Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vrijdag 28-05: Songfestival

Wat is het toch met Nederland en het Songfestival? Vorig jaar hebben we ons onsterfelijk belachelijk gemaakt door de 'Toppers' naar Moskou te sturen: drie te dikke mannen in vreselijke glitterpakjes – het liefst hadden ze pakken aan gedaan met allemaal lampjes, maar helaas, die deden het niet – en een soort van 'achtergrondzangeres' die veel teveel op de voorgrond stond, en die in haar eentje net zo dik was als de drie heren bij elkaar. Dat drama van de Toppers werd van tevoren met veel bombarie aangekondigd, toen ze in fel paars en geel op drie waterscooters over de Amstel naar Carré spetterden: de Toppers gingen ons vertegenwoordigen op het Songfestival!

En voor je nu denkt dat ik wel erg goed op de hoogte ben van dit drama: deze aankondiging werd uitgebreid uitgemeten op het journaal. Het eerste onderwerp, vijf minuten lang. Alsof er geen belangrijker dingen waren gebeurd in het land dan dit wereldnieuws.

Ja, de Toppers kwamen de maanden tussen die aankondiging en Moskou vaker in het nieuws: er kwam een breuk tussen de heren en een van hen – ik zou absoluut niet meer weten wie – stapte eruit. In allerijl werd er een nieuw 'Toppertje' geregeld, iemand waar ik in elk geval nog nooit had gehoord.

In Moskou zelf was er ook nog een klein drama, toen er werd aangekondigd dat een homo-parade zou worden verboden. Toppertje Gordon dreigde dan niet mee te zingen uit protest – gesteld dat ze de finale zouden halen. Nou weet ik werkelijk geen beter argument om die parade dan maar niet door te laten gaan, maar natuurlijk was het bluf van ons plaatselijke Toppertje en zong hij toch gewoon mee. Jammer voor ons allemaal. Want Nederland haalde inderdaad de finale, dat jaar.

Die avond was er werkelijk niets anders op tv en hebben Harald en ik dus – voor het eerst in ons leven, samen naar de finale van het Songfestival gekeken. Het heeft me maanden gekost voordat ik het beeld van de Toppers van mijn netvlies wist te krijgen. Gelukkig maakten de andere landen, vooral de winnaar, veel goed.

Je zou dan toch denken dat Nederland zou leren van dat debacle. Maar nee. Goed, dit jaar werd er een heuse show georganiseerd om onze nieuwe afgevaardigde te kiezen. Met een finale waarbij een hoogbejaarde en ondertussen zwaar demente Pierre Cartner, compleet met zijn bolhoedje, de winnaar bekend zou moeten maken, en het zelfs na lang aandringen van de presentatrice gewoon niet deed. Uiteindelijk kwam er dan toch een naam uit dat bolhoedje vandaan en dat was 'onze' Sieneke. Waarschijnlijk de enige naam die de arme man nog had kunnen onthouden. Vervolgens daalde er een regen van glitters neer op de verliezende kandidaat. Ook dit werd trouwens breed uitgemeten op het journaal, anders had ik dit ook niet geweten.

Verwarring alom. Had 'onze Sieneke' nou eigenlijk wel gewonnen of was het toch de bedoeling dat die andere kandidaat zou winnen? Nee, natuurlijk niet, de winnaar was overduidelijk 'onze Sieneke' en die ging dus naar Oslo. Met het schitterende lied – let op, nou komt het: "Ik ben verliefd (Sha-la-lie)".

Serieus, zouden de bedenkers hiervan weten dat de jaren zeventig voorbij zijn? Toen kon zo'n liedje nog, nog net, maar het is nu ondertussen 2010, mensen. Tweeduizend-en-tien. Dan kan zo'n 'Sjalalie, sjalala' echt niet meer. Het woord 'oubollig' is nog te goed voor deze treurigheid. En met dit schoons hoopte onze nationale trots de finale te bereiken. Gelukkig was Nederland ditmaal niet zo arrogant om te denken dat we met dit lied het Songfestival zouden winnen.

Toen ik gisteren bij mijn ouders was, kwam onze Sieneke op de radio. Door Jan en alleman werd ze succes gewenst met haar optreden. Inclusief, je zou het bijna niet geloven, onze minister-president. Alleen al daarom verdient die man het niet om ooit nog eens terug te komen in die positie. Wat er nog leefde aan vorige winnaars van het Songfestival, en deelnemers die het niet gelukt was, belden ook. En natuurlijk – hoe ontroerend – mama Sieneke. Allemaal wensten ze haar veel geluk en riepen ze de mensen op om vooral maar op onze Sieneke te stemmen.

Wat elk weldenkend mens had zien aankomen gebeurde uiteraard: Sieneke haalde niet de finale. Dag van nationale rouw. Want in Nederland zijn er niet veel weldenkende mensen.

Kijk maar naar al die voetballiefhebbers die heilig geloven dat Nederland een serieuze kans maakt in de WK voetbal, over een paar weken.