Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 19-07: Bijschrijven

Zo, tijd om te schrijven. Gisteren hebben we de rest van de middag aan het zwembad  doorgebracht. Nadat we ons hadden opgefrist in het appartement en even wat hadden gerust en geknabbeld (de verse kersen en druiven van het autotje) zijn we naar het centrum van Petra gelopen en van daaruit namen we een taxi naar Molivos. Dat plaatsje is iets groter dan Petra en tegen een heuvel op gebouwd. Op de heuvel zelf ligt een fort, dat we deze keer nog alleen vanuit de verte hebben bewonderd, maar binnenkort zeker van dichterbij willen bekijken. Nu beperkten we ons met het slenteren door de nauwe, pittoreske straatjes, heuvel op, heuvel af. "Ik krijg pijn in mijn benen," klaagde Rachel.

Molivos

Molivos is mooi, maar heeft veel van die kleine, steile straatjes...

We vermaakten de kinderen met het verhaal van dat andere bergstadje, een aantal jaar geleden: Skyros-stad, met de brakke kinderwagen die we trappetje op, trappetje af moesten sjouwen, en op de smalle straatjes met die lieve kinderkopjes maar moesten hopen dat dat kleine purretje niet de kinderwagen uit stuiterde. Dat vonden de meiden wel een mooi verhaal.

Maar toen dat eenmaal was afgelopen, begon het gezeur weer. Bij bijna elke winkel wilde Rachel wel iets kopen. Maakte niet uit wat. In elke winkel was ze wel op iets verliefd. Maakte ook niet uit dat de vakantie nog anderhalve week duurt. Nagellak, een boekje met kaft, een kattenkalender, potloden in een boekwinkel: ze wil het allemaal en allemaal nu. Het argument: "Laat haar maar, het is haar zakgeld en op is op, weg is weg, en als het op is heb je pech," had als nadeel dat als haar zakgeld na een paar dagen op is en Esther dan iets moois koopt, dat Rachel daar dan weer boos en sikkeneurig over is omdat dat dan weer 'niet eerlijk' is.

Harald probeerde aan Rachel uit te leggen dat het helemaal niet leuk is dat ze bij elke winkel ging zeuren, en als we dan zeiden: "Dit houden we in gedachten, we komen hier nog wel een keer terug en als je het dan nog steeds wil, dan kun je het dan kopen," ze daarna kwaad op ons ging snauwen. Nou, dat vond Rachel natuurlijk helemaal niet leuk om te horen. Lang gesprek met Rachel volgde om haar een beetje tot rust te brengen. En een kwartier later volgde Esther - maar die had het alleen maar met, natuurlijk, een dolfijn.

Ja, de kinderen zijn ook gespannen. Ook voor hen is het een heftig jaar geweest. Het kost iedereen even tijd om die spanning los te laten, om weer gewoon, simpelweg, van elkaar te kunnen genieten.

We vonden een leuk restaurant waar we lekker gingen eten, met een mooi uitzicht over de baai van Molivos. En hier kwamen we inderdaad langzaam tot rust. Goed restaurant, mooie lokatie en duidelijk aan het duurdere eind van het spectrum - hier geen papieren kleedje op de tafel maar mooi linnen, waar natuurlijk prompt cola overheen ging. Dit was trouwens ook het restaurant van de garlic mouse. Die heb ik maar niet geproefd.

Na het eten wandelden we nog even door Molivos, in de schemering, en Esther kocht een dolfijn en Rachel een klein houten fluitje - toch hun koopzucht een beetje de vrije hand gegeven.

We eindigden met een drankje aan een taverna aan het strand, bij een uitbater die drie woorden Engels sprak en verder alleen maar Grieks. Met handen en voeten kwamen we een heel eind. Tenslotte liepen we weer terug naar de taxistandplaats, want we hadden met de chauffeur van de heenweg afgesproken dat hij ons daar om tien uur op zou pikken. De man heeft ons prompt zijn kaartje gegeven met telefoonnummer: het zou hem best  goed uitkomen als hij ons vaker een ritje kan geven. Ach, we zien wel. Het eiland is groot en we hebben nog even de tijd.

Zo. Een van mijn genoegens in de vakantie: op het balkon gaan zitten en lekker schrijven. Dit appartement heeft een mooie tuin, wat dat betreft hebben de foto's niet overdreven. Het is op zich jammer dat we geen uitzicht op het zwembad hebben, maar dit is ook niet slecht, zeker niet.

Tuin appartement

Het uitzicht vanaf het balkon van de meisjes

Het zwembad is trouwens ook niet verkeerd. Toen we hier dinsdag aankwamen en er voor het eerst langs liepen, leek het op het eerste gezicht heel ondiep: het kinderdeel leek enkel-diep te zijn en toen ik naar het grotere deel keek, leek het alsof je in het diepste stuk maar net kon duiken. En toen zag ik, naast een trap halverwege het grote stuk, de diepte staan; 2.30 m. Ik knipperde met mijn ogen en keek nog eens goed. Op het diepste stuk was het bad 2.80 m. diep, stond er, en een eenvoudige duik was genoeg om te constateren dat dat klopte.

Het voordeel van zo'n lekker diep bad is dat het niet snel opwarmt, in een klein, ondiep badje heb je in Griekenland al gauw het gevoel dat je in een te warme badkuip rondpoedelt en dat is helemaal niet lekker. Maar dit bad is heerlijk, en lekker rustig ook. We hebben het een aantal keer helemaal voor onszelf gehad.

Tja. Lesbos is weliswaar een eiland dat voor het grootste deel van toerisme leeft, maar dan wel van Griekse toeristen: mensen van het vasteland en van de andere eilanden komen hier in de zomer naar toe. Maar ja, crisis en zware bezuinigingen eisen ook hier hun tol en dus heeft het toerisme van Lesbos het zwaar.