Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Prietpraat

2014

Rachel en oma hebben het over wat privédingen. Ze vertelt dat ze op het slaapfeestje van een vriendin een modeshow heeft gegeven en dat ze zich schaamt omdat toen heel even haar doek afzakte: Rachel's persoonlijke mini-nipplegate. Van daaruit gaat het over privacy. Oma vertelt dat toen ik zo oud was als Rachel, mijn vader altijd netjes op de deur klopte als ik in mijn kamer was. Ik vertel dat mijn knuf en ik dat ook doen.
"Esther niet," zegt Rachel. "Die stormt altijd gewoon naar binnen." Al is dat niet waar: Rachel heeft al zo vaak tegen Esther gezegd dat ze niet binnen mag komen, dat Esther dat nauwelijks nog durft.
"Dat is anders," zegt oma. "Esther is je zusje, en er is niets wat jij hebt wat zij ook niet krijgt over een paar jaar."
"Ja," zegt Esther. "Zoals een pinniemaat."
Je snapt wel zeker dat Thea en ik weer even een moeder-dochter-tegen-elkaar-rol-momentje hadden...

Thea tegen Rachel: "Jullie gaan naar Lesbos, maar je bent toch niet lesbisch?" Dit naar aanleiding van het feit dat mijn moeder 42 jaar geleden met weeën rondliep.
"Ach, en al is dat zo, kan ze nog steeds kinderen krijgen, hoor," zeg ik. "Heb je alleen even een man nodig."
"Of kunstmatige zaadjes," zegt Rachel.

We zijn bij oma en Rachel is (eindelijk) een kies kwijt. Ze laat 'm aan Thea zien. Thea vraagt aan mij: "Wil jij 'm hebben?"
"Nee, houd maar," zeg ik, "Ik heb er al een stel." 
"Geef maar aan mij," zegt Esther. Ik begin te lachen, want ik weet precies waarom zij die kies hebben wil. "Nee, daar trapt de tandenfee niet in, hoor. Die kijkt dan in je mond, met een piepklein zaklantaarntje, en dan ziet ze dat die kies niet van jou is."
Thea kijkt rond waar ze 'm kan bewaren. Esther buigt zich naar haar toe. "Stop 'm onder je kussen," fluistert ze.
En lieve oma doet het ook nog.

Ik ben bij mijn moeder (weer eens!) en daar  doe ik voor haar een spelletje op de telefoon. Het lukt me om het level in twee keer te halen. Het volgende level heeft een irritant veld, dus ik zeg daar iets over. "Ja," zegt Thea, "die ***-chocolade."
Rachel zit naast me en roept gechockeerd: "Ooooh!"
"Wat is er, Rachel?" vraag ik.
"Oma zei iets heel lelijks, ze zei het C-woord!"
Het C-woord?!
"Ja, C-U-T."
"Dat schrijf je niet zo, Rachel," zeg ik proestend.
"Spreekfoutje. Ook goed."

Esther's school heeft studiedag, dus Esther heeft vrij. We gaan koffie drinken bij mijn moeder. Esther komt binnen en vraagt meteen aan oma om een verrassingsbakje. Ik zeg tegen Esther dat dat niet zo beleefd is, dat je eerst dag moet zeggen en moet vragen hoe het met oma gaat, voordat je om iets lekkers vraagt.
Wanneer we naar de keuken lopen, vraagt Esther dus netjes hoe het met oma is. "Goed hoor," zegt Thea, "En hoe is het met jou?"
"Super!" roept Esther.
"Ja, dat zou ik ook zeggen als ik zo vaak niet naar school hoefde als jij."
Waarna Esther heel ad rem antwoordde: "Maar jij hoeft ook niet meer naar school!"

Al een hele tijd lang zeg ik tegen de meiden, wanneer ze zeggen dat mijn haar zo grijs wordt, dat dat komt omdat iedere keer wanneer de meiden ondeugend of brutaal doen, er een nieuwe grijze haar bij komt. Oma Thea heeft mooi geverfd haar, maar de oorspronkelijke kleur is ook natuurlijk grijs. "Is het waar dat elke keer dat ik stout doe, dat er dan een grijze haar bij komt?" vraagt Esther aan Thea.
"Ja, dat is zo," bevestigt mam.
Esther kijkt een tijdje peinzend naar de gekleurde haren en zegt dan peinzend: "Grappig..."

Rachel zingt een stukje van een liedje: "I bite my tongue en hold my breath..."
"Weet je ook wat dat betekent?" vraag ik.
"Ja hoor. 'Ik bijt op mijn tong en houd mijn brood'."

Ouder...

Rachel zit bij mijn moeder in de auto. "Kijk!" roept ze uit. "Een kudde vogels!"
Mijn moeder komt niet meer bij van het lachen en herhaalt de opmerking. Waarna Rachel geërgerd uitroept: "Ik kan het woord 'kudde' niet meer horen!"

Esther, drie jaar, loopt de trap af en roept: "Moeder van mij..." Waar ze dat nou weer vandaan heeft?

