Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Toerist in Rome

Vandaag hebben we in Rome schandelijk de toerist uitgehangen. Kaartje gekocht voor zo'n stadstourbus, daar in gaan zitten en rijden maar. Naar alle bekende plekken: het Colosseum, St. Pieter, langs de Spaanse Trappen en in de buurt van de Trevifontein. Met de bus kon je niet bij de fontein zelf komen, het pleintje daar is alleen te voet bereikbaar.

Op verschillende punten zijn we uitgestapt. Bij het Colosseum, waar we de gebruikelijke horde toeristen zagen en de gebruikelijke 'soldaten'. Deze keer geen geitewollen sokken of sportsokken in hun caliguae, nee – waarschijnlijk omdat het daarvoor, midden in augustus met een dagtemperatuur van ruim vijfendertig graden, gewoon veel te warm was. Maar wel met plastic helmen en kurassen, die ook te koop waren bij de souvenirstalletjes op de hoek, het laken van hun mama dat ze rood geverfd hebben, de bezem van hun moeder als kam op de helm – rafelige plastic randen – en een 'legionnair' die op slippers liep inplaats van op caligulae. Het deed me wensen dat ik genoeg latijn sprak om ze als een decurion de huid vol te schelden over de belabberde staat hun uitrusting.

Op het plein voor de Sint Pieter was het stervensdruk. Vijfendertig graden, dus, en mensen stonden – net als bij het Colosseum, overigens – uren in de rij om ernaar binnen te mogen. Mijn ouders en ik waren het hartgrondig met elkaar eens: 'nou, ik dacht het niet'. Misschien over een aantal jaar, als ik hier nog een keer ben met Harald – maar dan in de lente, en 's ochtends vroeg, wanneer er niet zo'n belachelijk lange rij staat. Ik wil zeker nog een keer de koepel van de St. Pieter beklimmen, daar opnames maken en van het uitzicht genieten, maar nu even niet. Ik vermoed dat de St. Pieter nog wel even op me blijft wachten.

Ik stuiterde ook nog even een souvenirwinkeltje in, op zoek naar een klein notitieboekje. Nee, helaas, die hadden ze niet. Wel allerhande religieuze en Paus-parafernalia (Pausfernalia?): kalenders met de paus, kalenders met kerken, rozenkransen, kruizen voor aan de muur – ik zag al meteen voor me hoe mensen enthousiast zouden vertellen dat ze die écht in Vaticaanstad hadden gekocht op het plein van de St. Pieter.. allemaal massaproductie, en de een nog kitscheriger dan de ander. Ansichtkaarten met kerken. Ansichtkaarten met de paus. Hangertjes in de vorm van een kruis. Oorbellen in de vorm van een kruis. Boekenleggers met een foto van de paus. Hangertjes met een portret van de paus en nog veel meer. Je kon het zo gek niet bedenken. Maar geen notitieboekje! Zelfs niet met een paus.

Ik wandelde weer naar buiten en ging weer terug, verwachtend mijn ouders te zien zitten in de schaduw waar ik ze had achter gelaten. In plaats daarvan kwamen ze net aangelopen over een zebrapad. Ik pakte snel m'n camera (ik had al gezegd dat ik schandelijk de toerist uit hing) en filmde ze terwijl ze naar me toeliepen – en straal langs me heen wandelden! "En gewoon doorlopen," zei ik spottend toen Thea langs me liep. Thea dacht, bleek later, dat ik gewoon een of andere toerist was die kwaad werd omdat zij door het beeld liep en reageerde niet, totdat ik de camera weer naar beneden deed en haar aantikte. En m'n ouders maar zeggen dat ik nooit iets in de gaten heb!

Maar het was wel jammer dat ik net op dat moment de camera alweer uitgedaan had, want even later miste ik een prachtige scheldpartij van mijn vader in het Italiaans. Het stalletje met drankjes en snacks wat je bij toeristenplekken op elke straathoek vindt, verkocht namelijk flesjes water: ongekoeld twee euro, met ijs erin en vers uit de diepvries twee euro vijftig. Belachelijk, en afzetterij, en loop naar de duivel, en nog een aantal termen vlogen langs in een hoog tempo.

"Zo," zei Romy wat later, tevreden. "Lekker hoor, even goed kwaad worden."