Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Spraakverwarring...

Het is leuk om te merken dat, net als drie jaar geleden, mijn vader hier in Rome veel makkelijker en sneller Italiaans afwisselt met Nederlands. En dus ook, soms midden in een verhaal of een uitleg, omschakelt tussen Nederlands en Italiaans. Dan begint Romy bijvoorbeeld in het Nederlands te praten, gaat dan verder in het Italiaans en hij heeft het pas in de gaten wanneer ik vraag om ondertiteling of de vertaling.

Het gebeurde ook een aantal maal toen ik mijn camera in stelling had. Een grappig gehoor...

Katjes in Rome 

Hoezo katjes in Rome? Ondanks ansichtkaarten en kalenders die het tegendeel beweren, hebben we geen kat gezien...
En toen, gisterenavond tijdens een kleine avondwandeling na het eten – het was bij half elf en met zo'n 21 graden nu lekker 'koel' – zagen we ineens bij een muur om een parkje heen een heus kattenbuffet! Vier plastic bordjes, een met water, en met knabbeltjes, en twee met iets anders – het leek op gekookte en geprakte vis, maar de inhoud van beide bordjes verschilde duidelijk van elkaar.

Natuurlijk geen kat te zien. Als er al een poezebeest in de buurt was, waren ze vast weggevlucht voor die onverwachte wandelaars. Maar er waren dus nog wel degelijk katten in Rome, ook al zagen we ze niet met die warmte overdag – en niet alleen dat, er zijn ook nog mensen die van katten houden hier.

Het was een geweldig gezicht.

Toen we hier de volgende avond terug kwamen, trouwens, tijdens een nieuwe een avondwandeling na het eten, was het kattenbuffet er niet. Wel hebben we toen onze eerste Romeinse kat gespot, die daar kennelijk verwachtingsvol rondhing. "Nee, sorry, we hebben geen eten bij ons." Kat was niet in een aaibare bui. En hij had ook geen belangstelling voor m'n laserpennetje.
Mensjes geen eten? Nou, ga dan maar weer weg.