Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Een mondje Hongaars

Hongaars, da's geen taal, maar een nachtmerrie. Volgens het boekje 'Wat en hoe in het Hongaars' is het verwant aan maar twee andere talen op de wereld, het Fins en het Oeigoers. Het wat? Ja, dat dus.

Het is een zwaan-kleef-aan-taal, tijden en verwijzingen worden achter de woorden aangeplakt, en omdat het zo totaal op niets anders lijkt is het ook lastig voor niet-hongaren om te leren. Dat weten de hongaren zelf trouwens ook. Met Rach heb ik daar al vaker gesprekken over gevoerd, en Harald heeft een hongaarse student die hem daar ook al voor gewaarschuwd had. Maar

Harald redeneerde in zijn grenzeloos optimisme dat hij zich ondertussen al een beetje in het grieks kon redden, en met het hongaars zou het ook wel goed komen.

Dat idee had hij denk ik tot twee minuten nadat hij dat boekje 'Wat en hoe…' bestudeerde.

Toch pik je zo hier en daar best een paar woordjes op.

Jo napot (goedendag) kwam er na een dag of wat al redelijk vloeiend uit, igen (ja) en nem (nee) konden we ook wel gebruiken. 'Etterem' betekent restaurant, al was dat woord makkelijker te vinden dan de restaurants zelf.

Toch werd het pas grappig toen we, een keer op bezoek bij de beheerder, weer met het stuiterhondje te maken kregen. Tijdens de heel gezellige avond hadden we al gehoord dat hondebeest zelf ook nog maar een jonkie is, en dat was aan zijn gedrag ook wel te merken. Hij vond het heerlijk dat er nieuwe mensen waren om mee te spelen, meisjes om tegenop te springen en grotere mensen die braaf ballen wilden gooien die hij dan weer kon apporteren. Bijkomend voordeel bij het ballen gooien was dat hij dan even niet om de meisjes heensprong.

Maar af en toe – okee, geregeld – ging het jonge dier wel erg ver in zijn stuiterend enthousiasme en dan werd hij door zijn baas in zijn nekvel gegrepen en bestraffend toegesproken: "Nem, Schutí. Nem sjabòt!" Geen idee of ik dat correct spel (RACH?!), maar zo klonk het tenminste. Het betekent zoveel als "Nee, af!"

Dat was het eerste hongaars – en ik geloof ook het laatste – dat Rachel vloeiend sprak. Stuiter stuiter *spring!*. "Nem sjabòt, Schutí!"

We lachten en juichten allemaal. Goed gedaan, grote griet! Het hondje was zo verbouwereerd dat hij nog luisterde ook. Even, althans. Daarna stuiterde hij weer vrolijk verder. "Schutí, nem!" Het zou ons niet verbazen als het beest zou denken dat hij 'Schuti Nem sjabòt' heet.

Het hondje vond al die belangstelling heerlijk…