Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 14-03, 22:47 uur: Terugblik

Tien jaar geleden zat ik ook achter mijn computer. Ik was aan het chatten met de mensen van Trilista Colony, de Star Trek PBEM die ik toen leidde. Het was een gewone gezellige avond, lekker rustig. We hadden tenslotte nog drie weken te gaan voordat de baby geboren zou worden. Ik had verschillende keren gehoord dat de eerste baby meestal na de uitgerekende datum zou komen, niet eerder.

Vanaf zaterdag, de dag ervoor, zou ik thuis mogen bevallen. We waren nog uit eten geweest die dag, want we wisten dat we dat binnenkort niet meer zo gemakkelijk zouden kunnen doen. We wilden nog meer doen de komende week, misschien een keer naar de bioscoop gaan of zo. En ik wilde nog een keer mijn moeder ophalen van haar werk, zodat we de laatste dingen konden gaan kopen – een paar extra hydrofiel luiers, dat soort dingen. Thea zou nog een week werken en daarna met de VUT gaan, dus die timing was perfect. Toch?

Nou, de baby vond van niet. Ik zat dus achter de computer en ineens werd het vochtig, daar beneden. Maar ik hoefde niet naar de wc.

Dus… eh… oh… OH!

Harald roepen. Nerveus zijn. Verloskundige bellen. Die stelde ons gerust en vertelde dat zolang er geen weeën waren, we ons niet druk hoefden te maken. Gewoon lekker naar bed gaan straks en je rust pakken nu het nog kon. Ik kroop dus weer even achter de computer om ook aan mijn online-vrienden te vertellen dat het nu echt ging gebeuren. Ik was vreselijk nerveus.

Na een poosje hangen sloot ik de computer af en besloten we naar bed te gaan. Maar van meteen gaan slapen kwam natuurlijk niets, daarvoor waren we veel te opgewonden. Eindelijk, rond een uur of twaalf, half een, deden we het licht uit.

En toen begon het. En stierf weer weg. En begon weer. En stierf weer weg. Kramp in mijn buik, alsof ik ongesteld was, maar dan wat nadrukkelijker aanwezig. Ik wachtte het een paar keer af en deed toen toch maar het licht weer aan. "Knuf? Volgens mij gaat het echt beginnen…"

We pakten braaf een blaadje erbij en gingen de weeën timen. Rond een uur of drie belden we de verloskundige weer, en aanstaande oma Mieke, die de kraamverzorging zou doen van haar eerste kleinkind.

Het is tien jaar geleden dat dit allemaal gebeurde, maar wat denk ik iedere moeder kan beamen is dit: het lijkt allemaal nog zo kort geleden, het staat me nog zo goed voor de geest! Vanmiddag was ik bij mijn moeder, en toevallig was er net een buurvrouw op bezoek. Ik vertelde natuurlijk over de aanstaande verjaardag van Rachel, mama vertelde op haar beurt over haar bevalling en de buurvrouw over die van haar.

Zoveel jaar zit ertussen, drie totaal verschillende ervaringen, en toch konden we het ons alle drie zo goed herinneren! Het was eigenlijk heel mooi om dat te merken en te horen.