Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Donderdag 18-07: Strandzeuren en Molivos

Vandaag zijn we iets verder weg gegaan: naar het strand. En IEP, wat is het water koud! De kinderen zijn blij want hebben elk een eigen surfplankje gekregen. Maar ook zij vinden het water koud en dus had Esther al gauw genoeg van het strand. Ze ging naast ons op een van de strandstoelen liggen en daar begon het alweer. "Ik wil terug naar het zwembad. Ik wil nu terug naar het zwembad. Maaaaaaam!! Ik wil terug naar het zwembad!" Ja, fijn, maar wij nog niet. Rachel was ondertussen  klaar met surfen, en haar zandkasteel was weggespoeld, en nu was ze stenen aan het zoeken.

Ik was hier een stukje aan het schrijven en Harald zat lekker te lezen. We zijn even de zee in geweest, echt, maar dit stuk kust heeft al dagen zeewind en het water is echt koud.

We gaan nu even een klein hapje lunchen en wat we daarna gaan doen zien we nog wel. Binnenkort (vanavond? Morgen?) willen we naar het dorpje Molivos, dat hier niet al te ver vandaan ligt. En we willen ook nog een wandeling maken naar het dorpje Petri, hier niet zover vandaan, het achterland in. Misschien vanavond, daar eten, taxi terug. We zien wel - maar een dag alleen zwembad- en strandhangen heb ik nu wel even gezien.   

Die avond zijn we naar Molivos gegaan. Lekker met de taxi, want hoewel er wel bussen naar Molivos rijden, rijden ze uiteraard op Griekse tijden. Toegegeven, in Nederland kunnen ze er soms ook wat van, maar in Griekenland is de variatie over het algemeen een stuk groter: als er staat dat de bus om vijf uur komt, kan dat in de praktijk alles zijn tussen half vijf en half zes. Als je geluk hebt. Dat was overigens niet eens de belangrijkste overweging om een taxi te nemen, maar 'ons bent Hollanders': een rit met de bus betekent voor vier personen kaartjes en die zijn ongeveer net zo duur als een taxi voor vier personen. Da's dan makkelijk uitgerekend! De taxichauffeur was zo slim om met ons een tijd af te spreken dat hij ons weer op zou halen voor de terugweg, zodat we dan geen gezeur hadden met taxi bellen of wachten op een verse taxi op de standplaats.

Net weer een prachtig staaltje Greenlish gezien - menukaarten blijven een eindeloze bron van inspiratie: Garlic mouse.

Overigens kunnen ze er in Petra ook wel wat van. Langs de boulevard verkondigen alle taverna's wel dat de strandbedden gratis zijn voor 'customers', alleen eentje wilde schijnbaar opvallen en heeft dus gratis strandbedden voor 'costumers'. Helaas hebben we geen kostuums bij ons!

We zijn lekker door Molivos aan het zwerven gegaan, hoewel de steile hellingen de meiden - en vooral Rachel - veel 'ach en wee' ontlokte. Het was zo steil en het was zo hoog en waarom liepen we zo ver en waar wilden we nou weer naar kijken en gingen we nu wat eten of wat drinken? IJs? Volgens mij zijn we nog niet helemaal tot rust gekomen, deze vakantie.

Uiteindelijk vonden we een leuk restaurant met een prachtig uitzicht. Hier hebben we gegeten en van het vergezicht over de baai genoten. Petra is van hieruit niet te zien, er ligt een uitloper van het eiland precies in de weg. Maar aan de andere kant is Turkije wel te zien, dat ligt hier hemelsbreed misschien vijftien kilometer vandaan.

De taxi stond op de afgesproken tijd op ons te wachten en moe maar voldaan keerden we naar Petra en ons appartement terug.

Uitzicht vanuit het restaurant. Midden links de strandtentjes, waar we heen gingen voor een toetje. In de verte de landtong waarachter Petra verborgen ligt.