Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 21-01: Naschrift

En nu is het avond en hoef ik niet meer weg. Niet meer naar het ziekenhuis, geen wandeling door de sneeuw of even met een dochter in een kille auto. Morgenochtend hoef ik ook niet meer naar het ziekenhuis, en daarna niet meer, en daarna niet, en daarna niet…

Nog even voor jou, Romy, nog even aan jou.

Je hebt zo hard gestreden, lieve oude Romein van ons. Je wilde 120 worden. Nou ja, 118 dan – na elke crisis ging er weer een jaartje af. Je wilde het nog niet opgeven. Italiaans onkruid vergaat niet…

Nee, lieverd, dat is ook zo. Zolang ik schrijf, zolang ik denk, zolang we je nog herinneren als mijn lieve vader, als de opa die grapjes maakte en liedjes zong, die stiekem boven rookte, die mopperde op Rachel, die rondliep als het koud was met zijn rode 'kabouter Plop-muts', die elke week een bos bloemen meenam voor mijn moeder – zolang dit allemaal nog bestaat, deze herinneringen, woorden, dromen –

Zolang zal Italiaans onkruid niet vergaan.

Vervolg: Gedicht