Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Donderdag 19-06: Met recht

Op de nacht dat mijn vader overleed is mijn moeder door rood gereden. Niet omdat ze zoveel haast had om naar het ziekenhuis te komen, want ondanks de hele situatie reed mijn moeder erg rustig. Heel erg rustig, om precies te zijn. Het was namelijk verschrikkelijk slecht weer, het sneeuwde, het was glad, en omdat ze niet tijdig kon stoppen voor het verkeerslicht – ondanks de lage snelheid waarmee ze reed – is ze dus geflitst. Daar kreeg ze een boete voor.

De boete is betaald, maar mijn moeder is er wel tegen in beroep gegaan. Dat beroep is afgewezen omdat door rood rijden gevaarlijk zou zijn geweest voor de overige weggebruikers. Overige weggebruikers? Door het slechte weer en het tijdstip was er vrijwel geen ander verkeer. Ze tekende bezwaar aan tegen het beroep. Vervolgens gebeurde er een hele tijd niets.

Uiteindelijk hebben we maar eens gebeld. Zo van, ik heb bezwaar aangetekend, we wilden het laten voor voorkomen, en ik heb nog niets gehoord, hoe zit dat? Nou, mevrouw, de termijn is al verstreken hoor.

Kortom, ze hebben het bezwaarschrift nooit ontvangen. Ik belde met allerlei instanties om een verzoek tot heropening in te dienen en stuurde het bezwaarschift opnieuw in, met een verzoek tot heropening, en daarna was het weer wachten. En wachten. En wachten. Verschillende keren gebeld. Kastje, muur. Muur, kastje.

Maar uiteindelijk kregen we bericht dat de boel bij de rechter lag. Hoera! Nog een poosje later werd er een zittingsdatum vastgesteld: vandaag, 19 juni 2014, 9.00 uur, rechtbank Almere. Jawel, Almere is opgestuwd in de vaart der volkeren en heeft sinds april een echte rechtbank. Je zoekt je weliswaar kleurenblind om het te vinden, want van bordjes die naar het gebouw wijzen of een duidelijk uithangbord heeft nog nooit iemand gehoord, maar dat zijn kinderziekten, zullen we maar zeggen. Of misschien willen ze gewoon niet adverteren met hun aanwezigheid, dat kan ook.

Enfin. Omdat ruim voor die tijd de gelegenheid was om het dossier in te zien, ben ik een paar weken terug naar Lelystad gegaan om daar het dossier te bekijken – zo opgestuwd in de vaart der volkeren is Almere dan ook weer niet dat de dossiers hier opgeslagen liggen. Het dossier toonde me in elk geval op welk kruispunt mijn moeder is geflitst. Er zijn namelijk twee flitspalen op de Veluwedreef. Ik nam een kopie van de foto's mee en ging weer terug naar huis.

Vandaag dus naar de rechtbank. Ik in mijn nette kleren, Thea gewoon in haar dagelijkse kloffie. We waren veel te vroeg en zaten dus eerst een half uur te wachten. Toen werden we, samen met een andere man, naar binnen geroepen. De kantonrechter hield eerst een uitleg over hoe het allemaal ging, daarna werden wij naar voren geroepen: "Dames gaan voor." Haha, grappig.

We gingen dus zitten, nadat ik eerst de machtiging had afgegeven die Thea had gemaakt om mij ook spreekrecht te geven. Natuurlijk strooiden we daarbij onze papieren over de grond – de behulpzame man naast ons hielp bij het oprapen.

De dame die het OM vertegenwoordigde kreeg als eerste het woord en vroeg, kortweg, voor een niet ontvankelijkheidverklaring omdat we… ja hoor… het bezwaarschrift te laat hadden ingediend.

Nou, daar kun je lang of kort over zijn, en aanvoeren dat op het moment dat wij hoorden dat het nooit was aangekomen, we alles op alles hebben gezet om te zorgen dat het alsnog heropend werd, en dat we geen tijdmachines hadden om terug in de tijd te gaan en te zorgen dat het op tijd werd ingediend, en dat wij het echt op tijd hadden opgestuurd maar het schijnbaar in de krochten van of de PTT, of het gerechtsgebouw verdwaald is geraakt… Maar de wet is de wet en dus weigerde de rechter de zaak inhoudelijk te behandelen.

Daar zaten we dan, met een map vol papieren, en kopieën van foto's, en een door mij gemaakte lijst van punten die ik echt had willen aandragen. En daar zat mijn moeder dan, die eigenlijk alleen maar haar verhaal wilde doen over wat er die nacht gebeurd was, waaròm ze die nacht in dat barre weer in de auto zat en geflitst werd… En niemand wil luisteren, of vindt het maar enigszins relevant. Nee, de wet is de wet, een brief is zoekgeraakt, dus het bezwaarschrift was niet op tijd binnen, dus niet ontvankelijk verklaard, goedemorgen, gaat u maar weer naar huis.

Als we dat hadden geweten, hadden we hier toch nooit verder mee gegaan?

We zijn weer naar huis gegaan, leeg en teleurgesteld. Het is mijn moeder nooit om het geld van de boete te doen geweest. Ze wil alleen maar gehoord worden.

Maar ja, recht is niet altijd recht.