Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 14-09: Timmerdorp, de barbecue

De mama's en papa's, en enkele oma's of opa's, die de kinderen kwamen helpen moesten zich om half twee melden op het terrein. Nu had ik op het briefje waarop stond wat je mee moest nemen (een pan, stond erop, maar uit ervaring vertelde Mieke dat wat ze even vergeten waren te vermelden was dat het ook handig was om een bord mee te nemen, bestek, een spatel, spul om op pannekoeken te smeren en misschien nog wat extra barbecuespul) gekrabbeld dat ik voor 12 uur zou opbellen naar Castricum om te vertellen of Esther mee ging.

Maar de avond ervoor, toen Esther ging logeren bij mijn ouders, wist ik al dat ze de volgende dag mee wilde naar Chris en Mieke en dus had ik ze dat al verteld toen ik Rachel even belde. Om de een of andere reden was desondanks '12 uur' in mijn hoofd blijven hangen en dus rende ik me suf om eerst Esther op te halen bij Thea en daarna op tijd bij Mieke te zijn. Natuurlijk stond onderweg ook nog 'ns de brug open, maar uiteindelijk kwam ik om kwart voor twaalf binnenstuiven – en hoorde toen dat ik er pas om half twee hoefde te zijn.

Ik heb bij Chris en Mieke nog even een kopje thee gedronken, heb Esther daar toen lekker laten spelen en ben zelf op m'n dooie gemak naar het Timmerdorp geslenterd. Ik was desondanks vroeg, dus ik had nog ruim de tijd om Rachel's hut te bewonderen, met haar nieuwe vriendinnetjes kennis te maken en een beetje rond te lopen op het terrein.

Per hut werd er een kuil gegraven en wat blokjes hout daarin gelegd. Over de kuil werd een rooster gelegd waarop de kinderen (of de ouders) de koekenpan konden zetten. De kinderen werden per hutnummer naar voren geroepen en kregen daar een tas met spullen voor de barbecue: wat vlees, bakjes waarin marshmallow-spiesjes zaten, en drinken. Daarnaast kreeg elk kind ook nog een beker met pannenkoekbeslag mee.

Ooit wel eens geprobeerd om op een open vuur een pannenkoek te bakken? Da's een toer. Mieke vertelde me al dat ze dat twee jaar geleden geprobeerd had en dat het een grote kliederboel was geworden. Ze had niets teveel gezegd: bij de eerste poging bleef de pannenkoek een drabberig mengsel van olie en half-vloeibaar beslag.

"De eerste pannenkoek hoort altijd te mislukken," zei ik nog opgewekt, maar de tweede pannenkoek was net zo'n klieder-geval en toen gaven we het maar op. In een andere pan die op het rooster stond sisten ondertussen de kipkluifjes en de knakworstjes en daar deden de kinderen het maar mee. En natuurlijk  met de extra marshmallow-spekjes die een andere moeder en ik had meegenomen.

Rachel wisselde eten af met praten met de andere kinderen van haar hut, een geroosterde marshmallow aan een paar mensen van de leiding te geven en dansen op muziek van de Timmerdorpradio. Ik danste een of twee keer even mee met Rachel, hielp verder met het vuur te onderhouden – de vader van een van de andere kinderen van Rachel's hut was net zo'n pyromaan in de dop als ik en hij had het vuur aangestoken – en kletste wat met de andere ouders.

Op een gegeven moment keek ik bij een van de vuurtjes naast ons en daar lag tot mijn verbazing een perfecte pannenkoek in hun koekenpan! Het raadsel werd snel opgelost, want ook die ouders hadden al kennis gemaakt met het 'olie en half-vloeibaar beslag' fenomeen en hadden eenvoudigweg voorgebakken pannenkoeken van 's lands grootste kruidenier meegenomen. Plastic open knippen, pannenkoek even opwarmen boven het vuur en eten maar. 'Onze' kinderen kregen er ook een of twee van.

Eindelijk begon het een beetje op z'n eind te lopen. De stukjes vlees waren op, de laatste marshmallows en spekjes waren naar binnen geknabbeld. We hadden alleen nog een paar van die bekertjes met beslag. "Ach, nog één keer proberen dan," zeiden we.

Pan op het vuur. Er stonden nu geen andere pannen meer, waardoor deze tenminste goed heet kon worden. Olie erbij. Beslag erin. En tot mijn grote verbijstering lukte het deze keer wél. Een paar minuten later gleed de eerste, echt perfecte pannenkoek op een van de borden. Nu ik de truc eenmaal door had, volgde de rest in hoog tempo, totdat iedereen die nog een gaatje had echt geen pap meer kon zeggen en het beslag echt op was. Ik heb zelf de laatste pannenkoek gesnaaid en eerlijk waar: mijn pannenkoeken zijn nog nooit zo goed gelukt!

Tegen de tijd dat iedereen klaar was, de kuilen weer werden dichtgemaakt en de ouders en kinderen zich klaarmaakten om te vertrekken, begon het weer dicht te trekken. De hele middag was het mooi weer geweest, maar nu verschenen de dreigende wolken weer en nog voordat we goed en wel waren vertrokken stroomde het weer van de regen.

"Kan ik dan nooit eens droog terug lopen naar oma Mieke's huis?" mopperde ik spottend terwijl ik naast een fietsende Rachel voortsjokte…

Het bleef die hele avond en nacht regenen en hoewel het de volgende ochtend weer droog was, waaide het die hele vrijdag hard. Tot grote teleurstelling van Rachel en van een hoop andere kinderen werd besloten het traditionele afscheidsvuur niet door te laten gaan. Het was te gevaarlijk met die harde wind. Het voordeel was dan weer wel dat we niet hoefde te helpen met het slopen en opruimen van het hout. We waren dan ook redelijk op tijd weer bij Harald's ouders. Daar aten we nog een keer met ons allen en daarna namen we Rachel weer mee naar huis.

Die avond, voordat ik ging slapen, gaf ik tevreden eerst Rachel nog een welterustenknuffeltje en daarna Esther. Hoera! Allebei mijn meisjes waren weer terug.