Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 18-02: Verder tellen

Want dat doe ik, eigenlijk. Net zoals in de tijd dat mijn vader in het ziekenhuis lag: nu ligt hij er een week, twee weken, een maand, twee maanden… Ik zie het mezelf doen. "Het is pas twee dagen geleden… pas een week… twee weken…" Vier weken geleden, vandaag. De uitvaart drie weken geleden. Twee weken geleden kijkles bij de zwemles van Esther, en de gedachte die ik daar had was "Een week geleden was de crematie…"

Voorjaarsvakantie. Rachel is een nachtje uit logeren in Castricum. Esther zit boven te wii'en, ze heeft verhoging en is wat hangerig. Eerder vanmiddag zijn we even bij mijn moeder langs geweest. Ik merk dat ik nog steeds de neiging heb om te zeggen, te schrijven, "Ik ga naar mijn ouders- oh nee."

Een groot deel van de dingen die ik wilde doen heb ik ook gedaan. Mooie foto van Romy ingelijst, twee van de foto's staan op de kamers van de meisjes (met een lijstje waarop 'Opa' staat), een ervan staat op mijn bureau. Een andere foto heb ik aan Thea gegeven en nog een via haar aan Domenico. En nog een exemplaar heb ik gebruikt om met alle hartjes die ik gevouwen heb toen hij in het ziekenhuis lag een collage te maken, dat heb ik ingelijst en die collage hangt nu bij Thea op de slaapkamer. Alle hartjes, op twee na: die andere twee zijn geplakt op het lijstje dat op mijn bureau staat.

We praten allebei tegen die foto's, Thea en ik. "Hai, ouwe dibbes," zegt mijn moeder wanneer ze de kamer binnenkomt. "Dag pap," zeg ik wanneer ik achter mijn computer ga zitten.  (En waarom ik eerst altijd 'Romy' zei en nu, tegen de foto 'pap' is mij ook een raadsel).

Laatst keek ik naar die foto, gaf een aaitje over zijn wang en besefte toen dat dat het dichtste is dat ik ooit nog bij hem kan komen, dat ik nooit meer echt over zijn wang kan aaien, dat hij nu echt alleen maar as is… Nog altijd liever dan begraven, want ook al weet ik dat wat daar achterbleef alleen maar omhulsel was, dat alles wat mijn vader mijn vader maakte allang was verdwenen, toch denk ik dan, wanneer het bijvoorbeeld zo koud was als afgelopen week, aan dat verstilde lichaam dat dan in een kist ligt, onder de grond, dat langzaam vergaat…

Ja, een graf bezoeken kan troost bieden, maar waarom zou je naar een speciale plek toe moeten gaan? Daar is hij net zo min als in de foto. Hij is… nog steeds zo dichtbij voor mij, eigenlijk. Alsof hij net om de hoek staat, nog maar. Als ik mijn ogen sluit, hoor ik zijn stem, is hij nog vlak in de buurt.

Vannacht droomde ik voor het eerst van hem. (Is het voor het eerst? Ik denk het wel…) Mijn vader was heel ziek geweest in die droom maar nu weer beter, thuis, zij het nog (wel?) zwak, en we hadden het over Rome en hadden het erover of we dat misschien nog een keer zouden doen… Stom he? We wisten allebei, in die droom, dat het er niet meer in zat, maar toch, het was denk ik iets waar we ons allebei aan vast hielden. Of zo.

Ik droom ook veel over oma's huis, de laatste tijd, dat we dat moeten uitruimen of afscheid moeten nemen. Misschien is dat mijn manier om dingen te verwerken.

Ik wil nog helemaal niets verwerken. Ik wil gewoon mijn vader terug, weer naar de Zandwierde kunnen rijden en daar Romy zien lopen met zijn kabouter Plop-mutsje, hem een knuffel kunnen geven als ik binnen kom en voelen hoe stevig hij nog altijd is, of desnoods naar het ziekenhuis gaan en met hem meelopen als hij een wandeling door de gang gaat maken, achter die stomme rollator, met al die slangen erop en eraan.

Het slaat nergens op, dit soort idiote gedachten.

Mind you, meestal gaat het, hoor. Alles gaat tenslotte gewoon door. Knuf naar zijn werk, kinderen naar school en alles wat erbij hoort. Dansen, zwemles, dat soort dingen.

Alles gaat door, behalve wanneer het stopt.