Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Dinsdag 07-06: Romy in het ziekenhuis, deel 3

Toen we deze avond in het ziekenhuis kwamen, lag Romy weer te dutten, net zoals we hem hadden achtergelaten. Het belangrijkste verschil was dat de televisie aan stond en dat er nu een afstandsbediening op zijn bed lag. Hij reageerde toen we aan kwamen lopen en beduidde dat we de tv wel uit konden doen.

Die buis van de beademing maakt communicatie wel lastig. De letterkaart werd verschillende keren te voorschijn gehaald, maar het aanwijzen ging niet altijd even soepel. Schrijven lukte ook al nauwelijks, omdat nog steeds een clipje op zijn vinger zat om de saturatie van zijn bloed te meten en dat zat voortdurend in de weg.

Maar uiteindelijk, met veel gebaren, wisten we toch wel elkaar een beetje te begrijpen. Romy wees een paar keer op zijn pols. "Hoe laat het is?" Nee. "Heb je last van het infuus?" Nee. Uiteindelijk ging Thea een licht op. "Waar is je horloge?" Ja! Opluchting. Horloge en sieraden waren thuis. "Wil je dat ik ze meeneem?" Nee.

Meer vragen. 'IC' werd gespeld op de kaart. We wisten niet zeker of hij dat bedoelde of 'ICD', maar ik vertelde hem kort wat er gebeurd was de afgelopen paar dagen en waar hij nu was.

Weer werd er gespeld. "Toch ICD?" Thea wees op de plaats waar deze was aangebracht. Ja. "Nee," vertelden we, "de ICD is niet afgegaan. Je hebt geen schokken gehad."

Hij telde op zijn vingers. "Hoeveel slangetjes?" vroegen we. Nee. "Hoeveel dagen?" Ja. "Je ligt hier nu twee dagen. Hoe lang je hier nog moet liggen weten we niet."

Daarna wees hij op zijn hand, drukte erop. Dat was dan gelukkig wel meteen duidelijk, want toen hij net was opgenomen waren zijn handen helemaal opgezwollen van het vocht. Dat was nu alweer behoorlijk geslonken en dat vertelden we hem ook.
Zijn persoonlijke verpleegkundige kwam ook even langs en vertelde dat mijn vader al eerder weer om Thea had gevraagd, maar toen had hij geantwoord dat zij ook even haar rust nodig had en dus niet ging bellen. "Ik was dus even niet aardig voor meneer," constateerde hij.

Wij drukten hem nogmaals op het hart dat hij ons altijd kon bellen, al was het midden in de nacht, en Thea grapte dat die verpleegkundige best wel aardig was. Nee hoor, gebaarde Romy. Niet waar! We moesten er alle drie om lachen, ook Romy glimlachte een beetje. En dat op de IC.

Toen kwamen ineens mijn neef en zijn vrouw op bezoek. We hebben hen even alleen gelaten en later vertelde m'n neefje dat hij aan Romy had gevraagd hoe het ermee ging. Op de letterkaart begon mijn vader te spellen: C – L… "Hou maar op," zei Gideon. "Klote?" Knikknikknik.

We kwamen nog even terug, gaven hem nog een paar 'slokjes' drinken – een klein sponsje aan een stokje, dat in water gedoopt werd en hij uit kon zuigen. Het slikken ging, ondanks die buis, nog best wel goed.

Daarna was het zo langzamerhand tijd om weer afscheid te nemen. We zouden nog even Gideon en zijn vrouw terug sturen zodat zij ook even dag konden zeggen, maar we liepen eerst even de andere kant op, naar de balie, om te vragen hoe het nu met hem ging.

Nou, hij blijkt inderdaad een infectie in zijn longen te hebben. In de loop van de tijd hoopte het CO2 zich op in zijn lichaam en dat veroorzaakte op den duur die ademhalingsstilstand. Nu wordt hij nog steeds behandeld met antibiotica. Er zit nog steeds slijm in zijn longen, dus de ademhalingsondersteuning is nog steeds nodig, maar er zit zeker een stijgende lijn in.

Toen Thea en ik nog even langs liepen en zwaaiden, wenkte Romy me nog even. Weer werd er naar de letterkaart gewezen en daar spelde hij 'D-O-K-T-E-R'.

Hallo?! Hij wilde weten hoe het nu met hem ging…

Ik heb verteld wat we net gehoord hadden en liep daarna, ongelovig met mijn hoofd schuddend, naar de familie toe. Hij is in elk geval absoluut helder en alert.

Nu maar hopen dat hij zo door blijft gaan, onze vechter. Toen we hem verlieten was hij in elk geval alweer met de afstandsbediening in de weer…