Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

De laatste dag

De laatste dag werden we, net zoals de dag ervoor, gewekt door een bescheiden klopje op de deur. Romy was steeds als eerste wakker en belde roomservice om koffie voor zichzelf te bestellen en een koffie en thee voor onze kamer. Helaas was Romy wel erg bijtijds wakker en dus kwam het bescheiden klopje al om een uur of acht. Dus ondanks de afwezigheid van kinderen was ik nog steeds vroeg op.

Het is wel heerlijk wakker worden met een dampend kopje thee op het nachtkastje. Dat is dan weer onmogelijk in Almere – zelfs de beker water die daar altijd op mijn nachtkastje staat is niet veilig voor kleine kinderhandjes en het is al een aantal keer gebeurd dat mijn kussen of matras doorweekt raakte. Oeps. Foutje. Hete thee is dus geen goed idee, thuis.

Na het eerste kopje drinken en de eerste sigaret - die van Thea, ik heb de smaak van roken nog steeds niet te pakken en zal dat vermoedelijk nooit krijgen ook - gingen we ons rustig wassen en aankleden en daarna naar beneden voor het ontbijt.

Hoewel dit waarschijnlijk het enige hotel in heel Rome is dat slechte koffie serveert bij het ontbijt - van die Britse koffie waar je je krant doorheen kunt lezen - is de rest van hun ontbijt prima. Heerlijke broodjes, chocoladecroissantjes... een goede manier om de dag te beginnen.

Ach, en daarna verstreek deze dag een beetje zoals de eerste. Het was nog steeds erg heet en Romy, toch behoorlijk vermoeid door de laatste dagen, bleef lekker in het hotel.

Thea en ik hebben nog een wandeling gemaakt en volgden ongeveer dezelfde route als op de eerste dag. We hebben nog een paar laatste foto's gemaakt en nog een paar laatste film-opnamem. We hebben wat winkels bekeken en warempel de nieuwste Stephen King gevonden in het Engels. Nog een laatste rondje door de Giardino del Quirinale, nog even wuiven naar de mooi uitgedoste schildwachten bij het presidentiële paleis, en toen weer terug naar het hotel.

Tegen die tijd was het behoorlijk opgewarmd en we moesten nog een uur of twee, drie wachten. Die hebben we ook doorgebracht in het hotel, met wat leesvoer, wachtend totdat we zouden worden opgehaald.

De reis naar huis verliep voorspoedig, zij het dat we op het vliegveld de nodige vertraging opliepen. Hier hebben we dan eindelijk het 'belangrijks' voor de kinderen gekocht: lekkere chocolaatjes. Mijn vader wist de enige rookruimte van het hele vliegveld te vinden en kreeg meer dan waar voor zijn geld: twee ademteugen in die ruimte waren het equivalent van een pakje sigaretten. Het was naderhand aan zijn kleding te ruiken, ook.

Thea reisde inderdaad business class op de terugweg. We hebben nog geprobeerd om ook de tickets van Romy en mezelf op te waarderen, maar om de een of andere reden was dat niet mogelijk. Nu was al het idee dat, eenmaal in het vliegtuig, mijn moeder met Romy van plaats zou verwisselen en dat hebben ze ook gedaan. Maar daarna was er een aardige stewardess die het enige andere beschikbare plaatsje in de business class aan mijn moeder beschikbaar stelde, zodat mijn ouders weer lekker naast elkaar konden zitten.

Jammer genoeg was daar voor mij geen plaats meer, maar ach, ik had de nieuwe Stephen King bij me dus ik amuseerde me wel. De reis verliep voorspoedig, we landden  redelijk op tijd en waren al met al om bij tienen thuis.

Ik was moe, ontzettend moe. Maar toch, meteen na thuiskomst heb ik Harald geknuffeld en daarna de kinderen. Ze werden half wakker, ik kreeg een knuffel terug en van Rachel een slaperig: "Waar was je nou geweest?"

Ik was weer thuis.