Home

Shadowdancer's reflecties

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

Zon en Maan

Het evenement van de eeuw

Het was in 2004 dat het Griekse gehucht Sivota het evenement van de eeuw meemaakte: de Olympische Vlam kwam door Sivota! Al sinds we hier kwamen werd het aangekondigd, op grote posters die overal waren opgehangen. In onvervalst Greenlish werd verkondigd dat de Olympische Vlam zou arriveren, vrijdag 6 augustus om 13.27 a.m.

We gokten er maar op dat 's middags bedoeld werd – letterlijk genomen stond er 'half twee 's nachts' – en togen zo rond een uur of een naar de haven. Het zwembad bij het hotel was net zo vol als anders. Was het dan toch midden in de nacht geweest, de historische 'aankomst van de vlam'?

Nee, want eenmaal het straatje uitgekomen bleek toch wel dat er iets aan de hand was in het anders zo gezapige dorpje: we zagen een agent. Om de hoek stonden er nog twee, en daarmee moeten we de plaatselijke politiemacht hier wel hebben gehad. De rest van de agenten die we tegenkwamen – en dat waren er nog best veel – zal dus wel import uit durrepjes uit de omgeving zijn geweest.

De hoofdweg was afgezet zodat er alleen voetgangers konden komen. Dat was mooi, nu konden we daar ook eens rustig lopen zonder bang te zijn voor langsrazende Grieken: ze rijden als gekken, daar.

Mensen in sportkleding stonden op verschillende punten te wachten, een van hen met iets wat eruit zag als een soort van opblaasbare, zilverkleurige knuppel in zijn hand. Na ongeveer honderd meter zag ik nog iemand met zo'n ding. Van dichtbij bleek het niet opblaasbaar te zijn, maar van metaal en hout – en toen begreep ik dat dat de fakkel was, die zou worden aangestoken en waarlangs de vlam zou worden doorgegeven en gedragen.

Langs de haven was het al druk. Een deel was afgezet met rood-en-wit lint, en langs dat lint stonden mensen met vlaggetjes en olijftakken te zwaaien: kennelijk waren de promotieteams al langsgeweest. Ik tilde Rachel op, meer omdat ze geen zin meer had om te blijven liggen dan omdat ik zo nodig wilde dat ze het spektakel kon zien. Tenslotte moesten we nog zo'n tien minuten wachten en Rachel begint ondertussen een aardig gewicht te krijgen.

Vol verwachting tuurden we de haven rond. De vlam zou per boot arriveren, wisten we, want de grote boot die anders een van de excursies verzorgt was gisteren gebruikt om de vlam vanuit Corfu op te halen. Het was geen kleine boot, dus niet makkelijk over het hoofd te zien zou je zeggen, maar toch was de eerste hint die we kregen van een vlam-in-aantocht het feit dat op verschillende boten signaalfakkels werden ontstoken. Een helderrood licht, even later zag de haven zelf rood van de rook. Of de boot daadwerkelijk op dat moment aankwam, weet ik niet, maar in elk geval hoorden we even later sirenes loeien. Drie motoragenten vormden de voorhoede. Ze reden stapvoets, en daarachter wandelde heel eenzaam een man, fakkel hoog gehouden.

Daar was dan die magische vlam, in Griekenland ontstoken en de hele wereld rondgereisd. Ook in Amsterdam heeft even het vuur van weleer gebrand. Schuin achter de wandelaar liep de man die het waakvlammetje in de olielamp vasthield – hier zou dat wel niet zo nodig zijn, maar zo hier en daar op zijn lange tocht was de vlam uitgewaaid en kon door middel van die lamp weer ontstoken worden.

Rond de haven ging het, naar het podium waar in een schaal een kleine versie van het Olympisch vuur ontstoken werd. Er werd muziek gespeeld, gezongen, lange toespraken werden gehouden in het Grieks. "En nu de ondertiteling voor de kijkers, graag," zei ik droog, maar helaas: met de toeristen werd geen rekening gehouden. Gezien de kwaliteit van de geluidsinstallatie betwijfel ik of de grieken zelf er veel van verstonden, maar er werd in elk geval met veel animo gejuicht.

Na de tweede onverstaanbare toespraak hielden we het voor gezien en wandelden weer terug richting zwembad.

Nu was het uitgestorven daar. Een eenzame dame lag op een strandstoel te zonnen, een jongeman stond zich te vervelen achter de bar. Hij had nu eenmaal dienst, maar hij wilde graag ook gaan kijken, dat zag je. We installeerden ons en doken het lege zwembad in. Een paar minuten lagen we heerlijk te poedelen.

Toen hoorden we de sirenes.

"Ah! Ik denk dat de vlam nu onderweg hier naartoe is," zei ik tegen mijn man.
"Ja, daar lijkt het wel op."

In een opwelling klom ik het water uit, wikkelde Rachel in een doek en rende naar de poort. Harald, die het zag, klauterde druipend het water uit en rende ons achterna.

En ja hoor, daar kwamen de motormuizen, met daarachter een vrouw met donker, krullend haar die de fakkel droeg, gefilmd door regionale of nationale TV in een auto die ervoor reed. De camera zwenkte het publiek in. Die vrouw daar, in die zwarte bikini en met een baby tegen zich aan geknuffeld? Dat ben ik.