Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Dinsdag 04-05: Reflecties over een film

Het is weer vier mei, weer de dag van de dodenherdenking. De bekende films zijn weer op tv, zoals altijd rond deze tijd van het jaar. Ook Schindler's List wordt weer uitgezonden. Op SBS6. Om tien voor twaalf. Nu is het een film die toch al niet zo kort is, en dan ook nog geregeld onderbroken voor de reclame… Als ik 'm zou willen bekijken, lig ik niet voor half vier in mijn bed. Doet maar niet, dus.

Ik heb de film wel gezien. Twee keer zelfs. In de bioscoop.

De eerste keer toen ik in Londen was, in 1994. Ik had daar eerst het boek gekocht en gelezen, en toen besloten dat mijn verbeelding al levendig genoeg was, dank u, en dat ik het al erg genoeg vond om te lezen over massagraven, razzia's, ghetto's, de kampen. Het was ook niet het eerste boek dat ik daarover las, trouwens.

Maar goed, ik woonde toen dus een paar maanden in Londen. Ik maakte deel uit van een uitwisselingsproject voor drie maanden. De enige studente die naar Nederland kwam en ik hadden van woning gewisseld voor die tijd en haar huis lag in Brentford, een voorstad van Londen, vlak aan de Thames. Aan de andere kant van de weg, precies aan de Thames, was een restaurant annex club annex theater, Watermans, en daar heb ik heel wat uren doorgebracht.

Het centrum bevatte ook een bioscoop, en elke dag stond er op een schoolbord aangegeven welke film er draaide. En op een dag stond daar dus "Schindler's List." En de dag erop ook.

En de dag erop ook.

Ik snap een hint wanneer ik 'm zie, ook al werd die in dit geval me dan nog niet letterlijk om de oren geslagen. En ik heb de film daar dus toch gezien.

Tegen de tijd dat ik naar buiten liep leek Brentford een film, fictie, en leek het alsof ik uit het echte leven fictie inliep, een nep-wereld, en het heeft me echt even gekost om dat gevoel weer kwijt te raken. Ik kan het nog zo terug roepen door eraan te denken.

Later de soundtrack gekocht en vaak geluisterd, al heb ik heel lang een bepaald nummer op de cd moeten overslaan – de herinnering aan de bijbehorende scene was gewoon te sterk.

De tweede keer dat ik de film zag was later die zomer, met Sandra. Tijdens de wandeling naar huis heb ik voor het eerst de doodstraf vurig bepleit door te roepen dat ik hoogstpersoonlijk de kruk onder de galg van de kampleider zou willen wegtrappen. Ik geloof dat Sandra wel een beetje schrok van die uitbarsting.

Toen de film een paar maanden later op video uitkwam heb ik 'm gekocht. En samen met Harald geprobeerd te bekijken. Maar halverwege trok ik het niet meer. Ik heb de video uitgezet en de band weer in de hoes terug gedaan. En sindsdien heb ik 'm nooit meer gezien.

Toevallig zag ik 'm vandaag in de winkel liggen, de DVD dan, niet de video. (We hebben ook niet eens meer een videorecorder. Wel, gek genoeg, nog een aantal videobanden. Die van Schindler's List is er één van.) Ik heb 'm niet gekocht, maar misschien ga ik dat binnenkort nog eens doen. En dan, wie weet, lukt het deze keer wel om 'm te bekijken…