Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 01-05: Een dagje lijnen, deel 1

Gisteren – de eerste keer dat er geen koninginnedag gevierd werd op 30 april – hielden Thea, Rachel en ik een meidendagje: we gingen zwemmen in Thermae 2000. Nu is Thermae 2000 heerlijk om in te zwemmen, maar het heeft helaas een nadeel: het is zo'n end weg. Vroegah, in de goeie ouwe tijd, dook ik met Irma gewoon de trein in en vulden we de tijd met kletsen en naar buiten staren. Maar ik zie mijn moeder geen drie uur in de trein zitten, twintig minuten op de bus wachten en daarna nog een half uur met de bus gaan – om over de laatste wandeling van bushalte naar Thermae 2000 maar te zwijgen.

De auto is dan een stuk sneller, maar het blijft toch al gauw drie uur rijden. Handig dat zowel Thea als ik een rijbewijs hebben, dan kun je onderweg nog eens afwisselen, maar dan nog blijft het een rit. En dus hebben we al sinds jaar en dag een stekje onderweg waar we stoppen voor een kopje koffie wanneer we naar het zuiden des lands gaan, ter hoogte van Liempde.

Nu hebben ze in de loop der jaren nogal wat aan die weg geknutseld. Weer 'vroegah' was dat stuk van de A2, tussen 's Hertogenbosch en Eindhoven, geen snelweg, maar een provinciale weg met een hele stapel stoplichten. Dat is uiteindelijk in een snelweg veranderd en die is daarna nog weer verbreed.

We reden over dat stuk weg, keken uit naar de aankondiging van ons restaurant, zagen die niet, maar wel een afslag met 'Boxtel, Liempde en Schijndel'. Dat was 'm vast niet…? Toch wel, zagen we, toen we erlangs flitsten.

Een voordeel van met mijn moeder op stap gaan: je kunt zo heerlijk met haar lachen. Toen Rachel even later vroeg 'waar het nou was, waar we koffie gingen drinken', was mijn enige reactie: "Een kilometer of wat achter ons," en hop, slappe lach. Rachel vond het anders niet zo leuk. "Waar gaan we dan koffie drinken?" vroeg ze. 'Koffie' staat voor haar gelijk aan 'wat drinken en liefst ook nog stukje eten graag alstublieft dankuwel'. Voor zo'n slanke spriet houdt ze zich verbazingwekkend veel bezig met eten.

"Wanneer we er zijn," zei Thea droog. Heftig protest vanaf de achterbank.

Voorbij de rondweg van Eindhoven had Thea genoeg van het rijden en doken we een benzinestation op om van plaats te wisselen. Voor Rachel kocht ik wat te drinken en daarna reden we zonder problemen door naar Thermae 2000.

 

Na deze heisa hebben we nog even een rondje of twee gezwommen en gingen toen langzamerhand weer op huis aan. Deze keer namen we ons voor om goed rond te kijken zodat we deze keer niet de afslag 'Liempde' over het hoofd zouden zien. Rachel, in wiens maag het eenzame gebakje ondertussen naar vriendjes begon te verlangen, vroeg al ruim voor Eindhoven of we er nu al waren.
"Nee, nog niet." "Nee, nog niet." "Nee, maar nu kun je gaan opletten."
En daar was de afslag. Onderaan de snelweg: 'Liempde naar rechts'. Maar ik wist dat we voor het restaurant naar links moesten, dus ondanks protest van moeders (die geen TomTom in haar hoofd heeft) gingen we naar links. Onder het viaduct door, voorbij de stoplichten, en daar draaiden we de parkeerplaats op.
…Het zag er hier stil uit. Heel erg stil. Een eenzaam autotje stond in een hoekje te wachten. En in het grind van de parkeerplaats zelf zaten grote kuilen. Wat was hier aan de hand? Ik had hier een slecht gevoel over…
We stapten uit en ik liep naar de deur. Daar hing een papiertje tegen de ruit geplakt. "Wegens omstandigheden zijn wij vandaag gesloten. Onze excuses voor het ongemak." Het zag er echter uit alsof het al wel langer dicht was dan alleen vandaag.
Teleurgesteld stapten we weer in de auto en reden weg. Voorzichtig hobbel-de-hobbel de parkeerplaats af, en toen weer naar de snelweg. Na wat onderling overleg zijn we maar gestopt bij een ander onderwegrestaurant (letterlijk, want we moesten eerst onder de weg doorlopen voordat we bij het restaurant zelf kwamen) en hebben daar onderweg een hapje gegeten. Tegen zevenen waren we uiteindelijk weer thuis.
Daar was ik toch nieuwsgierig en heb ik even 'De Liempdse Barrière' opgezocht op Internet. En ja hoor, daar stond het: begin januari is het restaurant failliet verklaard. Op de plaats waar het stond, wil McDonald nu een fastfood restaurant openen. Ja, alsof we die nog niet genoeg hebben, langs de snelweg…
Al met al was het een merkwaardig dagje uit. Lekker gezwommen, dat wel, maar een lekker hapje eten kwam er niet echt van…