Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 11-06: Oy!

Over precies een week zijn mijn ouders veertig jaar getrouwd. Ze gaan geen groot feest organiseren. Daar zijn verschillende redenen voor, maar de voornaamste is toch wel de ondertussen zes jaar durende spanning tussen Harald enerzijds en mijn oom en tante anderzijds. Hoe dit tot stand is gekomen is een lang verhaal en niet iets om hier te plaatsen. Maar het gevolg is een soort koude oorlog tussen hen, die ondertussen het karakter van een kleine ijstijd heeft aangenomen: niet meer weg te krijgen.

Er zijn in de tussentijd wel verzoeningspogingen gedaan: oom Leo heeft het nog eens geprobeerd toen hij hier was en ook ik heb verschillende voorstellen gedaan, maar helaas, zonder resultaat. Ik heb al een paar keer gezegd dat het met kinderen toch een stuk makkelijker is als die ruzie hebben: je grijpt ze in hun nekvel, zet ze tegenover elkaar en zegt: "En nu allebei sorry zeggen. Handje schudden. Klaar." Dan zijn ze misschien nog wel kwaad, maar er is in elk geval weer ruimte voor beweging. Maar boven een bepaalde leeftijd werkt dit niet meer, en zowel Harald als mijn oom en tante zijn die leeftijd ruimschoots voorbij…

IJstijd, dus.

Dus had mijn moeder besloten om volgende week al dat gedoe te vermijden en gewoon uit eten te gaan met Harald, mij en de kinderen, ter gelegenheid van hun huwelijk. Ze heeft geen zin in het gedoe en die spanning.

En hoewel ik me dat enerzijds goed kan voorstellen, zit het me gewoon nog steeds niet lekker. Ik heb zulke goede herinneringen aan het familieleven bij ons, toen ik klein was, dat ik ervan baal dat ik dat niet aan mijn kinderen kan doorgeven. En verder, het is denk ik ook iets dat niet is afgemaakt, niet is opgelost en dat me gewoon alleen al daarom dwars blijft zitten. Zo'n korst waaraan je steeds weer blijft zitten pulken. Het geneest uiteindelijk wel, maar er blijft een litteken. En daar baal ik van.

Nou, zoek het uit," riep mijn moeder uiteindelijk. "Regel jij het dan maar."

Nou, ik moet zeggen, ik heb mijn best gedaan. Ik ben zelfs een keertje bij mijn oom en tante op bezoek geweest met Esther – hoewel ik het toen niet gehad heb over de dag zelf, of althans hun aan- of afwezigheid daarop.

Bij de verjaardag van mijn moeder, een week of twee geleden, vroeg Rachel – die achterin de auto zat toen ik samen met mijn vader een cadeau voor mijn moeder ging kopen en erg goed luisterde naar onze gesprekken (kleine potjes en grote oren, en zo) – aan mijn tante of ze nu ruzie had met ons. "Nee hoor," zei mijn tante in de wat ongemakkelijke stilte die volgde. Pas later bedacht ik dat dat dan misschien een mooie gelegenheid was geweest om meteen te vragen of ze dan ook kwamen op de trouwdag van mijn ouders, want dan was er immers geen probleem? Maar helaas, dat soort dingen bedenk ik ook altijd te laat.

Maar goed, gisteren moest ik ze toch nog even mailen voor iets en toen heb ik 'heel nonchalant' gevraagd of ze op de trouwdag kwamen, want ze hadden gezegd dat we toch geen ruzie hadden en hoe moest ik dat dan aan Rachel uitleggen?

En vandaag kreeg ik ineens hulp uit onverwachte hoek. Rachel wilde een nachtje bij mijn ouders logeren en dus kachelde ik vanmiddag die kant op. En bij het koffie drinken zei mijn moeder dat ze nog het restaurant moest regelen voor volgende week. En toen begon mijn vader dat hij toch graag mijn oom en tante erbij wilde hebben, en mijn neef en zijn vrouw, enzovoorts.

"Dan moet jij dat maar regelen, ik doe er verder niets meer aan," zei mijn moeder uiteindelijk geërgerd. Waarop mijn vader de telefoon pakte en naar boven liep om te bellen. Na een poosje kwam de telefoon weer naar beneden, met een tante aan de andere kant. "Nee," zei mijn moeder. "Ik weet nergens vanaf. Romy heeft je opgebeld. En ook al een mailtje van Rebecca? Nee, ik weet van niets."

De gezusters waren het er duidelijk wel over eens dat ze hier geen zin in hadden, dat het teveel spanning zou opleveren, met andere woorden, gewoon 'nee'.

En toen zei mijn vader dat als zij niet kwamen, hìj dan weer niet mee ging.

Okee. Die had ik niet zien aankomen. Het zou een klucht zijn als het niet zo totaal niet-grappig was. Maar toen ik naar buiten liep om naar huis te gaan, kon ik maar een reactie bedenken. Ik deed mijn handen in de lucht en verzuchtte hardop, als een echte yid (hoewel je dit beeld, om de een of andere reden, vooral in amerikaanse comedies ziet): "Oy!"

Zal mij benieuwen wat er nu uiteindelijk gaat gebeuren, volgende week.

Maar echt, soms wou ik dat ik een tijdmachine had. Dan weet ik wel waar ik naar terug zou gaan, hoewel ik geen idee heb of het wat zou veranderen. Was het uiteindelijk toch gebeurd? Ik denk het wel. Er is gewoon geen echte verzoening mogelijk, hooguit een verdere gewapende vrede en mensen die op eieren blijven lopen. Ik snap mijn moeder ook wel, hoor.

Maar het blijft me gewoon niet lekker zitten…

Een dag later is de update als volgt: nu zegt mijn tante wel dat ze op zich wel wil komen maar dat mijn moeder haar dan moet uitnodigen (dus mijn vader en ik niet?). En met dit alles is mijn moeder het helemaal zat en gaat het dus volgende week gewoon niet door.

Wat een ellende allemaal… Waarom zijn we toch van die koppige mensen?

Wederom: ik baal ervan. Het liefst wil ik gewoon die breuklijn in de familie opheffen, wegtoveren, de pijn en scheuring weghalen, ongedaan maken, maar elke poging die ik daartoe waag veroorzaakt precies het omgekeerde.

Ik weet het niet meer.