Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Dinsdag 06-07: afscheid van een klein blauw autotje

Zoals beloofd, stukje over de auto. Nee, geen ongeluk ditmaal. Op een vrijdag, een paar weken geleden, bracht ik mijn autotje nietsvermoedend naar de garage. Grote beurt en APK, de jaarlijkse routine. Afleveren, "Nog iets bijzonders te melden?" "Nee hoor, niets bijzonders." "Heeft u nog een leenauto nodig?" "Nee hoor." Ik woon tenslotte vlakbij en zou de auto vanmiddag weer kunnen komen halen.

En dus ging ik weer naar huis. Een lekkere wandeling door het Hanny Schaftpark bij de Leeghwaterplas. Het was prachtig weer, de vogeltjes floten, een specht klopte op een boomstam in de verte, de zon scheen en het was, kortom, volop lente. Ik maakte nog even een kleine omweg door het park.

Na een paar uur werd ik thuis gebeld. Ja, er waren toch nog wel wat puntjes gevonden bij de APK-keuring die echt even moesten worden hersteld wilde de auto goedgekeurd worden. Zoals – en toen werden er een reeks technische termen mijn kant op geslingerd. De schokbreker linksvoor, de draagarmen links en rechts, twee keer nieuwe banden… vooral die draagarmen schenen nogal duur te zijn. Dus daar kwam de beruchte vraag: "Kost dat?"

Nou… mompel mompel reken reken, dit en dat, dan waren ze zo lang bezig, en de APK zelf nog, en de beurt, ja, dat werd dan al gauw over de duizend euro.

REUTEL UCHE PROEST. U zei?!

"Ja, ik kan me voorstellen dat u dit eerst even wil overleggen. Zal ik maar even wachten voordat ik ze toestemming geef om te repareren?"

"Ja, dat lijkt me een goed idee," zei ik zwakjes.

Er werd topoverleg gepleegd. Harald gebeld, ouders gebeld. Kortom, een uur later zat ik met moeders bij de garage. Moeders heeft aanzienlijk vaker nieuwe auto's gekocht dan ik, dus ik wilde haar er graag bij hebben om even mee te denken.

We keken rond en overlegden. Ja, volgend jaar moet natuurlijk ook de schokbreker rechtsvoor worden vervangen, en wie weet wat verder nog. De bougies waren al even snel genoemd toen ik opbelde om de afspraak te maken. En wat zou er nog meer voor onverwachts bijkomen? Misschien werd het toch tijd om eens naar een ander autotje uit te kijken.

De occasions – we keken maar even verder naar de panda's – waren, zo bleek, maar iets goedkoper dan de nieuwe. Want bij de nieuwe auto's kwam nu geen geen aanschafbelasting en geen wegenbelasting (allemaal regelingen die de regering had ingesteld om de verkoop van zuinige auto's te stimuleren, en die ze nu dus weer willen afschaffen omdat het zo'n succes is!), en er kwam een aanschafkorting bij, en een inruilkorting, en, en, en…

Uiteindelijk nog een heel bedrag, hoor. Maar daarvoor wel een nieuwe auto met in elk geval de eerste paar jaren geen APK en geen dure reparaties.

Verder overleg met moeder. Verder overleg met Harald. Besloten nieuwe auto inderdaad maar aan te schaffen. Toen moest die man alles in orde maken en invullen. Maar hij was, laten we het vriendelijk zeggen, niet een van de vlotsten. We spoorden hem aan om een beetje op te schieten, want ondertussen was het half drie en moesten er meisjes van school worden gehaald. Of beter gezegd, een van school en de tweede van het sportveld, want Rachel had sportdag.

"Nou, we moeten nu echt weg," zeiden we op een gegeven moment, nadat onze vriendelijke doch ietwat onhandige verkoper schijnbaar een fout had gemaakt met dingen in te vullen en overnieuw moest beginnen. "We komen zometeen dan wel terug."

Ruim een half uur later waren we er weer, nu met twee nieuwsgierige meisjes op sleeptouw. De papieren werden nu in orde gemaakt. Hoe lang duurde het voordat nieuw autotje er was? Nou, dat kon wel een paar weken duren.

Slik.

Het weekend erop moest ik naar België – mijn petekindje Tibo deed zijn eerste communie en als meter schijn je daar toch verplicht bij te moeten zijn. Onder normale omstandigheden alleen maar leuk, maar ik wilde toch echt niet met een onverzekerde panda die kant op rijden en met de trein gaan was voor mij alleen wel een optie, maar niet met ook nog Rachel op sleeptouw.
Gelukkig, lieve mama: ik kon haar auto wel lenen. Want een leenauto voor die paar weken, nee, dat ging niet. Moeilijk moeilijk.

Nee, kon echt niet. Verdorie.

Dus ik heb heel wat bussen van binnen gezien, de laatste tijd. En rondgefietst in Almere. En met de trein naar Hilversum en weer terug. En met de kinderen in de bus. Ondertussen zijn al m'n strippenkaarten op en is ook het tegoed op mijn ov-chipkaart verdwenen. (Ja, ook Almere moet aan de chipkaart geloven. Jottem.) Maar de nieuwe auto is er nog niet.

Omdat het 'een week of twee' kon duren hing ik vorige week maar 'ns aan de telefoon. Nieuwe auto, wanneer?

Nou, de verkoper die me geholpen had was vrij die dag, maar zijn collega zou het even navragen en die belde me dan terug. Prima. Ik werd inderdaad keurig terug gebeld met de mededeling dat nieuwe auto – donkerblauw panda'tje – er deze week, dinsdag, om tien uur zou zijn. En ik zou nog wel gebeld worden met de gegevens van het kenteken.

Heel fijn en dank u wel.

De week ging voorbij zonder dat er werd gebeld. Dus hing ik gisteren nog maar even aan de telefoon – alsof ik niet al genoeg aan m'n hoofd had. Wederom: nou, we gaan even informeren, we bellen u terug.

Ja hoor, aan het eind van de dag werd er gebeld. Met de mededeling dat de verkopers helemaal geen toezeggingen had mogen doen! De auto was er wel – ja, die was net die dag afgeleverd uit de fabriek. Dus nu moest nog kenteken worden aangevraagd en de auto helemaal rijklaar worden gemaakt. En dat kon nog wel een week duren.

Wel godverhierengunter! Om te zeggen dat ik daar niet vrolijk van werd is een understatement. Nog maar eens vriendelijk geïnformeerd naar een leenauto, maar nee, dat kon echt niet, dat zou een huurauto worden dan en 'daar wordt u ook niet blij van'. Nou, dat was ik al niet. Maar, ze zouden kijken wat ze konden doen.

Da's mooi. Morgen ga ik ze nog even bellen en flink prodden. Ik wil toch nu echt wel m'n nieuwe auto!

Nu!