Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

De fonteinen van Rome 

We stapten uit de toeristenbus bij de Trevifontein. Omdat de bus niet op het plein zelf mocht stoppen, moesten we een klein eindje lopen, door het Romeinse equivalent van de Kalverstraat: allemaal toeristenwinkeltjes. We grepen de gelegenheid aan om wat geschenken te kopen voor de achterblijvers in het kille Nederland en bereikten wat later de beroemde fontein.

Hier was het ook weer laaiend druk, natuurlijk. Wat doen al die mensen hier in augustus? Het is hier bloedheet, ga aan het strand hangen of zo!

Maar kennelijk dacht lang niet iedereen er zo over, want alle toeristen die niet in de rij stonden bij het Colosseum of bij de St. Pieter waren hier. En het moet gezegd worden: het blijft een mooie fontein.

Met de huidige temperaturen had ik er graag een duik in genomen, maar helaas, ik ben geen Anita Ekberg en ik geloof dat sinds de film "La Dolce Vita" baden in de Trevifontein niet meer is toegestaan. Vorig jaar is er wel een vrouw in de fontein gaan zwemmen – naakt – maar die is vervolgens gearresteerd. De politie zag er de humor niet van in.

Wel hebben we een muntje in de fontein gegooid, en ik kon het niet nalaten daarbij te denken aan de straatschoffies van Rome, die ze er net zo hard weer uitvissen. Hoewel, tegenwoordig wordt er een ambtenaartje ingezet om de fontein te strippen. Nog meer inkomsten voor de stad!

Overigens dankt de fontein zijn naam, zo vertelde Romy, aan het feit dat op het plein bij de fontein drie wegen samenkomen – tre via, dus. Dat klinkt toch een stuk minder romantisch, als je dat eenmaal weet.

Rome heeft trouwens ontzettend veel fonteinen. Zomaar, op de hoek van een straat, of midden op een plein. Soms klein, bescheiden, niet veel meer dan een fonteintje waarbij je even wat water kunt drinken, soms wat groter, of juist reusachtig groot, zoals de Trevifontein of de fontein op de Piazza della Repubblica.

Over die fontein vertelde mijn vader nog dat hij daar als klein jongetje met zijn vriendjes wat extra vocht aan het water toevoegden. Mocht uiteraard niet en er werd gedreigd met de politie. Vervolgens gebeurde er niets, geen politie te zien, dus de jongens gingen gewoon door. En ja hoor, daar kwam de politie van achter een kraampje vandaan. Een heterdaadje. Het gevolg was een grondig pak slaag – in die tijd werd een 'lik op stuk' beleid nog letterlijk genomen.