Tijdens het optuigen van de kerstboom roept Rachel enthousiast: "Die slinger is groter als mij!"
Normaal verwerk ik de verbetering netjes in een zin, maar nu was ik teveel afgeleid en zeg ik dus gedachteloos: "Groter dan ik, Rachel."
Waarop Rachel blij uitroept: "En ook groter als mij!"

Rachel heeft een vriendenboekje gekregen. Daar staat ook een verjaardagskalender in. Ik vul 'm braaf in voor haar: haar verjaardag, die van Esther, die van ons, de oma's en opa's… "Wanneer is Loes ook alweer jarig?" vraag ik aan Harald en noem een datum die ik niet zeker wist.
"Ach," zegt Rachel, "Schrijf gewoon wat op, mama."

Het is een puinhoop bij mijn ouders, want daar zijn de meisjes erg goed in, rommel maken. Mijn vader ruimt de boel op. Esther, die daar een dagje speelde, loopt langs. "Opa opruimen, hé?" vraagt ze.
"Ja," zegt mijn vader. "Opa is aan het opruimen. Help jij ook mee met opruimen, Esther?"
"Nee," zegt Esther en loopt zo door.

Een paar weken later is Esther weer bij mijn ouders en speelt met de knikkerbaan. Ondertussen maakt mijn moeder voor haar een boterhammetje en wat drinken. "Esther, tijd om te eten!"
"Nou, doei hé?" zegt Esther tegen de knikkerbaan en gaat netjes aan tafel zitten…

Wereldheersers:
Rachel en Amber spelen buiten. Samen met Esther hebben ze een tijdje in Amber's tuin gespeeld, schommelen en glijden en treintje spelen van de glijbaan. Dan gaan we naar mijn tuin. Ik loop vooraan met Esther, Amber en Rachel lopen hand in hand achter ons.
"Mogen we er even langs? Dames?" vragen ze.
"Ja hoor, jullie mogen er wel even langs."
Zoef, daar gaan ze, ze rennen voor me uit.
"Wij zijn de baas," hoor ik ze zeggen.
"Ja, wij zijn de baas. Over de hele planeet."

Onderweg naar het dorp. Rachel loopt te sloffen, dus: "Rachel, til je voeten eens op," zei Thea. Gehoorzaam staat Rachel stil en tilt haar voet op met haar handen. Waarom oma dat nou precies van haar vroeg, tja, geen idee eigenlijk, maar als oma dat zo graag wilde, dan tilde ze haar voet wel even op, hoor.

Terwijl ik Esther aan het uitkleden ben, pakt Rachel een kruik op en legt die ergens anders neer. "Rachel, leg dat eens even heel gauw terug!"
Gehoorzaam pakt Rachel de kruik weer op en legt deze min of meer op zijn plaats terug. Even later heeft ze 'm alweer te pakken en legt het op de stoel.
"Rachel, ik heb je gezegd die kruik terug te leggen."
"Ik heb het terug gelegd," zegt Rachel met onnavolgbare logica. Ja, dat ze de kruik daarna opnieuw verplaatst heeft, doet aan dat feit niets af.

Thea is op bezoek en draagt een t-shirt met een afbeelding van een poes die aan het schilderen is. Het t-shirt interesseert Rachel zozeer, dat ze zelf ook wel wil schilderen.
"Heb je dan verf?" vraagt oma.
"Ja hoor," zegt Rachel, en wijst naar de potten latex die net buiten de schuur staan. "Daar."
Het kostte enige moeite om uit te leggen dat die verf nou net niet geschikt is om tekeningen mee te maken, maar dat je daarmee het huis schildert. "Mag ik het huis schilderen?" is dus meteen de volgende vraag.

"Ik snurk, mama," roept Rachel van boven. Het is donderdagmiddag, half zes, en Rachel en Esther kijken televisie. Ik heb net wat eten in de magnetron geschoven (Harald werkt donderdag avond, Rachel is 's middags naar school geweest dus donderdagavond is 'makkelijk-dag').
"Maar hoe kan dat dan, Rachel?" vraag ik. "Je slaapt toch niet?"
"Nee, ik slaap ook niet. Ik snurk alleen maar."

"Ik heb nog negen limonadekilometer in mijn fles."

Prietpraatjes van anderen

Opgestuurd door een vriendin:
Oma zegt tegen Dion; 'Laat de schoenlepel maar liggen, anders is opa hem straks kwijt'.
Dion denkt even na, legt de schoenlepel terug, en zegt dan; 'Anders kan de schoen niet eten...'

Bastiaan (7): "Papa, dit jaar hebben we met Pasen een witte Kerst!"

Prietpraat uit België

Tibo: "Mama? Hoe noemt m'n meter?"
Gwenn: "Rebecca"; Nu, dat krijg alleen maar een puzzled look in de plaats. Gwenn: "Of Becca. Is dat makkelijker?"
Een stevige nod van Tibo: "Meter Becca, dat kan ik zeggen."
Dina: "Maar.. maar.. Mama! Ze noemt toch helemaal niet Becca! Het is REbecca!"
Gwenn: "Dina, we noemen Tibo toch ook Bo of Boke?"
Dina: "Maar Maar! Da's een verkleinwoord! Re is geen verkleining."