Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 28-01: Wakzwemmen

Vandaag gingen de kinderen van Rachel's school wakzwemmen. Dit is de eerste winter sinds jaren waar er geen spoor van sneeuw en ijs te bekennen is, alleen Groningen heeft afgelopen weekend een stuk of twintig vlokken gezien. Maar goed, het is altijd handig om die technieken te leren. Rachel vindt zwemmen altijd leuk, dus hop, wakzwemmen. De school had chauffeurs nodig om de kinderen te vervoeren, dus ik ging mee en kon samen met de andere auto-ouders van het spektakel genieten.

Nou, het was inderdaad een gezicht hoor. Alle kinderen netjes aangekleed, een van de kinderen had zelfs een muts op ("Muts en das mag, maar is niet verplicht", stond in de brief). Ik had simpelweg Rachel's zwemleskleding weer in de tas gestopt en die meegegeven. Dus regenjas, dunne trui, broek, sokken - die Rachel prompt niet aan trok omdat dat hier niet hoefde - en zwemschoenen.

De klas werd in vieren gedeeld en ze gingen elk iets anders doen. Rachel begon met in het water springen en via een mat ("Dit is nu ijs.") op de kant te klimmen. Daarna moesten ze naar de overkant, waar ook weer een mat over het water lag. Nu moesten ze in het water springen, onder de mat doorzwemmen en dan erop klimmen.

En toen zag ik ineens Rachel met nog maar een schoen. Nu wist ik vrij zeker dat ze met twee schoenen begonnen was, maar voor alle zekerheid keek ik nog even de foto's die ik net genomen had na. Ja hoor, ze was hier toch echt gekomen met twee zwemschoenen... dus waar was die andere?

Na nog twee sprongen hield Rachel het met de tweede schoen ook maar voor gezien en schopte die uit.

Ze schoven door naar het volgende onderdeel: het 'wak', een zeil met een gat erin. Erheen zwemmen, onder het zeil door en door het gat, dan via de buik de kant opschuiven. En daarna kwam het vierde onderdeel, weer aan 'mijn' kant van het zwembad, reddend zwemmen.

Ik greep de gelegenheid aan om aan Rachel te vragen waar haar andere schoen was. "Verloren tijdens het springen!" En ik altijd maar denken dat die rubberen zwemschoenen bleven drijven, nou, dus niet. En natuurlijk verloor ze dat ding precies op de plaats waar het bad het diepst was: 3,5 meter.

"Kun je 'm niet opduiken?"

Nee, dat kon ze niet.

Meer tijd om te overleggen hadden we niet, want ze moest verder met reddend zwemmen. En daar was nog veel te oefenen, bleek. Rachel en haar vriendin sprongen als eerste het water in en Ely moest Rachel gaan redden. Dat was niet zo'n succes, ze duwde Rachel steeds onder water en ik geloof toch niet dat dat helemaal de bedoeling was. Dan maar omwisselen. Rachel had er ook wat moeite mee, maar wist de hoofd van haar vriendin toch boven water te houden. De meiden kregen vreselijk de slappe lach in het water, wat ook niet echt meehielp.

Na wat oefenen ging het wel beter, maar de ouders en de juf besloten wel dat het misschien beter was als sommige kinderen toch niet de anderen zouden gaan redden...

Uiteindelijk mochten ze allemaal van de duikplank springen, dan moesten ze nog een keer onder een mat door zwemmen en ten slotte door het 'wak' heen naar de kant gaan. Een voor een plonsten de kinderen het water in, hoewel sommigen het toch maar eng leken te vinden, van die hoogte. (Niet dat het zo'n hoge duikplank is, maar toch.) En daarna gingen ze zich afdrogen en aankleden.

Behalve Rachel, want ik had haar verteld dat ik toch echt wel graag die schoen terug wilde. Maar goed, die lag dus nog steeds ergens op de bodem van het zwembad. En omdat het een doorzichtige witte plastic schoen is, was ook niet goed te zien waar die lag.

"Daar!" zei een van de badjuffen, naar beneden wijzend. Een ander kind, dat wel naar beneden kon duiken, dook het water in en ging een kijkje nemen. Kwam even later hoofdschuddend weer boven. Geen schoen.

Ze liepen rond het diepste deel. Lag -ie hier? Of toch hier? Schijnbaar niet, want ook Rachel droop even later af naar de kleedkamer.

"Vrijdag komen de duikers," vertelde een van de badmeesters die had meegezocht, "dan zullen die 'm wel vinden."

"Dus dan kan ik de schoen aan het eind van de week halen?"

"Ja, dan ligt -ie gewoon bij de receptie," zei de man. Ik bedankte hem vriendelijk.

De kantine was ondertussen geopend, dus daar gingen we zitten wachten tot het hele stel was aangekleed. Langzamerhand kwamen ze binnen gedruppeld en werden voorzien van warme chocolademelk met slagroom. Juf Ellen zat ook in de kantine. Zij had het hele spel met de verloren schoen gezien en ik zei tegen haar: "Het zal ook niet dat het weer precies Rachel is die dat overkomt."

"Ik zeg niets..." zei de juf heel diplomatiek.