Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Naschrift

Wat ik eerder schreef over de Basilica San Paolo, geldt eigenlijk voor heel Rome: het is te groot, te overweldigend, je moet het in hapklare porties bekijken, in een stedentrip van een paar dagen, of er maanden wonen en dan op je gemak plaatsen gaan bezoeken, een dagje hier, een dagje daar, tussen werk of studie door.

Ik ben er nu twee keer geweest, een keer met mijn vader en met Harald, een keer met mijn ouders samen. Twee keer vier dagen, maar beide keren waren een onvergetelijke ervaring.

Ik heb kanten van mijn vader gezien die ik thuis, in het dagelijks leven, zelden zie. Thuis is mijn vader een rustige, bedaarde man, die zelden kwaad wordt, maar wanneer hij kwaad wordt er een italiaans temperament op na houdt. Een man die mij liefde voor boeken heeft bijgebracht, en voor geschiedenis, en kunst.

In Rome zag ik daar doorheen, zo leek het soms, een glimp van de jongen die hij daar ooit geweest is. Een jongen die daar woonde, leefde, voetbalde, speelde, die zich de stad eigen had gemaakt. Een jongen die leuke dingen heeft meegemaakt – en vreselijke dingen. Over beide vertelde hij.

En wat me van deze reizen en de gesprekken het meest bijblijft, is de verwondering, dat met alles wat hij heeft meegemaakt, alle heftige, vreselijke, traumatische dingen die hij heeft gezien en heeft beleefd, mijn vader zo'n lieve, goede, rustige man is. Hij heeft een innerlijke kracht en kalmte die ik altijd heb bewonderd, nu meer dan ooit.

Bedankt.

Voor alles.