Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Woensdag 03-08: Zieke kat en Hongaarse gezelligheid

Gisteren, dinsdag, begon met slecht nieuws uit Nederland: mijn katertje, Sterne, is ziek. Oh, mensen, ik had wel meteen in de auto willen springen om naar Nederland te rijden. Maar het verandert de situatie toch niet en ik kon vanaf hier niets doen. Cor had een sms gestuurd waarin hij vertelde dat hij naar de dierenarts wilde met mijn zieke kater en ik stuurde een berichtje met de naam van onze dierenarts en het advies om mijn ouders te bellen, zodat mijn moeder hem kon brengen.

De rest van de dag heb ik dus in de zenuwen gezeten en terecht: Sterne is echt heel erg ziek. Wat er aan de hand is, geen idee, maar hij had koorts en een flinke infectie. Hij heeft twee of drie injecties gekregen, een infuus, en pillen. Nu maar afwachten! Maar ik zit niet lekker, dat kan ik je verzekeren...

Meer over Sterne en over onze dag in Boedapest gisteren volgt later. Vandaag hebben we kennis gemaakt met de Hongaarse gastvrijheid en da's - hips - erg gezellig.

De beheerder van dit huis heeft een hond, en kleine katjes. Toen we er een paar dagen geleden waren om te melden dat er iets stuk was gegaan in het huis - er was iets precies op een onhandige plaats op de wastafel gevallen en daar sprong vervolgens een stuk vanaf - zagen we dat ze daar twee kittens hadden en een hond. De hond was een soort teckel, erg jong nog, en de kittens waren misschien een week of twee oud. Instant love, natuurlijk. De hond vond het heerlijk om met een bal te spelen en de katjes waren natuurlijk erg aai- en knuffelbaar. Dus dat was het gesprek van de dag.

Vandaag brachten we, na een paar drukke dagen en veel uren in de auto, lekker door rond het vakantiehuis. Het was heerlijk weer, veel zon en af en toe een wolkje, dus we hebben eindelijk kunnen genieten van het zwembadje in de tuin. Ik heb een lekker stuk geschreven, we hebben een paar spelletjes gespeeld en zijn een keer of wat in het zwembad geplonst. Af en toe een sms'je naar huis om te vragen hoe het met Sterne was - nog hetzelfde - en meer dan dat hebben we niet gedaan.

We begonnen net met een spelletje toen er een raar muziekje klonk door de straat, dat steeds dichterbij kwam. Het bleek te horen bij een auto die diepvriesproducten verkocht: ijs, maar ook groente en vlees. De auto parkeerde voor de deur van de beheerder.

We kochten wat kip en een pak ijsjes en toen kwam ik op het idee om te vragen of we naar de beheerder zouden toegaan om te vragen of de meisjes nog even naar de katjes mochten kijken, want dat vonden ze zo lief...

Nou, dat deden we. En terwijl de meisjes naar de katjes keken en probeerden het stuiterhondje te ontwijken, werd Harald aan de praat gehouden door de beheerder. Het klikte wel tussen die twee, ondanks het gebrekkige duits van de laatste. Ik stopte dus even met katjes knuffelen en kinderen uit buurt van hondje houden om de spullen in de vriezer van ons koelkastje te stoppen en ondertussen de crocs van de kinderen mee te nemen - ze waren in badpak en ondergoed de straat op gehold toen die ijswagen kwam.

Ondertussen had buurman de wijn te voorschijn gehaald. Hij had een uitgebreide tuin achter zijn huis, waaronder aardig wat wijnranken, en maakte zelf wijn. We kregen dus een glas.

En nog een.

En terwijl Esther binnen zat - want het hondje was wel erg opdringerig - en Rachel met ons mee liep, liet buurman ons zijn achtertuin zien. Zoals veel mensen in deze omgeving was hij behoorlijk zelfvoorzienend: in zijn tuin groeit mais en (natuurlijk) paprika, aardappelen, druiven uiteraard, aardbeien en nog zo wat spul. Vooral de druiven waren zijn trots, want na nog een glas wijn liet hij ons zijn trots zien: zijn wijnkelder.

Rachel liep mee naar beneden en vond het daar maar muf en koud. Harald en ik waren daarentegen laaiend enthousiast over de wijnkelder. Het was vrij klein, op zich, maar er stonden toch een stuk of tien wijnvaten. "Mijn domein," maakte de man ons in gebroken duits duidelijk.

Hij pakte een glazen buis en een glas en beduidde of we wat wilden proeven. Ja hoor, dat wilden we wel. De buis werd volgezogen en het glas gevuld. Rode wijn, erg jong nog, maar redelijk droog al en best lekker. Ik grijnste naar Harald. "Ik heb niet meer zo'n lol gehad sinds de Totalphütte," zei ik, waarmee ik doelde op een ontmoeting - na een ontzettend lange dag in de bergen - tussen een stel Duitsers en ons. De Duitsers hadden zelfgemaakte wijn bij zich in grote pet-flessen en nodigden ons uit om mee te drinken. Na die lange, koude dag waren we daar wel aan toe en ik ben zelden zo aangeschoten geweest.

Ik moet toegeven dat, hoewel ik daar op dit moment nog niet in de buurt kom, ik 'm toch wel voel zitten. We hebben nog een glas geproefd uit een ander vat, nog een klein glaasje uit vat 1 en gingen toen weer naar boven. En daar kregen we nog een glas wijn en ten slotte nog wat witte tokayer. We hadden ze namelijk gevraagd wat goede tokayer was, omdat we dat ook mee wilden nemen naar huis. Wel, wij vragen, zij tonen...

Gelukkig kregen we er ook wat te eten bij, anders had ik al vredig in buurman's tuin liggen slapen. Ik drink zelden meer dan twee eenheden op een dag en zat nu dus al ver boven die hoeveelheid, en zonder voedsel had ik denk ik nog sneller onder de tafel gelegen.

De kinderen kregen popcorn - waar de hond trouwens ook van meegenoot - en voor ons serveerden ze een soort van gefrituurde aardappelmeelkoeken, met zelfgemaakte marmelade. Eenvoudig maar heerlijk! Rachel vond het niet erg interessant, Esther vond het wel lekker maar redelijk veel, de hond vond het overheerlijk en danste enthousiast bedelend om ons heen.

Het was al met al een gezellige namiddag/avond. Ik pendelde heen en weer tussen de tafel en het gesprek met de volwassenen aldaar en de kinderen en katten en hond, dronk af en toe wat, knabbelde af en toe wat en greep in wanneer hondebeest al te opdringerig werd.

Rond een uur of acht begonnen de kinderen duidelijk af te taaien en dat was voor ons een goed excuus om afscheid te nemen, de straat over te steken en terug naar ons vakantiehuis te gaan. De kinderen werden in bad geschoven en daarna las Esther Harald voor en ik Rachel. En daarna was het tijd voor de kinderen om te gaan slapen, en geloof me, het gaat niet lang duren voordat ik ze ga volgen...

Oh ja, en... Hips.