Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 10-03: Poes Minoes

Sinds vorig jaar heeft mijn moeder een poes. Nou ja, zo'n vierpoter met puntoortjes-poes, dan. Het was toch wel erg stil in huis en na lang aandringen van dochter (ondergetekende) en de kleindochter gingen we dan toch maar naar het asiel. De meeste katten waren niet heel erg geinteresseerd in een mogelijk nieuw baasje, afgezien van een dikke zwarte kater, maar die had de verkeerde kleur en mocht dus helaas niet mee. Minoes was de enige andere die naar ons toe kwam en kopjes gaf en ons haar liet knuffelen, dus: "Zullen we die dan maar doen?" "Da's goed, die nemen we." Zo gezegd, zo gedaan, en na wat administratief werk en het uitzoeken van wat accessoires zoals een reismand, kattenbak en etensbakjes (en natuurlijk ook eten voor in de bakjes) gingen we naar huis.

De poes liep wat onwennig rond en bleef de dagen erna steeds dicht bij Thea in de buurt. Zo van: dit is toch echt mijn nieuwe huis, he? Echt echt? En jij bent toch echt mijn nieuwe baasje? Je verdwijnt niet wanneer ik je even niet zie? Ik hoef toch niet echt terug naar dat andere huis met al die andere katten? Toch?"

Poes Minoes ontwikkelde zich al gauw tot een lieve, wollige theemuts. Ze is aanhankelijk, al is het geen schootkat, ze luistert goed naar haar naam en houdt veel van lekkers. Zodra het kastje met lekkers open gaat, staat ze al klaar voor een snoepje of een kattenstick. Helaas is 'het kastje met lekkers' ook het kastje waar het lekkers voor de mensen in staat, waardoor Minoes ook klaar zit wanneer de kast open gaat voor iets bij de koffie of voor verrassingsbakjes voor de meiden. Helaas, poes, pech.

En verder werd het ook al gauw duidelijk dat hoewel Minoes een lieve poes is, ze niet vooraan heeft gestaan in de rij toen de poezenhersentjes werden uitgedeeld. Ja, het 'kastje met lekkers', dat kent ze. En 'bakje met eten' ook - dus elke keer dat mijn moeder naar de keuken gaat om, ik noem maar wat, koffie te zetten staat ze ook klaar. Haar naam herkent ze ook, maar daar houdt het wel mee op.

Ze is gek op speelgoedmuizen, vooral van een bepaald speeltje. We zijn ondertussen aan muis drie, nummer een en twee zijn spoorloos verdwenen. We hebben ons al afgevraagd of Minoes die misschien heeft opgegeten, maar Thea heeft nooit resten speelgoedmuis in de kattenbak gezien, dus we gaan er maar vanuit dat dat niet zo is.

Minoes vindt het ook leuk om te apporteren, soms. Thea gooit muis, Minoes rent erachteraan, speelt ermee, pakt muis, loopt er mee terug, legt het voor Thea neer. Soms. Op andere momenten maakt Thea een schijnbeweging met de muis. Minoes kijkt verbaasd om, ziet geen muis, kijkt weer naar Thea - die op dat moment de muis wel gooit. Thea geen muis?? Poes kijkt weer om. Hee, muis! Poes kijkt weer naar Thea. Jij had toch net muis? Waarom muis dan daar? Ik niet snap. Okee. Ik speel met muis.

Even voor de goede orde, poes Minoes kent het woord 'muis' niet. In haar kleine poezebreintje is dat iets als 'klein wit fluffig ding'. Er is ook nog een 'iets groter wit fluffig ding' en een 'grijs fluffig ding', waar ze ook mee speelt, maar alleen wanneer 'klein wit fluffig ding' weer eens weg is. Dat is trouwens ook wel grappig, wanneer de fluffige dingen weg zijn, want dan komt mama Thea weer met een stok en gaat onder de bank en onder kastjes vegen om ze te zoeken.

"Poes Minoes, pak muis. Pak... de... muis..."

Poes Minoes kijkt met grote ogen naar Thea. Ze roept mijn naam, zie je haar denken. Dus ze wil iets van mij. Maar wat wil ze toch? Het is geen lekkers, want ze loopt niet naar het kastje of naar de keuken. "Pak - de - muis!" Ik snap het nie...

Thea staat op en pakt de muis. Oh! Fluffig ding! Het wordt weer op zijn plaats gelegd.

De muis ligt altijd - althans wanneer het niet kwijt is - bij de tafel. Dan hengelt Minoes met haar pootje om de muis te vallen. Plof, fluffig ding op de grond. Tik, tik, met pootje. Verwachtingsvolle blik naar vrouwtje. Vrouwtje bukt zich gehoorzaam en legt muis weer op de plaats.

Hengel hengel, repeat.

Ja, het is een lief en grappig beest, al is ze dan niet al te slim...