Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Maandag 24-01: Papa (deel 2)

Herinneringen aan muziek. Vroeger luisterden mijn ouders geregeld naar klassieke muziek. Een plaat met daarop twee voeten in balletschoenen herinner ik me nog heel goed: "De plaat met de balletdanseres," noemde ik die altijd. Er stonden, uiteraard, verschillende stukken balletmuziek op. En een cassettebandje met ouvertures van opera's, dat later langzamerhand naar mijn kamer verhuisde.

Maar de grootste beïnvloeding kwam toen ik twaalf was en we voor het eerst naar Italië op vakantie gingen. We zagen en hoorden in de Arena van Verona de opera Aïda en ik was op slag verliefd. Die Arena, geweldig, met al die kaarsjes! En die muziek, en het spektakel, en het drama, natuurlijk! Het zitten was ongemakkelijk, want er waren natuurlijk geen stoelen, alleen kussens op de stenen trappen. En je kon niet naar achteren leunen, want er waren geen leuningen – en als je helemaal naar achteren schoof om wel met je rug tegen de volgende 'tree' aan te leunen, kreeg je ruzie met de benen van degenen die achter je zaten.

Maar het was geweldig! Mijn liefde voor klassieke muziek begon, eigenlijk, daar. Mijn opa heeft later een paar stukken van Aidï op een cassette gezet en die heb ik grijsgedraaid. En nu nog steeds zet ik af en toe de cd's op en geniet ik weer van die mooie muziek.

Maar het bleef niet bij Verdi, natuurlijk. Later, in 1990, werd het eerste concert van de 'Drie Tenoren' (Domingo, Pavarotti en Carreras) op tv uitgezonden. Er kwamen ook een paar muziekstukken tussendoor waarbij niet gezongen werd, waarschijnlijk om de drie heren de gelegenheid te geven even tussendoor op adem te komen. Een van die stukken was een wild, heftig stuk muziek, met allerlei patronen die chaotisch door elkaar leken te lopen. Ik was net in die tijd bezig met Strawinsky, Le Sacre du Printemps, wat ook van die chaotische, warrige motieven heeft, en zat dus meteen rechtop. "Wauw! Wat is dit?!"

Nou, dat kon mijn vader me wel vertellen: Respighi, Feste Romane, en niet lang daarna had ik de CD gekocht.

Boeken, muziek, andere herinneringen. De zondagen, vroeger, gebruiken mijn vader en ik vaak om erop uit te gaan. Door de week had hij weinig tijd, druk met werk, onregelmatige, lange diensten. Maar op zondag gingen we vaak zwemmen, in het zwembad aan de Heiligeweg in Amsterdam of in het Sloterparkbad.

Althans, ik ging zwemmen – het is een kunst die Romy nooit echt machtig is geworden. En dus plonste ik rond in het water, sprong of dook van de duikplank ("Kijk eens, pap!") terwijl mijn vader boven in het restaurant lekker zijn krantje zat te lezen. Na een uurtje, of twee, was het tijd om het water uit te komen, af te drogen en aan te kleden. Daarna kreeg ik meestal een patatje – een traditie die ik met Rachel in ere aan het houden ben, nu ze extra moet oefenen voor haar diploma A.

Of we gingen op zondag naar Zandvoort. Eerst met de tram naar station Sloterdijk en dan met de trein, langs Haarlem en Overveen. Vanaf de trein ben je in Zandvoort zo op het strand. Dan maakten we daar een lange wandeling, keerden dan om en liepen door de duinen terug. De wandeling eindigde meestal bij de watertoren, waar bovenin een pannenkoekenrestaurant gevestigd was.

Een aantal jaar geleden ben ik daar nog eens met Harald geweest en hebben we opnieuw van dat uitzicht over duinen en zee genoten. Tegenwoordig is het restaurant helaas gesloten, na een brand is het jammer genoeg nooit meer heropend. Anders was ik daar zeker nog eens met de kinderen naartoe gegaan!

Herinneringen… Vakantie in Italië, aan het Gardameer. Mijn vader in het water, blies proestend het water uit zijn gezicht. Iets wat ik graag nadeed, waarna Romy zogenaamd kwaad op me werd.

Ons eerste bezoek aan Verona, waar we maar geen parkeerplaats konden vinden en Thea uiteindelijk de auto maar neerzette waar het eigenlijk niet mocht, maar waar een hele reeks Italiaanse auto's ook maar waren geparkeerd. Toen we terugkwamen – en oh, wat was het heet die dag! – werd natuurlijk net onze auto weggesleept. De carabinieri zullen wel hebben gedacht dat ze die stomme toeristen wel even een lesje zouden leren.

Mijn vader eropaf, ze uitscheldend in vloeiend, levendig Italiaans: wat ze wel niet dachten en zet dat eens even heel gauw terug, stelletje…! De auto werd inderdaad heel snel braaf weer teruggezet waar hij stond.

Tegenwoordig, als ik 's avonds wegga (eens in de week) houdt Harald hier papa-avond en kijkt hij ook tekenfilms met de meisjes. Ik moet dan altijd denken aan de avonden met Romy, wanneer Thea ging werken bij de Bloedbank. Eindeloze spelletjes gin-rummy wanneer Thea 's avonds werkte, samen naar de televisie kijkend, naar tekenfilms van Tom en Jerry op de duitse tv. Ook wat dat betreft herhaalt de geschiedenis zich.

Lijnen van het verleden naar het heden naar de toekomst. Verhalen van mijn ouders naar mijn eigen verhalen van toen ik klein was naar de verhalen die ik nu schrijf over mijn meisjes, hun geschiedenis, hun jeugd. Omdat mensen pas echt dood zijn wanneer ook de herinneringen zijn vervaagd, en door ze op te schrijven, ze te bewaren, door te geven, blijven ze, blijven jullie, blijven we eeuwig leven.

Maar vooralsnog hoop ik dat jullie lang van mijn verhalen kunnen blijven genieten!!