Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Zaterdag 20-07, avond: Petri

We zitten nu in het lieflijke dorpje Petri - althans, we vermoeden dat het een lieflijk dorpje is, veel hebben we er niet van gezien. Maar het uitzicht vanuit dit restaurant is geweldig en het eten ook.

We hadden her en der opgepikt dat Petri twee taverna's bevatte en vroegen aan de eigenaar van ons appartement of ze er nog waren en zo ja, welke ze ons zouden aanraden. Zonder aarzelen noemde hij er een op en daarna bood hij aan ons erheen te brengen. We knipperden met onze ogen en namen het aanbod toen hartelijk aan.

Een uurtje later werden we opgehaald en reden we via een slingerweg het dorp uit en de berg op. In de verte zag ik onderweg het fort van Molivos.

Daar hadden we die ochtend rond gelopen en het was in een woord indrukwekkend. Het fort ligt op een schitterende plaats, hemelsbreed misschien vijftien kilometer van Turkije. Er zijn drie poorten achter elkaar (wel, niet vlak achter elkaar, uiteraard) waar je doorheen moet om het daadwerkelijke fort te kunnen betreden. Dikke muren, kantelen, uiteraard een waterreservoir en natuurlijk een gevangenis - je moet toch wat met de gevangenen die je niet meteen in stukjes terug schiet naar de vijand.

Op oude tekeningen was te zien dat het fort verdedigd werd met blijden, ballista's en met Grieks vuur. We zagen het ons levendig voor ons.

Het fort van Molivos

Indrukwekkend fort, schitterend gelegen, met Turkije op iets meer dan een steenworp (blijdeworp?) afstand...

Esther vond het op het fort maar eng en heet. In de volle zon was het er ook bloedheet - behalve in de ruimten onder het fort, want die dikke muren isoleren behoorlijk goed.

Bij een fonteintje vulden we onze flessen bij en dronken wat fris, koud water en toen liepen we de heuvel af naar beneden. (We hadden ons door de taxi vanuit Petra maar bij het fort laten afzetten want de meiden wilden niet lopen. Pffff. Watjes.)

Het was dus maar goed dat we met de auto naar Petri gingen, want ook die wandeling (3 km via de rechtstreekse weg, waarvan de laatste kilometer fors steil is, zo te zien) zagen ze totaal niet zitten. Hebben ze wel pech, want dat willen wij over een paar dagen wel. We willen zeker nog een keer hier eten, maar dan er wel lopend naar toe.