Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 21-01: Erna...

Ik heb al zoveel woorden geschreven over zijn leven, nu zijn er alleen nog maar woorden over zijn dood. Alle dingen zijn 'erna'.

We mochten nog naar hem kijken. Hij lag nu weer in de eenpersoons kamer waar hij eerst ook lag, daar hadden ze hem snel naar toe verplaatst toen het zo slecht ging. Toen hij daar eerst lag, was hij bang dat ze hem daar op een sterfkamertje hadden neergelegd. Na afgelopen donderdag, na het 'uitstapje' naar de IC, werd hij eerst naar een vierpersoons kamer gebracht, zodat hij meer aanspraak zou hebben. Eergisteren was hij naar een tweepersoons kamer gebracht.

Ach, mensen. Zaterdagavond – ik spring van de hak op de tak – ging het ook al niet goed. Thea was eerst niet van plan langs te komen, ik had gezegd dat ik wel zou gaan. Maar iets zei tegen mijn moeder dat ze beter wel langs kon komen en dat was maar goed ook, want toen ging het ook al niet goed. Mijn moeder belde mij en ik ging meteen weg – ik had eigenlijk eerst nog even willen eten, Rachel had samen met Harald gekookt. Maar na dit nieuws speerde ik meteen weg, nam ook geen kinderen mee.

Toen had Romy het ook al zo benauwd, de saturatie was flink gedaald. Er was een arts bij hem die hem goed had uitgezogen en dat werkte toen gelukkig, maar die avond vertelde ze ons dat Romy in feite uitbehandeld was. Terug naar de IC zou geen zin hebben meer, daar konden ze niets meer voor hem doen. Als hij nog zo benauwd zou worden en zelfs uitzuigen geen effect meer zou hebben, konden ze hem hoogstens nog morfine geven tegen de pijn en het benauwde gevoel.

"Dit is in feite weer een slecht-nieuws gesprek, Romy," zei mijn moeder.

"Ja, dat weet ik," antwoordde pap.

Het had wat moeite gekost om Harald te pakken te krijgen. Onze telefoon heeft problemen, we kunnen wel bellen maar niet worden gebeld, en toen was zijn mobiel ook nog vast gelopen. Gelukkig was een vriend van ons op bezoek en heb ik die kunnen bellen, want ik was redelijk aan het stressen. Harald ging daarna een rondje hardlopen en kwam nog even op bezoek in het ziekenhuis. Tegen die tijd ging het alweer wat beter met Romy.

Zaterdagnacht is hij redelijk goed doorgekomen, maar hij had wel veel pijn en kreeg geen pijnstilling die nacht. Zondagochtend zat hij, wel nog steeds bleek en verzwakt, weer in zijn stoel. Thea was er niet meer, die was al eerder geweest en alweer naar huis gegaan.

Mijn vader wilde een dokter spreken en die kwam nog even langs. Hij wilde weten wanneer de canule eruit zou mogen, wanneer hij naar een revalidatie-kliniek mocht… De dokter hield zich op de vlakte. Maar tegelijkertijd vroeg mijn vader ook, toen Harald even met de meisjes bezig was, of als er wat zou gebeuren ik toch goed op mama zou letten… Dat heb ik natuurlijk toegezegd. Hij wist het wel. Maar hij wilde nog zo graag.

Vervolg: En verder