Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 25-01: Verjaardag

Vandaag zou mijn vader jarig zijn. 76 jaar. Hij wilde zo graag naar huis voor zijn verjaardag, en zelfs toen hij wist dat dat er niet in zou zitten, had hij gehoopt dat hij een weekend, of een dag, naar huis kon gaan. Zelfs dat ging niet. Dan? Hadden we zijn verjaardag in het ziekenhuis moeten vieren? Fijne verjaardag? En dan? Nou ja.

Het is dus niet gebeurd. Rare dag dus, vandaag. Rare week, sowiezo.

We hebben drie maanden lang op de klok geleefd. Elke ochtend om elf uur in het ziekenhuis, 's avonds, als het kon, om half zeven. Dat waren de tijden op de IC, in elk geval. De longafdeling had in principe geen vaste bezoektijden, dus hielden we de eerste keer een uur of twee 's middags aan, en de laatste tijd bleven we de IC-tijden aanhouden, zodat Romy 's ochtends en 's avonds iemand bij zich had. Op de hartbewaking waren de tijden weer anders: van 's middags van vier tot kwart voor vijf en van zeven tot acht uur 's avonds. We kenden ze allemaal uit het hoofd en leefden van bezoekuur tot bezoekuur, van dag tot dag. Meer dan drie maanden lang.

En dan hoeft het ineens niet meer. Niet meer 's avonds door de sneeuw of de kou, niet meer 'ga ik lopen, fietsen of met de auto' – lopen als ik de tijd had, auto als ik lui was of minder tijd had, of als het regende, fietsen als het lekker weer was en ik niet veel tijd had. 's Avonds of in het weekend vragen of er een meisje meeging. Rachel ging meestal 's avonds mee, Esther vaker overdag, in het weekend. Met Rachel ben ik een aantal keer gaan wandelen, onderweg praten of malle liedjes zingen.

Het zat zelfs in Harald's systeem. Vandaag was hij op zijn werk, dacht in de namiddag bij zichzelf dat hij op tijd terug wilde omdat ik om half zeven in het ziekenhuis wilde… oh nee, dat hoeft niet meer. En bij mij ook: in het weekend wilde ik toch op tijd klaar zijn om naar mijn vader te gaan 's ochtends, dus niet uitgebreid in bad met de meisjes. Dus morgenochtend – oh nee.

En zo loop je steeds weer tegen dingen aan. Vanochtend moest ik iets doen wat ik echt niet langer kon uitstellen: muziek voor maandag pakken en wegbrengen. Romy had drie stukken uitgezocht, had ik hem al een hele tijd geleden gevraagd. Ik had het opgeschreven en goed bewaard. Drie stukken: Dies Irae uit het Requiem van Verdi, de ouverture van La Forza del Destino, en nog een stuk uit het Requiem van Mozart.

Probleem: dat laatste stuk bestond niet. Ja, er bestond wel een stuk met de naam die mijn vader had genoemd, maar dat kwam niet uit het Requiem, en was duidelijk niet wat Romy bedoelde. Ik heb gezocht naar het stuk wat hij wel moet hebben bedoeld, het gevonden, erbij gevoegd. Op alle drie de CD's duidelijk geschreven welk nummer het moest zijn, en op een apart bijgevoegd papier nog een keer de CD's, de nummers en de titels. En toen naar het crematorium.

De vriendelijke dame achter de balie opende de doosjes om nog eens te controleren of alle CD's er wel in zaten. Kennelijk had ze vaker met dat bijltje gehakt, want het is een nogal emotionele periode en mensen zijn er niet altijd even goed bij met hun gedachten. En dat bleek, want natuurlijk had ik zelf ook het Requiem van Mozart vergeten terug te stoppen. Wel keurig het briefje op het hoesje geplakt, maar de CD lag dus nog thuis.

Wie zijn hoofd niet gebruikt… enfin, een half uurtje later was de juiste CD alsnog afgeleverd en gevoegd bij de rest. Daarna ben ik even doorgereden naar mijn moeder, en 's middags, met de meisjes, nog even een keer.

Nee, vandaag was niet onze beste dag. Ik zal blij zijn als het morgen is. Ik zal blij zijn als het maandag is geweest. Ik zal blij zijn als alles achter de rug is. Whenever.

Whatever.

Heeft er iemand een deken die ik over mijn hoofd kan trekken? Ik denk dat een winterslaap een uitstekend idee is, op dit moment…