Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 29-04: Balansen

Het is aftellen tot mijn verjaardag, nu. Over twee dagen word ik veertig jaar. Da's, uitgaande van een gemiddeld mensenleven, ongeveer de helft. Hoihoi. Ik zou er opgewekter over zijn als de laatste tijd niet het een en ander mislukte. Even miepen.

Onlangs heb ik 't nog een keer geprobeerd bij de politie. Ik had het al een paar keer eerder geprobeerd, eerst in 2002 of zo en toen in 2006, vlak na de geboorte van Esther. De eerste keer werd ik afgewezen na de psychologische assessment, maar dat vond ik niet zo gek: ik zat nog midden in de burn-out waarmee ik een jaar daarvoor was uitgevallen, en daar was ik nog hard mee aan het werk.

De tweede keer kwam ik niet door de fysieke test: de sporttest bestond nu uit een parcours dat moest worden afgelegd binnen een bepaalde tijd en ik deed daar net een paar seconden te lang over. De grens was keihard, en dat was dat – hoewel ik op de cognitieve capaciteitentest de maximale score haalde, mocht ik niet verder.

Die score zorgde er wel voor dat ik een paar jaar later benaderd werd voor een mogelijke andere baan, overigens, zie het stuk 'Kom bij de politie!' van een jaar of twee terug. Dat liep uiteindelijk ook op niets uit, want geen ervaring in dat veld.

Om op negen seconden te worden afgewezen voor een sollicitatie bleef me niet lekker zitten, en dus nam ik me voor om vòòr mijn 40e nog een poging te wagen om bij de politie te komen. En twee maanden voor mijn verjaardag kwam er bij korps Amsterdam-Amstelland een positie open waar ik wel interesse in had.

Gesolliciteerd, en me suf getrained om nu wel de sporttest te halen. Nerveus meldde ik me bij de politieacademie, die zich tegenwoordig achter station Sloterdijk bevond. De 'oude' academie was in Slotervaart, vlak achter het ziekenhuis en bij m'n oude manege. Ik moest terugdenken aan mijn allereerste testdag, in 2002: ik had net mijn rijbewijs, het was 's ochtends vroeg en ik wist niet precies waar ik moest zijn, en zag in mijn nerveusiteit een auto die toch echt voorrang had niet. BOEM en botsing. Blikschade, alleen, maar de voorbumper van mijn auto lag op de grond.

Met de bestuurder van de andere auto begonnen we de papieren in te vullen. We waren er bijna mee klaar toen de politie poolshoogte kwam nemen, een redelijke standaardprocedure bij aanrijdingen. "Waar moet u naar toe, mevrouw?" vroeg een van de agenten – ik vergeet het nooit meer.

"U zult wel gaan lachen…" zei ik, "…naar de academie om de hoek, voor de eerste testdag."

We waren nu bijna elf jaar verder en deze keer was ik niet met de auto gekomen – met de trein is praktischer en de auto kun je daar toch lastig kwijt. Maar de nerveusiteit bleef, want ik was mijn paspoort vergeten. Althans, niet zozeer vergeten, maar ik beredeneerde dat ik die toch niet mee hoefde te nemen, mijn rijbewijs gold ook als geldig identiteitsbewijs en die zat immers standaard in mijn tas.

Helaas, maar wel net in de tas die ik deze keer niet bij me had. Dus kon ik Harald bellen en smeken of hij alsjeblieft toch naar Sloterdijk kon komen en mijn paspoort kon brengen. De lieverd deed het ook nog.

Die dag haalde ik de sporttest – ik was bloednerveus, maar haalde het wel! – en de cognitieve capaciteitentest (net niet de maximale score, ditmaal, maar vlak eronder). Ik mocht dus door naar deel twee.

En die haalde ik helaas niet: werd weer afgewezen op de psychologische assessment. Ja, daar kun je wel bezwaar tegen aantekenen, maar dat helpt toch niet. Okee, nuchter ernaar kijkend wil ik liever daarop worden afgewezen en weten dat hoe hard ik ook oefen en train ik daar toch niets aan kan veranderen, terwijl je bij de sporttest tenminste nog zou kunnen denken "Had ik maar vaker gaan lopen, was ik maar meer gaan trainen". Maar toch, het blijft balen.

Behoorlijk balen. Ergens, niet rationeel, ik weet het, maar toch, ergens voelt het wel als een persoonlijke afwijzing. 'Jij bent niet goed genoeg, terwijl elke jojo die in uniform over straat rondklost wel goed genoeg ervoor was.' Bah! Ik zei toch dat het niet rationeel was?

Maar goed, ik was aan het miepen, okee? Indulge me...

Daarna had ik me aangemeld voor een grote vertaalopdracht – een boek over Jung, nota bene! – en vandaag krijg ik te horen dat ze toch liever met andere vertalers in zee gaan. Weer een 'ik ben niet goed genoeg'. Of beter, mijn vertaling was niet goed genoeg. Gaat lekker. En een novelle die ik via een buurvrouw die contacten had in de uitgeverswereld een paar jaar geleden probeerde te laten uitbrengen werd ook afgewezen, met een beleefd 'Het past niet in ons genre', maar goed.

Is er dan nog iets wat ik *wel* goed doe???

Zoals ik zei, ik ben aan het miepen. Twee lieve kindertjes – waar ik af en toe veel te ongeduldig voor ben. Een lieve knuf, die verdorie wel alles lijkt te lukken. Hij heeft cursussen via zijn werk gekregen en stoomt daar met een noodvaart doorheen.

Ik wil ook, ik wil ook verder, misschien een extra opleiding erbij (maar van welk geld? Haha). Ik zou een andere richting op willen gaan, forensische psychologie of zo, ik merk steeds meer dat dat de richting is die me trekt, maar onze lieve regeringen hebben het zo goed als onmogelijk gemaakt om nog vervolgstudies te doen als je geen grote zak geld of goede baan hebt.

Enfin, het is gezellig, maar ik vrees dat ik gewoon maar moet hopen dat er nog af en toe een vertaling of schrijfopdracht op m'n weg komt. Gesteld dat ze me daar wel goed genoeg voor vinden, dan.

En misschien ondertussen toch 'ns verder gaan werken aan mijn roman. Wie weet, komt het er ooit toch nog van.

Je moet toch *iets* te dromen houden?