Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 07-02: Bril, deel 2

Inmiddels hebben we het hele circus achter de rug. Eerst naar de oogarts. Rachel werd van school opgehaald en we gingen richting het Flevoziekenhuis. Even beetje slikken, want vorig jaar om die tijd ging ik twee keer per dag naar het ziekenhuis – en daarna ineens niet meer. Maar goed, verleden jaar was verleden jaar en nu is nu, en deze keer liep ik hier met mijn grote dochter – die in die hele afspraak absoluut geen zin had.

We moesten een poosje wachten in de wachtkamer en babbelden wat. Meestal loopt het gruwelijk uit bij de oogartsen hier, voor mijn moeder was het toendertijd een reden om naar Gooi Noord te gaan. Maar nu hoefden we niet eens zolang te wachten. Het was wel weer even altijd opletten, want Rachel's naam wordt bijna altijd verkeerd uitgesproken. "Reeechel Drillenburg?" wordt er dan vaak gezegd.

Rachel werd geroepen en we gingen naar binnen. Er zat een co-assistent bij, en er werd gevraagd of wij bezwaar hadden als zij mee zou kijken. Nee hoor, dat hadden we niet. De co-assistent deed het onderzoek eerst, daarna de arts zelf. Na allerlei vragen over de voorgeschiedenis en hoe alles nu gaat, werden verschillende lenzen voor Rachel's ogen gezet en moest ze vertellen welke getallen er werden geprojecteerd op een scherm aan de andere kant van de ruimte. Op die manier werd de benodigde sterkte van de bril getest. (Ik, nieuwsgierig, ging naast Rachel staan en constateerde op die manier dat mijn ogen nog prima waren. Mooi, dat is altijd fijn om te weten.)

Haar ogen werden gedruppeld met atropine zodat ze mooi wijd open gingen staan en er werd goed naar gekeken. Uiteindelijk werd op een kaartje gekrabbeld welke sterkte we bij een opticien moesten aanvragen en na een nieuwe afspraak gemaakt te hebben konden we gaan.

Naar een opticien, dus. Mijn moeder was tevreden over een opticien in Haven, dus wij gingen die kant op. Al gauw bleek dat er twee zaten, schuin tegenover elkaar. Moeders opgebeld: welke moeten we nou hebben?

Nou, geen van die twee. Er zitten er wel vier of vijf in Almere-Haven, zo blijkt. (Vergrijzing slaat toe?) We volgden Thea's aanwijzingen en vonden de goede, gingen naar binnen en lieten Rachel een montuur uitzoeken. Deze? Nee. Deze? Te dik. Deze? Nee, juist weer te smal. Deze? Nee! Geen mooie kleur.

Uiteindelijk beperkte ze de keuze tussen drie modellen en – jawel, handige mama – ik maakte drie foto's van Rachel met montuur. Nee, nee, ja. Deze werd het. Tien dagen tot een week of twee wachten, alstublieft, dank u wel en tot ziens.

Twee weken later werden we opgebeld dat ze de bril binnenhadden. Oh nee, toch niet, sorry, er was iets mis gegaan met het slijpen van de glazen, ze waren de cilinder vergeten. Oeps en sorry en konden we toch nog een weekje wachten? Nou ja, het moest maar. Rachel opgelucht: nog een week uitstel.

Maar een week later moest ze er dan echt aan geloven: we konden de bril ophalen. Rachel slofte mee de winkel in en kreeg de bril voor het eerst op.

Je zag haar haar mond open vallen. Wauw. En wauw. "Ik zie alles!"

Sinds die tijd heeft ze geloof ik geen seconde spijt gehad van haar bril. En over hoe hij haar staat: ze heeft alleen maar complimenten gekregen.