Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Reflecties

Dit stukje is eerder verschenen in 'Ukkie verhalen, 2008' met als titel "Rome, reflecties"

Dat de hele reis me bezig hield, bleek wel uit de aantekeningen die ik maakte een dag voordat we vertrokken...

Morgen naar Rome, dus. Vanavond ga ik naar m'n ouders, morgenvroeg gaan we weg. Vier dagen geen kindjes, geen "Mama sjootje zitte!"  (wat precies is wat Esther op dit moment vraagt – hop, purretje op schoot.). "Pokpok! Fletsje pokpok!" Dat is Esther's subtiele manier om me duidelijk te maken dat ik een spelletje moet spelen. Vier dagen geen kleine armpjes om me heen of kusjes. Ik zal ze missen.

Maar ook geen "Mama, mag ik wat lekkers? Mama, mag ik nu wat lekkers?" "Naan! Esther naan! Esther nade!" waarmee Esther wil aangeven dat ze graag een banaan of limonade hebben wil. Het is duidelijk dat Esther zich steeds beter kan uitdrukken. Wat dat betreft wel vier dagen rust.

"Moeten we nog wat meenemen uit Rome?" vroeg Thea gisteren aan Rachel.

"Jahaa." Natuurlijk, zou ik bijna zeggen.

"Wat dan?"

"Iets belangrijks."

Ik neem aan dat Rachel hierbij iets bedoelt wat voor haar belangrijk is, zoals een speeltje, boekje of wat lekkers, en niet een reliek uit de Sint Pieter of zo...

Goed, vanavond weg. Esther achtervolgt me, vandaag, dus ik heb nog geen kans gehad de koffer in te pakken. Ach, echt veel heb ik niet nodig: wat kleren – het is er *warm*, wat boeken, een schrijfblok, toiletspullen, papieren, geld. Het is tenslotte maar voor een paar daagjes. De videocamera gaat ook mee, de laptop blijft deze keer thuis.

Ja, ik heb er zin in. Desondanks houdt de hele gang van zaken me toch bezig. Had ik eerder zo duidelijk aan moeten geven dat ik liever had dat m'n moeder mee ging dan Harald? Ja, zeker. Dit leverde een hoop gedoe op en kostte een hoop geld. Simpelweg een naam wegstrepen van de lijst en een andere naam terugzetten? Nee hoor, vergeet het maar. Harald's reis moest geannuleerd worden, Thea moest een nieuwe reis boeken. Hetgeen onder meer betekent dat we op de heenweg wel allemaal samen reizen, maar dat op de terugweg een persoon business class zal moeten vliegen. Ja, het zal een keertje makkelijk gaan...

Maar het is allemaal geregeld.

En dan dus Harald die vier dagen op de meisjes moet passen. "Rome loopt niet weg," en "Dan moet jij het me later maar eens laten zien allemaal," was zijn commentaar. Dat zal ik zeker ook een keer doen, maar toch, schuldgevoel, ook daar.

Het is niet dat ik geen vertrouwen in Harald heb, absoluut niet. Meer dat het toch wel zwaar is, twee kinderen alleen verzorgen. Ja, tuurlijk, het is maar voor vier dagen. En ik kijk niet over zijn schouder om te vertellen dat ik dingen toch op mijn manier anders doe (iets wat ik normaal gesproken ook probeer te beperken wanneer Harald iets met hen doet, maar wat toch een beetje een valkuil blijft...). Maar wordt het niet te druk voor hem? Blijven ze wel lief? Kan Harald het wel aan?

Ach, natuurlijk, het gaat vast wel goed. En ik bel gewoon, een of twee keer, om even de lieve stemmen te horen van Harald en de meisjes. En het is maar vier daagjes.

Vier dagen niet meer de nadruk op 'de moeder van' en 'de vrouw van', maar weer even 'de dochter van'. Dat gaat een aparte ervaring worden, na vierentwintig jaar...