Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Vakantie op kleine schaal

Deel 3: De auto

Het voordeel van zo'n klein 'ons kent ons' eiland is dan weer wel dat men genoegen nam met een kopie van het rijbewijs om een auto te huren. Dus met wat hulp uit Nederland en van de reisleidster ter plaatse had ik een dag later een kopie van mijn rijbewijs en nog een dag later hadden we een auto gehuurd.

De betreffende auto was de avond ervoor vanuit Athene naar Skyros gebracht en dus reden we rond in de nieuwste auto van het hele eiland: zo nieuw dat de nummerplaten er nog niet eens op zaten en het nummer'bord' een papiertje was dat achter de ruit was geplakt. Maxi-cosies zijn hier natuurlijk een onbekend fenomeen en ook het aantal kinderstoeltjes was dun gezaaid, waardoor autorijden een avontuur was: ik achter het stuur, Esther bij manlief op schoot en mijn twee-jaar-oude dochter Rachel ingesnoerd naast hem.

En dan de weg op! Al die leuke schilderachtige weggetjes zien er heel schattig uit – tot je er overheen moet rijden. Het duurde dan ook geen dag voordat de motor afsloeg net toen ik probeerde een onverhard paadje in te draaien op een van die bergweggetjes.

Oeps.

We stonden op een helling, midden in een bocht, en elk moment kon er een Griek aan komen razen. Vergeet de hellingproef bij het afrijden, dìt is de ultieme hellingproef.

Auto op de handrem. Voet op de koppeling. Motor weer aanzetten. Koppeling voorzichtig op laten komen. Andere voet op gaspedaal. Auto van de handrem af. Gas... Motor sloeg weer af. Auto reed even achteruit. Snel de rem intrappen, handrem er weer op. Diep ademhalen. Nog een keer proberen.

Zelfde resultaat. Nog een keer proberen. Zelfde resultaat. En iedere keer gleden we een centimeter of twintig naar achter. Nu stonden we nog steeds in de bocht, dus tenzij het me zou lukken om de auto aan de praat te krijgen binnen nu en een meter, zou de weg erg snel op zijn...

"Moet ik misschien uitstappen en wat stenen onder de wielen leggen?" vroeg Harald behulpzaam.

"Nee, dank je," zei ik droog. "Houd jij liever Esther maar vast."

Terwijl ik met een nieuwe poging begon – het klamme zweet stond me ondertussen in de handen – zat ik serieus te overwegen de eerste de beste langsrazende Griek aan te schieten en hem te vragen die auto in vredesnaam te starten. Maar dat was toch mijn eer te na!

Deze keer maar iets anders proberen. Auto van handrem af en voet op het rempedaal. Auto starten. Koppeling op laten komen. Snel rem loslaten en op het gaspedaal drukken. En hoera! Nu lukte het.

Met een zucht van verlichting draaide ik het smalle weggetje in dat naar het strand in de diepte leidde. Langzaam, in de eerste versnelling, hobbelden we naar beneden. We brachten een rustig dagje door aan het strand en eigenlijk was er maar een zorg, die dag: straks moest ik langs dat supersteile kronkelweggetje weer naar boven...