Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 01-08: Toeristen!

We wilden toch echt serieus de toerist uit gaan hangen de dag erna en dus besloten we naar de meest toeristische plek van Hongarije te gaan: het Balatonmeer, en dan vooral de zuidkant. Het meer is aan de noordkant heel steil en diep, aan de zuidkant juist heel glooiend en dus liggen daar de badplaatsen.

Volgens de informatie op de website was het ongeveer drie kwartier rijden van Németkér naar het Balatonmeer, maar dat is dan zeker als je op al die binnenwegen 90 kilometer per uur weet te rijden. Aangezien we een gewone Toyota tot onze beschikking hadden en geen ATV deden we er een stuk langer over, maar wel een stuk veiliger. We reden naar Siófok, een grote plaats in de zuidoosthoek van het meer.

Nou, hier konden we ons toeristisch hart ophalen! Het ene toeristenwinkeltje na de andere. We snuffelden rond, kochten een paar dingen (een souvediertje voor de kinderen, een laserpennetje voor mij), we gingen ergens wat drinken, liepen langs het meer en bekeken het lichtblauwe water.

Balatonmeer

We stonden bij het meer en keken naar het water... Totdat Harald ons riep dat we ons even om moesten draaien.

De kinderen waren ongeduldig, ze hadden een man gezien die van ballonnen figuurtjes maakten en wilden daarheen. Dus heel lang bleven we niet langs het meer lopen.

Eenmaal bij de ballonnenman kreeg Rachel een zwaard en Esther een poesje. Daarna liepen we verder en kwamen bij iets wat eruit zag als een mini-kermis of speeltuin. De kinderen wilden op een springkussenglijbaan en ja hoor, dat mochten ze. Ze hadden de grootste lol.

We snuffelden verder en gingen ook hier uiteindelijk op zoek naar een restaurant. Esther was ondertussen grondig moe en ernstig aan het zeuren: ze wilde meer. Meer wat? Meer dingen, maakte niet uit wat. Ze had pas drie dingen en ze wilde nog een vierde.

Nee, ze had een vierde ding nodig. Ongeacht wat. Nee. Maar ik heb het NODIG. Nee. BRUL. Zucht.

Het eten, in een klein restaurantje midden in de toeristenstraat, was een stuk lekkerder dan gisteren. Ze vroegen misschien wel toeristenprijzen, maar koken konden ze.

Daarna zochten we een supermarkt op en deden boodschappen, waaronder wat echte hongaarse drank en spul voor goulash dat in het buitenland echt niet te krijgen is, en begonnen aan de lange weg terug...