Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 09-01: Bril

Rachel moet een bril. Dat vrezen we althans. Rachel vreest het nog het allermeest, want ze ziet een bril absoluut niet zitten.

Tja, hoe kom je daar achter? Vanuit school kregen we daar geen signalen over, maar Rachel zit dan ook dicht bij de juf – en toevallig ook dicht bij het bord.

"Zit je daar omdat je het bord niet goed kunt zien of omdat je zoveel kletst?" vroeg ik aan Rachel.

Rachel, die totaal geen zin heeft in alles wat ook maar enigszins met slechte ogen te maken heeft, antwoordde promt: "Omdat ik zoveel praat." Dat geloof ik dan ook wel weer onmiddellijk. Rachel is eigenlijk alleen maar rustig wanneer ze zit te lezen (of achter de computer filmpjes zit te kijken). Zelfs tijdens het tv-kijken of schrijven kletst ze nog. Bij een film wordt de hele tijd gevraagd waarom iemand dit of dat nou weer doet, of het doet haar denken aan een verhaal, en ze is zelf ook bezig met een verhaal waarin… en hop, daar gaat ze weer. Het enige moment van de dag waarop ze nog niet zoveel praat is 's ochtends door de week, want Rachel heeft wat last van een ochtendhumeur en dus heeft Esther geregeld last van Rachel's ochtendhumeur, en wij ook.

Maar goed, bril. Bij het naar de tv kijken zit ze altijd zo'n beetje tegen het beeld aan geplakt. Nou schijnt dat voor kinderen niet ongebruikelijk te zijn, en zelf lag ik ook altijd op mijn buik voor de tv te schuiven. Maar toch, Esther doet dat niet.

Zo tussen neus en lippen door vroeg ik af en toe 'ns bij iets in de verte wat daar stond. Bij de zeeleeuwenshow van het Dolfinarium, bijvoorbeeld, waar bij de 'huizen' grote borden staan – zelfs het naambordje 'C. Leeuw' is van bijna bovenaf goed te lezen. Door mij, althans. Rachel kon het niet lezen, en ook niet het bordje van de bank, of van het 'Zoovenirs'winkeltje ernaast.

Klein testje bij oma thuis gedaan. Rachel aan een kant van de huiskamer neergezet en een paar boektitels aangewezen. Rachel weigerde halsstarrig het te lezen, ze wilde het niet – en kon het niet.

Dus nou ja, een goed begin van het nieuwe jaar. Ik belde naar het gezondheidscentrum en maakte een afspraak met de huisarts. Met gezwinde tegenzin ging Rachel die namiddag met me mee naar de dokter. Ik kan het nooit nalaten te lachen bij de naam van die arts: hij heeft precies dezelfde naam als een eendje uit een kinderboek dat ik vroeger aan de meiden voorlas, zelfs dezelfde voorletter. Ik heb de man ooit 'ns gevraagd of hij toevallig ook echt 'Diederik' heette, maar nee, dat helaas niet.

Goed, de arts was er niet, bleek toen wij er kwamen: hij had een spoedgeval en moest weg. Wel had hij een verwijsbrief voor de oogarts geschreven. Rachel was al helemaal opgelucht dat ze niet ter plekke getest werd en ging aanzienlijk vrolijker met mij mee terug naar oma om Esther op te halen.

Esther was daarentegen mopperiger. In tegenstelling tot Rachel wil zij eigenlijk wel een bril dragen en dus heeft Esther ook ineens last van haar ogen. Niet dat de juf bij haar op school iets bijzonders ziet, en Esther zit ook minder dicht bij het bord dan Rachel, en van Esther heb ik niet de indruk dat zij problemen met haar zicht heeft. Maar Esther wilde ook naar de dokter en was eigenlijk best verontwaardigd dat ik haar niet mee nam.

Ik heb dus een afspraak gemaakt voor mijn oudste dochter bij de oogarts, volgende week. Arme meid, het zal mij benieuwen…