Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Twijfels

Dit stukje is eerder verschenen in 'Ukkie verhalen, 2008' met als titel "Rome"

Naarmate de vertrekdatum naderde, kreeg ik steeds meer twijfels, en uiteindelijk legde ik deze voor aan mijn ouders en aan Harald...

Over een week gaan we naar Rome. En hoewel ik me daar enerzijds ontzettend op verheug, zie ik er tegelijkertijd ook tegenop.

Hoe je het wendt of keert, mijn vader's gezondheid is erg slecht en dat brengt een zware verantwoordelijkheid met zich mee. Medicijnen, ICD, lijsten met ziekenhuizen in Rome waar zijn ICD kan worden uitgelezen in geval van nood, een briefje waarin heel kort in het italiaans staat wat mijn vader's medische conditie is, een medicijnkaart, ziektegeschiedenis. Zijn dieet, de plaats waar hij moet zitten in het vliegtuig, goed onthouden dat hij niet door het poortje bij de douane heen mag, papieren mee en goed bij me houden... Het is een hele lijst en ik voelde me er niet gerust bij. Stel dat... Wat als... Je moet toch overal rekening mee houden.

En toen we vandaag bij Thea waren, voor een kopje koffie, hadden we het erover. Temidden van de lijst 'do's and don'ts' vertelde ik dat ik me er erg onbehaaglijk bij voelde en vroeg ik: "Is het niet mogelijk dat jij meegaat in plaats van Harald?" Het staat me bij dat ik wel eerder hints daarover heb laten vallen, maar in elk geval had ik het nooit zo duidelijk uitgesproken.

En mijn suggestie werd serieus genomen. Ik heb opgebeld naar het reisbureau en daar ging men uitzoeken of dit inderdaad kon.

Ja, het blijkt mogelijk te zijn, zij het niet goedkoop. Maar ik ben niet de enige die deze constructie fijner vindt: mijn moeder is toch veel meer betrokken bij de hele situatie dan ik, weet erdus veel meer van af – en bijkomend voordeel, hoeft dan niet vier dagen lang op twee drukke kinderen te passen.

En dus ga ik volgende week naar Rome – met mijn ouders. Even snel terug rekenen: het is vierentwintig jaar geleden dat ik voor het laatst samen met hen op vakantie ben geweest.

Maar ik moet zeggen dat ik me een stuk opgeluchter voel, nu.