Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 12-09: Poes is weer terug, deel 2

Inderdaad, ik denk dat de laatste keer dat mijn ouders met de auto in Amsterdam waren was toch al gauw zo'n tien jaar geleden is. Sinds die tijd ben ik af en toe nog wel eens door Amsterdam getuffeld, maar zelden in het centrum – met een station hier voor de deur ga ik echt me niet blauw betalen aan parkeergeld en uren rondcrossen op zoek naar een plaatsje om de auto te parkeren. Dus ik moest echt even denken: hoe kom je met de auto nou het handigst in de Reestraat, hartje centrum van Amsterdam?

Ja, ik had wel een route. Via de Rozengracht, en daarvoor, eh… Ring West, Hoofdweg, Jan Eef en dan de Clerqstraat? Of via Oost, het Amstelstation, Wibautstraat, wat Thea's voorstel was? Toen bleek dat er op de ring West een file stond was de keus snel gemaakt. We reden de Wibautstraat op, linksaf de Mauritskade op, Stadhouderskade en Nassaukade afrijden en toen rechtsaf naar de Rozengracht. Daar keken we uit of we een parkeerplaats vonden. Nada. "Ja, dat kun je natuurlijk vergeten om deze tijd," zei mijn moeder.

Dan maar weer naar rechts en de Prinsengracht op. En daar, vlak over de brug van de Lauriergracht vonden we een plaatsje! Er reed een auto weg en hop, wij erin.

We stapten uit, de stromende regen in. Daarna was het nog even prutsen bij de betaalautomaat, maar het voordeel van de automaten in Amsterdam boven die van Almere is dat je hier tenminste wel kunt pinnen. Het nadeel is dat er geen munten kunnen worden ingeworpen, maar dat is ook wel begrijpelijk: de automaten hier worden toch wat vaker gesloopt dan in ons durrepie.

Kaartje in auto, paraplu uit auto en daar wandelden we naar de poppendokter. En daar was Poes! Een stuk steviger, met de pootjes in liggende positie gestrekt, met een nieuw ruggetje (lekker zacht velletje), maar nog steeds met hetzelfde vertrouwde guitige koppie. Ja, Poes was mooi geworden. De dame waarschuwde ons wel: Poes was hierna echt niet meer te repareren. Eerlijk gezegd, zei ze, zou ze 'm zelf niet hebben aangenomen. Ze had er een hoop werk aan gehad – maar wel leuk werk.

"En vooral ook heel dankbaar werk," voegden wij eraan toe.

Met Poes veilig in de tas stapten we de hoosbui weer in, naar de auto toe, en daarna reden we de stad uit. Het was voor ons eigenlijk allebei ook wel een rit door memory lane. Thea wees af en toe wat dingen aan, maar ik ook. Toen we over de Wibautstraat reden: "Hierachter moet de Lepelstraat zijn, daar had ik vroeger gym. Hier zat vroeger een Jac. Hermans of een een Dirk, daar deden oma en opa altijd boodschappen." Of eerder, vlak achter het Amstelstation: "Wat is het hier veranderd!" Het gebouw waar vroeger een garage/autowinkel zat (Fiat, dacht Thea, Renault, dacht ik – even gegoogeld, ik had gelijk) bevat nu een prestigieus restaurant. "Hier heb ik wat gelopen," zei ik, "toen ik hierachter woonde bij mevrouw Sun."

En achter de Van Woustraat, waar vroeger behoorlijk wat vrienden van me woonden: Philip in de Kuipersstraat, Michelle in de Govert Flinckstraat, Asther en Ruud en Mat in de Gerard Dou. Langs de Hobbemakade, waar mijn opa altijd overheen reed om Thea weg te brengen toen ze nog in de Stichtstraat woonde. De Potgieterstraat, woonde daar tante Keetje niet? En daar, bij die brug, was dat niet de woonboot van een oude kennis van Thea, waar ik ooit bij gelogeerd had nog, van Judith? De woonboot lag er zelfs nog. En was hier in de buurt niet ergens het huis van de juf van mijn kleuterschool, juffouw Yvonne, waar we ons katertje Plurk ooit hadden opgehaald?

De Rozengracht, langs de dansschool waar ik nog een jaartje met Graham heb gedanst. En weer terug, over de Prinsengracht: langs de oude lagere school van mijn moeder, de J J van Noortschool. Het was nu de 'Artemis Academie' geworden, maar de oude letters stonden nog steeds voor de hoofdingang. En schuin daar tegenover de oude Centrale Bibliotheek, waar ik heel wat uurtjes heb doorgebracht toen ik zelf nog in Amsterdam woonde. Wat een hoop herinneringen lagen hier toch, van ons allebei!

Enfin… Veel is er veranderd, veel is er hetzelfde gebleven. Eigenlijk net als met Poes. En Rachel was zielsgelukkig toen ze, die middag, haar eigen knuffel eindelijk weer in de armen kon sluiten. (Thea stelde nog voor om die ouwe Poes gewoon in Rachel's bed te leggen, en als Rachel dan vroeg of Poes terug was, te zeggen. "Ga maar kijken". "Dat gaat niet," antwoordde ik. "Ik had beloofd Poes mee te nemen wanneer ik Rachel uit school ga halen en ik weet heel zeker dat het eerste wat ze zegt is: 'Is Poes er weer?' " En dat klopte. Rachel kwam uit school, stormde mijn kant op: "Is Poes terug?" Ja, leer mij m'n dochter kennen!)

Die avond heeft ze heerlijk geslapen.