Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

En we gaan nog niet naar huis...

Wat vooraf ging...

Nog voordat we op vakantie gingen, begon het al. Goedgemeende adviezen van mensen om ons heen en verschrikte reacties, in de trant van: "Waar begin je aan met zo'n kleintje?" "Zou je het wel doen?" "Ach gossie, zo klein en dan al met het vliegtuig?" "Zou je niet liever gewoon in Nederland op vakantie gaan?" en natuurlijk: "Ben je helemaal mesjogge?"

Mesjogge of niet, we gingen toch. Een last-minute vakantie naar Griekenland. We kenden het reisbureau en het was perfect geregeld, alleen met een ding hielden we geen rekening vooraf: het vertrek, dat plaats zou vinden op Zwarte Zaterdag. Je weet wel, de dag dat Nederland op vakantie gaat. De ene helft staat vast in de file, en de rest... is op Schiphol.

Klaar voor vertrek

Zaterdagnacht zouden we om half drie worden opgehaald, dus moesten we om twee uur opstaan. Wat rust nemen is lastig als je, zoals ik, gewend bent om pas om middernacht te gaan slapen. Baby Rachel ging braaf om negen uur slapen en ook mama kroop in bed. Mijn man was al gaan liggen.

Van slapen kwam niet veel. Na een uur gaf ik het op. "Weet je waar ik zin in heb? Lekker in de tuin zitten, daar is het allicht koeler dan hier."

En dus zaten we even later in de tuin, Harald met een biertje en ik met een glas cola. Na wat gezoek wist ik een citronella-theelichtje in een ex-theeglas annex windlicht te vinden, in een aardappel werden twee wierookstokjes gezet en daarna zaten we daar gezellig een uurtje muggenvoer te zijn.

Daarna gingen we weer naar binnen, maar van echt slapen is niet veel gekomen. Toen om twee uur onze taxi voor de deur stond, stonden we kant en klaar.

De spullen werden in de auto gezet – passen en meten met twee grote koffers, een rugzak, een laptop, een plastic tas, de kinderwagen, twee heupgordels, en twee mapjes. Daarna werd een slaperige Rachel uit bed gehaald en in de maxicosi gestopt ('Weeh? Weeh…'), werd toen Rachel vastgemaakt, stapten wij in en toen konden we eindelijk gaan.

Schiphol

Het was half vier 's nachts en het was DRUK op Schiphol. Ze hadden al voorspeld dat dit het drukste vakantieweekend zou worden op ons nationale vliegveld en daar zag het ook naar uit. Lange rijen kronkelden zich op weg naar de incheckbalies, en daar stonden we dan, met een volgeladen trolley en een slaperige Rachel in de draagzak. De kinderwagen dreigde steeds van de koffers af te rollen. Wachten, wachten.. wachten. Twee stappen naar voren schuifelen. Weer wachten. Woest kijken naar iemand die 'voorkroop'. En vooral: wachten.

Uiteindelijk waren we aan de beurt. Angstvallig hielden Harald en ik de koffers en de kinderwagen in de gaten: hadden we overgewicht? Moesten we bijbetalen? Gelukkig, het ging nét. De koffers gingen op de lopende band, de kinderwagen werd in een aparte bak gepropt, en eindelijk waren we ingecheckt.

Daarna moesten we door de douane heen, en dat betekent door de metaaldetector. Alles wat je nog bij je hebt moet door de scanner. Helaas zat Harald's fotocamera onder de draagzak. Dus: draagzak af, ik klemde de baby onder mijn arm terwijl mijn man de boel afstroopt, alles in een bakje legt. Daarna mogen we door de scanner en kunnen we aan de andere kant in omgekeerde volgorde alles weer om- en aan doen.

Ware het niet dat alsnog de scanner afging. Wat nou weer? De handscanner werd erbij gehaald en ging loeien bij Harald's schoenen. Natuurlijk! Harald had zijn bergschoenen aan en in zijn bergschoenen zitten metalen platen.

Tja, leg dat maar eens uit.

Harald was zo goed niet of hij moest ook zijn schoenen uitdoen, die door de scanner laten gaan terwijl hij op kousevoeten opnieuw de scanner doorliep. Eindelijk, we konden verder.

Nu hoefden we alleen nog maar te wachten met een ondertussen wakkere en drukke uk totdat het vliegtuig ging.

Aankomst

Preveza. Uitstappen, koffers pakken – de kinderwagen kwam als eerste op de band, de tweede koffer als laatste – en naar buiten. In de bus was Rachel weer druk als vanouds, maar het einde was tenminste in zicht! Althans... in de buurt van Parga stopte de bus en gingen de Sivota-gangers verder per taxi.

En toen volgde een nieuwe klucht. Koffer een in achterbak, koffer twee erin, onderstel van kinderwagen… En die paste niet. Onderstel er weer uit. Koffers niet op elkaar maar naast elkaar. Onderstel er weer in. Paste nog steeds niet. Koffers weer op elkaar, bak van kinderwagen erin, onderstel er in. Ging nog steeds niet. Tja. En ondertussen stonden wij erbij en keken wij ernaar, terwijl de taxichauffeurs onderling overlegden in rap grieks.

Uiteindelijk werd het onderstel ondergebracht in de taxi van een ander stel dat ook naar ons appartement ging en kwam een van hun koffers in onze taxi. Toen – in een kinderzitjesloze taxi, uiteraard – konden we eindelijk op weg.

Natuurlijk waren Harald en ik uitgeput en verlangden we niets meer dan in bed te crashen en een paar uur te gaan slapen. Rachel was klaarwakker en wilde dat natuurlijk niet.

De vakantie kon beginnen.