Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Wat vooraf ging: de eerste ideeën, februari 2008

Dit stukje is eerder verschenen in 'Ukkie verhalen, 2008' met als titel "Naar Rome?"

Er worden nu serieuze plannen gemaakt voor een tweede reis naar Rome. Ik was erg blij toen mijn vader een tijd geleden zei dat hij nog een keer met mij terug wilde, maar door alles wat er daarna gebeurde betwijfelde ik of het daadwerkelijk zou gebeuren. Er zijn natuurlijk nogal wat dingen gebeurd, de schokken die de ICD heeft afgegeven, de opname in het ziekenhuis, nieuwe medicatie. Maar alleen al het feit dat Romy nog een keer naar Rome wil, ongeacht of het echt doorgaat of niet, is voor mij al heel belangrijk.

De herinneringen aan de vorige reis, nu bijna drie jaar geleden, zijn voor mij heel waardevol. Het huis waar mijn vader gewoond heeft, de school waar hij als kind op heeft gezeten, de kerk waar hij misdienaar is geweest… Om op deze manier een stuk geschiedenis van mijn vader te krijgen, niet alleen te horen maar ook te zien, te voelen, is voor mij heel waardevol, een geweldige ervaring. En ik denk dat ik in die vier dagen, toen, ook een beetje verliefd op die stad geworden ben.

Laat andere mensen maar lyrisch worden over Parijs. Vind ik best. Ik gun het ze. Ik ben er nog nooit geweest, maar het zal ongetwijfeld een prachtige stad zijn. En Londen, waar ik wel verschillende keren geweest ben. Prachtige stad, mooie parken, heel eigen atmosfeer.

Maar Rome! Je loopt door de stad en struikelt overal over brokjes geschiedenis. Een stad van meer dan tweeduizend jaar oud, nog steeds bruisend en levend. Hier het Colosseum (waar mijn vader verstoppertje speelde met zijn vrienden), daar het Vaticaan (waar mijn vader voetbalde op het grote plein), hier ruïnes, daar een groots gebouw.

En nu liggen er echt plannen om weer terug te gaan! Vorige week vroeg Romy ineens aan mij wanneer Harald voorjaarsvakantie heeft. "Oh, gaan jullie met z'n drieën?" vroeg mijn moeder. Ja, dat wilde ik wel erg graag. Op die manier kan mijn vader af en toe een middag rustig aan doen terwijl wij door de stad zwerven, kan ik met Harald praten om de ervaringen te verwerken, en Romy praat ook over dingen uit zijn verleden wanneer Harald erbij is, dat heb ik de vorige keer gemerkt.

"En wie gaat dat betalen?" vroeg Thea.

"Wij," zei Romy droog.

Ik lachte een beetje zenuwachtig, nogal overvallen door deze voortvarendheid. "Nou, dat weet je dan ook weer."

Thuis besprak ik met Harald hoe en wat. We kwamen tot de conclusie dat we binnenkort maar bij m'n ouders langs moesten gaan om het hierover met z'n vieren te hebben. Nu belde Romy afgelopen week op met een soortgelijk plan en dus kwamen we een kopje koffie drinken. Altijd gezellig, natuurlijk, maar deze keer met iets meer bedoeling dan andere keren.

We overlegden. Gaan we naar Rome? Wanneer? Hoe lang? Gaat Thea mee? Wat doen we met de meiden? "Hebben jullie dan de vorige keer niet gepraat?" vroeg Thea. Jawel, dat hadden we wel, maar er blijven nog zoveel dingen liggen die ik nog wil weten. "Kan dat hier ook niet?" Ja, dat kan wel, maar het is daar toch anders. En Romy verheugt zich ook erg op die reis. Ja, dat was wel zo, beaamde mijn moeder. Sterker nog, het was zijn idee!

Natuurlijk gaat het nogal wat voeten in de aarde hebben. De vorige keer had Romy immers geen ICD. Dus nu zijn er heel wat dingen waar rekening mee moet worden gehouden. Medicijnen die op een stipte tijd moeten worden ingenomen. Romy mag niet door de scan-poortjes op het vliegveld (zo makkelijk te vergeten!). Lijst met ziekenhuizen in Rome waar zijn type ICD kan worden uitgelezen. Een verklaring in het italiaans met een beschrijving van dat apparaat. Met die paar woorden italiaans die ik spreek komen we niet ver. "Jij bent verantwoordelijk voor je vader," zei mijn moeder tegen mij, en daar ben ik me goed bewust van.

We zien nog wel hoe het gaat lopen. Of we gaan, wanneer we gaan, wat we gaan doen. Maar alleen al het idee dat de plannen gemaakt worden, ongeacht of ze doorgaan… Dat is voor mij al heel waardevol.