Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vakantie op kleine schaal

Deel 4: Strandhangen

Met twee kleine kinderen is er niet veel meer wat je kunt doen dan strandhangen. Uitgebreid musea bezoeken is niet echt goed te doen, na een dagje rondtoeren heb je het eiland ook wel gezien – hoewel het een heel mooi eiland is met heel afwisselende natuur, blijft het tenslotte een *klein* eilandje – en echt uitgebreid winkelen in Skyros-Stad is er ook niet bij. Dus blijft over: strandhangen.

Nu vielen de meeste stranden op Skyros af doordat er geen taverna daadwerkelijk aan het strand zat. Gaan sjouwen met kinderen + kinderwagen (we hadden het onderstel provisorisch gerepareerd met behulp van twee koperen haken bij wijze van spalk en veel, heel veel tape) + tassen met handdoeken, zwem- en snorkelspullen en alle speeltjes van de oudste en daarnaast nog een parasol bleek teveel gedoe te zijn. Daarentegen betekende geen parasol meenemen naar het strand dat de baby de hele tijd in een soort van tent zou moeten bivakkeren om beschermd te worden tegen de felle Griekse zon. Dit hebben we een keer geprobeerd en dat was géén succes.

Maar gelukkig wist de reisleidster ons een paar stranden met nabijgelegen taverna aan te raden en dus begaven we ons de eerste dag dat we een auto hadden naar Acherounis. We vleiden ons neer aan een tafeltje, kinderwagen lekker in de schaduw. Al tijdens het uitpakken van de auto kwam de eigenaresse van de taverna, een gezellig moekie, naar ons toe en ontfermde zich over Esther.

Het duurde niet lang of Rachel had een warm plekje ontdekt, waar water de zee in stroomde. Daar installeerde ze zich met al haar spullen: schepje, emmer, gieter, vormpjes en andere speeltjes. De strandschoentjes die ze moest dragen vanwege het hete zand werden uitgedaan en op een betonnen randje gelegd. Dat ze daarna vrolijk door het 'warme water' dobberden, maakte Rachel niets uit – tot het moment kwam dat ze weer naar ons toe wilde en de schoentjes niet meer aan kon doen.

Hier was het goed toeven. Om de beurt namen Harald en ik een duik in het water, snorkelden wat of speelden met Rachel. Toen Rachel ook nog een rode kat en een siameesje ontdekte, werden die meteen omgedoopt tot Dikkie Dik en Smees, de katten uit het boek "Dikkie Dik aan het strand". Succes verzekerd en Rachel was in de zevende hemel.

Gaandeweg ontdekten we meer strandjes, wat dichter bij 'huis' – in Molos, in de schaduw van Skyros-stad, lagen ook verscheidene taverna's aan het strand en deze waren zelfs op loopafstand. Loopafstand Griekse stijl, dat wel: Rachel geparkeerd in de 'piepe-piepe-buggy' die we van de vriendelijke reisleidster hadden geleend, en Esther die in de min-of-meer gerepareerde kinderwagen lag. Tassen volgestouwd en omgehangen en dan een wandeling van ruim een half uur.

Maar dan had je ook wat. Weliswaar geen vriendelijke moekies en geen Smees, maar wel een klein speeltuintje in de buurt en verschillende taverna's waaruit we konden kiezen. Al snel hadden we een voorkeur ontwikkeld voor een bepaalde taverna, met een makkelijk trapje naar het strand en de zee en ruime plaats om de kinderwagens en onze spullen neer te zetten.

Rachel had vrij de gelegenheid om rond te zwerven op het terras. Maar op een gegeven moment wandelde ze naar binnen – en bleef weg. Harald en ik keken elkaar aan: wat was hier aan de hand? Zonder woorden werd besloten dat hij op Esther bleef passen terwijl ik ging kijken wat ze toch aan het uitspoken was.

Dat bleek al heel gauw. Daarbinnen was aan de ene kant een deur die leidde naar de keuken en naar de WC – en aan de andere kant een tafel, een paar stoelen en... een TV. En daar stond Rachel, ademloos, duim in de mond, in volle bewondering kijkend naar een rap Grieks sprekende dame. Ze verstond er geen woord van, maar dat deed er duidelijk niet toe. Het magische beeld hield haar gevangen.

Rachel in het 'warme water'