Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Basilica San Paolo

's Middags zijn we naar een andere plaats gegaan waar mijn vader graag nog heen wilde: de Basiliek van San Paolo – San Paolo fuori le Mura, om precies te zijn. Omdat twee keer op een dag met een taxi wel erg aan de prijs is en de basiliek vlak bij een metrostation ligt, gingen we met de metro.

Rome heeft twee metrolijnen die elkaar kruisen bij Station Termini. We namen eerst een halte van de ene, van Piazza della Repubblica naar Termini, stapten toen over op de andere metro en reden naar halte Basilica S. Paolo. Het was druk in de metro, wat dat betreft net als Amsterdam, en het was er bloed, bloedheet.

We stapten uit, vonden de juiste uitgang en maakten even een korte tussenstop bij een markt die bestond uit welgeteld drie kraampjes naast elkaar. Thea en ik verzadigden onze kooplust enigszins door wat t-shirtjes te kopen, en daarna liepen we door naar de basiliek.

Oh, het was nog steeds heet, maar nu liepen we tenminste even in de schaduw. Aan de zijkant van de basiliek was een klein fonteintje en daar dronken we – net zoals de meeste passanten overigens – even een slokje water. Frisse handen, frisse snoet, heerlijk.

Voor de basiliek was een reusachtig plein, omringd door bomen, met veel gras. Ook met veel lantaarnpalen, tengenwoordig, vroeger waren die er niet. Hier, vertelde mijn vader, heeft hij ook gevoetbald als kind. Ze namen dan de bus vanuit het centrum, en ik kon niet nalaten me af te vragen of ze toen ook al de edele kunst van het zwartrijden beoefenden...

Het is een indrukwekkend gebouw, een immense ruimte. De opnamen die ik heb gemaakt met mijn camera doen er geen recht aan. Hier moet ik zeker nog een keer terugkomen, hier uren rond blijven dwalen, de schilderingen aan het plafond en de muren bekijken – oh, van alles! Ik heb met mijn camera lopen zwaaien als een ware toerist.

We liepen rond door het gebouw, bekeken de uitsparing van waaruit het graf van Paulus zichtbaar was – de bank voor het glas was tegelijkertijd een plaats om te bidden, en mensen die daar geknield zaten te prevelen bevonden zich gemoedelijk naast mensen met fototoestellen en videocamera's. Je zag zelfs enkele mensen eerst wat foto's maken en daarna bidden: alles in een.

Aan weerskanten in het gebouw stonden, her en der, biechthokjes – op een aantal ervan stond met een papiertje aangegeven in welke talen je kon biechten: Engels, Frans, Spaans, Pools... er werd in alle smaken voorzien.

We bezochten ook het achterliggende klooster, wandelden door de kleine kloostertuin binnen de omgang, hoorden toen ineens mensen zingen – we waren midden in een zangrepetitie gevallen. Stiekem liepen we de kleine ruimte in, bleven even staan luisteren, ik haalde weer à la James Bond mijn camera te voorschijn en maakte ook hier een opname van.

Daarna was het kwart over zes, en langzamerhand tijd om te gaan.

De vorige keer dat wij (mijn vader, Harald en ik) in Rome waren, zijn we met ons drieën naar het Colosseum gewandeld. Romy ging toen lopend terug naar het hotel en liet ons achter om nog een middag rond te zwerven. Dat hebben we gedaan, waarna we de metro terug namen naar Station Termini, en van daaruit liepen we terug naar het hotel.

"Ja, zo kan ik het ook," zei mijn vader toen.

Deze vakantie ging Romy na ons bezoek aan de Basilica San Paulo met de metro terug naar het hotel en Thea en ik gingen nog even de stad in, op zoek naar wat leuke winkels.

We stapten uit bij het Colosseum, hebben daar een ijsje gegeten en wat gedronken, hebben wat rondgezworven en een paar souvenirwinkels bekeken – en vonden het toen wel genoeg. Het was nog steeds warm, we waren moe en hadden geen zin meer om te lopen. Dus namen we een taxi naar het hotel.

De taxi stopte pal voor de deur en Romy, die achter in de patio zat, zag ons uitstappen. "Ja, dat dacht ik al," zei hij. "Zo kan ik het ook."