Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Sterne

Met katertje Sterne ging het ondertussen niet zo best. De dierenarts constateerde een infectie en forse koorts, dus Sterne had een infuus gekregen met vocht, twee injecties met verschillende antibiotica en pillen. Daarna werd hij weer mee naar huis genomen – in een boodschappentas, want natuurlijk had ik net onze poezenreismand uitgeleend aan een vriendin.

De dagen erop werden er fors veel sms-jes en telefoontjes uitgewisseld. Nee, met katertje ging het niet veel beter. Nee, hij bleef maar hangerig. Harald en ik overlegden. Had het zin om terug te gaan? Ja, en dan? Kattenpootje vasthouden? Meer konden we toch niet doen.

Maar echt lekker zaten we hier ook niet. Woensdagnacht, de nacht na de gezellige avond met de overburen, sliep ik aanzienlijk minder goed dan de beheerder, na al die wijntjes die ze geschonken hadden, dacht. Ik lag een paar uur wakker en dacht aan de sombere berichten van thuis.

De volgende ochtend stuurde ik een wat angstige sms met de vraag of mijn wollie de nacht had overleefd…

Ja, dat had hij, maar omdat hij nog steeds niet veel beter leek, gingen ze die middag nogmaals naar de dierenarts. We moesten het dus maar afwachten, en ik begon me al zoveel mogelijk voor te bereiden op een telefoontje dat me zou vertellen dat het tijd werd voor een spuitje…

Ondertussen hadden Harald en ik besloten dat we de volgende dag naar huis zouden gaan. Die laatste dag brachten we door met wegregenen in Pécs. De berichten uit Nederland klaarden in elk geval sneller op dan het Hongaarse weer, maar toch bleven we bij ons besluit om terug te gaan naar huis.

Het was best een zielig katertje wat we aantroffen toen we eenmaal goed en wel weer in Almere waren. Hij was behoorlijk vermagerd, wat door zijn fluffige vacht niet zo opviel, maar als je hem aaide des te meer. Ook klonk er geen ferm 'mi-auw!', maar alleen een schor piepje. Cor had hem de afgelopen dagen geforceerd moeten voeden, waar zowel hij als kat niet vrolijk van werden, maar eerder op de dag had hij een enthousiast sms-je gestuurd dat Sterne voorzichtig een paar hapjes gegeten had. Dat was trouwens niet de oorzaak van zijn schorre stemmetje, dat had hij maandag al, nog voor het bezoek aan de dierenarts. Misschien was alles begonnen met een keelontsteking?

Hoe dan ook, toen wij eenmaal thuis waren ging het snel beter met Sterne. Bij mij at hij gewillig de antibioticapilletjes die hij nog moest nemen, en de kleine blikjes lekker & duur liet hij zich ook goed smaken. De eerste nacht dat we thuis waren was hij niet uit mijn buurt weg te slaan. Bijvoeden met het spuitje was gelukkig niet meer nodig.

Tja, Sterne is en blijft echt mijn kater, en ik hoop heel erg dat ik toch nog een flinke tijd van hem kan blijven genieten!