhalzen. Aai over bolletje gegeven, paar slokje water, Rachel er weer bijgehaald - want die was weggerend zodra Esther zich voorover boog - en toen even gaan zitten voor topoverleg.

Wat gingen we doen? Toch maar in Petra blijven, weer een dag strandhangen? Geen zin in. Zwembadhangen? Nog minder zin in. Met de taxi naar Molivos? Desnoods. "Papa samen met Esther met de taxi naar Molivos en mama en Rachel lopen?" Nee, dat vonden wij op zich niet zo'n goed idee, we wilden wel bij elkaar blijven. Esther, hoe voel je je? "Nog steeds misselijk," zei het purretje, terwijl ze met zand speelde.

Uiteindelijk bereikten we het compromis dat we naar het haventje van Petra gingen lopen en daar zouden besluiten of we door konden wandelen of dat we van daaruit de taxi moesten nemen.

De wandeling naar de haven verliep zonder problemen en hoewel Esther zei dat ze zich nog steed niet heel lekker voelde, besloten we het er toch maar op te wagen. Daar gingen we dan! Langs de haven, een tijdje langs de kustweg en toen een zijweg op die zich naar boven slingerde. We wandelden rustig, ongehaast, met kleine stappen, want we liepen in de volle zon. Een windje maakte de wandeling draaglijk. En we wonnen snel hoogte.

Nu waren we hoger dan de kerk op de rots van Petra, nu hoger dan de top van het Konijneneiland. Rachel vond het maar niets, ze mopperde behoorlijk. Het was steil en het was heet en ze was moe en ze had hoofdpijn. Esther, die eerder klaagde over misselijkheid, liep stoicijns door en vroeg alleen af en toe - heel netjes - om water.

Onderweg naar Molivos

Onderweg naar Molivos. Rachel heeft er duidelijk moeite mee. Op de achtergrond, heel klein, Petra.

Het steile pad begon af te vlakken, we lieten Petra achter ons en zagen daar de eerste glimp van Molivos. Ook hier gold de wet van de bergen: dat je de bestemming kunt zien betekent niet dat je er al bijna bent. We moesten nog een fors stuk lopen, en ondertussen begon ons water langzamerhand op te raken.

Nu hadden we het hoogste punt gehad en liep het pad geleidelijk aan naar beneden. Maar het pad begon hier en daar te splitsen en nu moesten we goed opletten dat we de goede kant op gingen. Want van hieruit kon je ook naar Petri wandelen, om maar iets te noemen, en wat lager had je aftakkingen die naar schuren en boerderijtjes gingen.

Toen Harald het boekje erbij pakte om te kijken of we nog op de goede weg zaten, raakte Rachel - die altijd wel beren op de weg ziet - alweer in paniek. "Straks verdwalen we nog!" riep ze, terwijl we recht voor ons uit, letterlijk op ooghoogte, Molivos in volle glorie konden zien liggen. Ik probeerde Rachel duidelijk te maken dat dat onmogelijk was: zolang we onze bestemming konden zien liggen, kon je gewoon niet verdwalen - hooguit een omweg maken als we toch per ongeluk het verkeerde pad namen.

Molivos in zicht

Molivos in zicht! Op de achtergrond, aan de overkant, Turkije.

Maar na het grondig bestuderen van kaart en tekst en nog een paar stukjes lopen, was het duidelijk dat we inderdaad op het goede pad zaten. De weg werd hier en daar gemarkeerd door een blauwe stip op een rots en op een plaats had een lolbroek daadwerkelijk een Steinmannchen gebouwd.

Steinmannchen

Hoor jij niet in de Alpen te staan?

Geleidelijk aan kwam Molivos steeds dichterbij, en daarmee de visioenen van ijsjes. Rachel wilde steeds meer bolletjes op haar sorbet, ik geloof dat ze het uiteindelijk had over 23 bolletjes - een heuvel van ijs!

Hier lager op de heuvel, al bijna in het dal, was ook de wind verdwenen. Het pad was nog steeds rotsachtig, maar er groeiden allemaal stekelige planten aan weerszijden van het smalle pad - en vaak er ook nog op. Struikjes, een soort distels en stekelig gras, allemaal goed beschermd tegen vochtverlies, wind en hongerig geiten, maar nogal vervelend als je daar met blote pootjes langsloopt. De kinderen waren minder gehard dan Harald en ik op dat gebied, dus liep ik voorop, gevolgd door Esther, Rachel en Harald als hekkesluiter om de kinderen over lastige stukken heen te helpen.

En eindelijk kwamen we weer in bewoonde contreien. Eerst een huis, waarschijnlijk ook een appartementencomplexje, beschermd door een klein maar fanatiek hondje. "Ief, ief, ief!!" kefte het vanachter het hek.

"Ief, ief!" kefte Esther beleefd terug.

"Wanneer zijn we er nou..." verzuchtte Rachel.

Het zandpad werd geasfalteerd, er kwamen links en rechts meer woningen en af en toe reed er zelfs een auto langs. Vrij kort daarna kwam de weg uit op de kustweg en toen waren we weer op bekend terrein. En hoera, de eerste taverna kwam in zicht. IJS!!

De kinderen  kregen elk drie bolletjes, Harald en ik vulden vocht aan. We waren nogal wat kwijt geraakt, hadden ervoor gezorgd dat de kinderen genoeg vocht kregen maar hielden onszelf op rantsoen omdat we anders te weinig bij ons hadden.

"Gaan we nog shoppen?" was daarna de grote vraag. Rachel en ik waren voor, Esther en Harald wilden met de taxi terug. Harald had echt last van zijn voet (een nare eeltkloof) dus besloten we het shoppen voor een volgende keer te laten en terug te gaan.

De rest van de dag werd ook zeer nuttig besteed - aan zwembadhangen. 's Avonds gingen we op tijd eten, want de volgende dag moesten we alweer vroeg op.